Πέμπτη 2 Μαΐου 2013

Τα "Τρίφυλλα" πεντάλ θα αφήσουν το αποτύπωμα τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο Εραστιτεχνών!

Στο UWCT με την ονομασία του αγώνα Cretan Cycling Challenge θα εκπροσωπηθεί απο τους ποδηλάτες του ο Παναθηναϊκός! To motto του αγώνα είναι ΜAY BE A CHAMPION!Αδράξτε την ευκαιρία να συνδυάσετε ένα πραγματικά ωραίο αθλητικό γεγονός με υπέροχες διακοπές στη γραφική Κρήτη! Πότε πραγματοποιείται; 17-19 Μαΐου στα Χανιά.
Η εταιρεία Ostracon θα παράσχει ολοκληρωμένες υπηρεσίες προετοιμασίας και αποκατάστασης σε αθλητές και αθλήτριες που θα συμμετάσχουν στο Cretan Cycling Challenge. 
Η ομαδα του Παναθηναϊκού μας και φετος θα λαβει μερος στο Παγκοσμιο Κυπελλο που θα διεξαχθει στα Χανια της Κρητης για δευτερη συνεχομενη χρονια,με αθλητες που εχουν βαλει στοχο την προκριση αλλα και με αθλητες που θα τρεξουν για την εμπειρια.
(πηγή φωτογραφίας:ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ Α.Ο.(Τμήμα Ποδηλασίας) PANATHINAIKOS A.C.(Cycling Team) 
Πρόγραμμα αγώνων:
17 Μαΐου: ITT 21,5 KM Cretan Cycling Challenge ITT
18 Μαΐου: Night Criterium (Only Elite lisense riders)
18 Mαΐου: Young Challenge
19 Μαΐου: R.R 118 KM Cretan Cycling Challenge Long
19 Μαΐου: R.R 59 KM Cretan Cycling Challenge
19 Mαϊου: Αγώνας Δρόμου 24 χλμ. για ποδηλάτες Exprerience /Fun
20 Μαΐου: Venizeleia National Circuit All categories

ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ:Σταθερές βολές για Χρονόπουλο!

Σταθερές βολές και συνεχή βελτίωση για τον Γρήγορη Χρονόπουλο σιον αγώνα τοξοβολίας Α΄& Β΄ αγωνιστικής κατηγορίας Ανοιχτού Χώρου της ΕΦΟΤ που διεξήχθη στο Ολυμπιακό Ιππικό Κέντρο, Μαρκόπουλο Αττικής, το Σάββατο 27 Απριλίου και Κυριακή 28 Απριλίου 2013. 

Τα αποτέλεσμα για τον «πράσινο» τοξότη:

Ολυμπιακό τόξο Α’ ανδρών (72 βέλη - 43 συμμ.)
24. Χρονόπουλος Γρηγόρης 264+258=522
 
 

Ποδηλασία: Ζωγράφισαν τα «Πράσινα» πετάλια το Σαββατοκύριακο στην Πάτρα!

Πλούσιο ήταν το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε για το τμήμα ποδηλασίας του Παναθηναϊκού.
Στις μικρές κατηγορίες, στον αγώνα που πραγματοποιήθηκε στην Πάτρα και είχε δυο σκέλη (2 αγωνισματα), η Λυδία Μούτσιου κέρδισε μια 1η και μια 2η θέση στα Μίνι Μικρά ενώ ο αδερφός της Μαρτίνος Μουτσιος μια 2η θέση και μια 3η στα Μίνι Μεγάλα.

Από εκεί και πέρα, στον χθεσινό Γύρο Θάσου είχαμε τη συμμετοχή στην κατηγορία των αντρών του Μπάμπη Μπακαλμπάση, του «πράσινου» από την Κομοτηνή.
Σε έναν αγώνα με υψομετρικά να φτάνουν τα 1500μ. με αρκετές τεχνικές δυσκολίες και με συμμετοχές από το εξωτερικό που στο σύνολο έφτασαν τις 183, ο ποδηλάτης μας κέρδισε στην γενική κατάταξη την 104 θέση και στην κατηγορία του την 37η.

Στον ΜΤΒ αγώνα της SPTableware ο Μιχάλης Παπασάββας (φωτό) κέρδισε την 2η θέση στην κατηγορία των Μάστερ με κοινή κατάταξη, ο Γιώργος Δημητρόπουλος στην κατηγορία των αντρών την 7η και η Αλεξάνδρα Στρατηγοπούλου στην κατηγορία γυναικών την 4η θέση
 
 

Βόλεϊ Κορασίδων: Στο F-4 του Πανελληνίου Πρωταθλήματος το Τριφύλλι!

Στο Final-4 του Πανελληνίου πρωταθλήματος κορασίδων, προκρίθηκε η ομάδα βόλεϊ του Παναθηναϊκού, που επικράτησε με 3-2 σετ του Αιγάλεω.

Ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε δύο φορές στο σκορ και βρέθηκε μπροστά με 2-1σετ, αλλά το Αιγάλεω κατάφερε να οδηγήσει το ματς στο τάι μπρέικ, όπου μέχρι τα μισά είχε το προβάδισμα. 4-8 στο δ. Ωστόσο, μετά την αλλαγή γηπέδου όμως η Σωτηρίου τελείωσε τις καθοριστικές μπάλες στις κόντρα επιθέσεις και στο 13-10 δύο μπλοκ από Κασδοβασίλη, Αποστολάκη χάρισαν τη νίκη στις πράσινες.

«Είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι, αφού κερδίσαμε μια πολύ καλή ομάδα, η οποία είναι πολύ καλή σε σερβίς, υποδοχή. Όταν πιέζαμε στο σερβίς κάναμε εύκολη τη ζωή μας, ενώ στα δύο σετ που χάσαμε δεν το καταφέραμε. Είχαμε χάσει από το Αιγάλεω σε φιλικό παιχνίδι με 4-0 κι ήταν ένα κίνητρο για εμάς το να κερδίσουμε», σχολίασε ο τεχνικός του Παναθηναϊκού, Βασίλης. Βλαχονικολός και συμπλήρωσε: «Η ομάδα των Κορασίδων ως επί το πλείστον αποτελείται από παιδιά που προέρχονται από τις Ακαδημίες μας και δουλεύουν μαζί τα τελευταία τρία χρόνια και θέλουμε την κατάκτηση του Πανελληνίου πρωταθλήματος ως μια δικαίωση αυτής της δουλειάς».

Τα σετ: 25-19, 23-25, 25-16, 17-25, 15-10

Παναθηναϊκός (Βλαχονικολός): Σωτηρίου, Γιαννακοπούλου, Κασδοβασίλη, Κεφαλά Ελευθερία, Κεφαλά Ευθυμία, Αποστολάκη, Κουμούτσου –λ / Αγγελή
 
Αιγάλεω (Αντωνιάδου): Βλάχου, Μανωλίκα, Τζιορίδη, Καραβανά, Ρίζου, Μιλεντίγεβιτς, Αναστασιάδου –λ / Παυλοπούλου, Κομπορόζου
 

Μπάσκετ Γυναικών: Σαμαντούρα: "Ο πρωταθλητής θέλει μόνο να μείνει πρωταθλητής"

Η προπονήτρια της γυναικείας ομάδας μπάσκετ του Παναθηναϊκού, Γιασεμή Σαμαντούρα έδωσε συνέντευξη στην ιστοσελίδα paoworld. Σας παραθέτουμε απόσπασμα της συνέντευξης:

- Τί σημαίνει για σένα Παναθηναϊκός;
"Έχω ζήσει ένα σημαντικό και ωραίο κομμάτι της ζωής μου στον Παναθηναϊκό, που τον θεωρώ τη μεγάλη οικογένειά μου. Νιώθω ότι μπαίνω στο σπίτι μου κάθε φορά που πάω στην προπόνηση, ή στον αγώνα, στον "Τάφο του Ινδού". Νιώθω πολύ χαρούμενη που η ομάδα μου έφερε φέτος ιδιαίτερη χαρά στην οικογένεια του Παναθηναϊκού".

- Έχοντας ζήσει πολλά χρόνια και ως παίκτρια και ως προπονήτρια στον "Τάφο του Ινδού", πώς ένιωσες όταν το είδες γεμάτο από κόσμο;
"Η ατμόσφαιρα που υπήρχε φέτος στους αγώνες ήταν φανταστική, ένιωθα δέος όταν έμπαινα στο γήπεδο, δεν έχω λόγια να ευχαριστήσω τον κόσμο. Η συγκλονιστική παρουσία του, ειδικά αν τη συσχετίσει κανείς με τα άλλα γήπεδα της Α1 γυναικών, αλλά και αντρών, αποτελεί μοναδικό κίνητρο τόσο για τις αθλήτριες της ομάδας μας, όσο και για αθλήτριες ανταγωνιστικών σωματείων, να αγωνισθούν στον Παναθηναϊκό".

- Η απώλεια του κυπέλλου σε πείσμωσε;
"Όλες οι ήττες με πεισμώνουν, είναι το κίνητρο για να βελτιωθούμε. Η συγκεκριμένη απώλεια του κυπέλου με στενοχώρησε ιδιαίτερα, κυρίως γιατί προέκυψε μέσα από μεγάλη ατυχία για την ομάδα μου (τον τραυματισμό της Ντέλβα, αλλά και των Δίελα και Καλέντζου, οι οποίες αγωνίστηκαν με μεγάλο πρόβλημα), την οποία δεν μπορούσα να ελέγξω. Χωρίς, βέβαια, αυτό να μειώνει την τεράστια επιτυχία του Πρωτέα Βούλας, που μας κέρδισε και κατέκτησε το κύπελο. Μια εξαιρετικά οργανωμένη και ποιοτική ομάδα, που θεωρώ θα πρωταγωνιστήσει στο πρωτάθλημα την επόμενη χρονιά".

- Μετά από 13 χρόνια βρίσκεσαι ξανά με το κύπελλο του πρωταθλητή στα χέρια. Αν σου ζητούσαν να κρατήσεις έναν από τους δυο τίτλους ποιον θα κρατούσες και γιατί;
"Η ομάδα του 2000 ήταν πολύ πιο έμπειρη, υπήρχαν λιγότερα θέματα που έπρεπε να διαχειριστώ, κυρίως στο τεχνικό κομμάτι. Φέτος, η ομάδα στηρίχτηκε σε πολλές μικρές αθλήτριες, και σίγουρα δεν ξεκίνησε με στόχο το πρωτάθλημα... Πέραν της τεχνικής καθοδήγησης, χρειάστηκε πολύ μεγάλη προσπάθεια στο να περάσεις σε παιδιά 20 ετών ή και λιγότερο την ιδέα ότι μπορούν να γίνουν πρωταθλήτριες.
 
Η ψυχολογική πίεση ήταν πολύ μεγάλη. Η συμμετοχή του κόσμου φέτος επίσης ήταν εντυπωσιακή. Ήμασταν το μοναδικό τμήμα που έπαιζε στη φυσική έδρα της ομάδας, και το γεγονός αυτό -σε συνδυασμό με το σημαντικό δέσιμο της νεανικής μας ομάδας με τους φιλάθλους- έφερε ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα, ζήσαμε ανεπανάληπτες στιγμές όλη τη χρονιά, που θα τις ζήλευαν πολλές αντρικές ομάδες Α1".

- Κοινό πρόσωπο και στα δύο πρωταθλήματα είναι η Τούλα Καλέντζου. Αν και η προπονήτρια βλέπει όλες τις παίκτριες με το ίδιο βλέμμα, την ξεχωρίζεις;

"Η παρουσία της Τούλας (Καλέντζου), μιας μεγάλης μπασκετικής προσωπικότητας, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κατάκτηση των πρωταθλημάτων, όπως μπορεί ο καθένας να δει από την τεχνική ανάλυση των αγώνων. Όμως, προσωπικά θεωρώ ακόμα μεγαλύτερη τη συμβολή της Τούλας φέτος, στη στήριξη των νεαρών αθλητριών και τη βοήθειά της στη διατήρηση ομοιογένειας και άριστου κλίματος σε όλη τη διάρκεια της περιόδου".

- Στον φετινό Παναθηναϊκό είχαμε ένα κράμα παλιών (έμπειρων) και νέων παικτριών. Αυτή η συνταγή θα ακολουθηθεί και για την επόμενη σεζόν;
"Οι στόχοι που θέσαμε με τον κ. Μιχαλαριά και τους υπεύθυνους της ομάδας, όταν την ανέλαβα, εστίαζαν στη δημιουργία ενός νεανικού συνόλου, που θα προκύπτει μέσα από την παραγωγική διαδικασία της ομάδας και θα στοχεύει αρκετά μακροπρόθεσμα στον πρωταθλητισμό.
Ωστόσο, με τη στήριξη της διοίκησης και ιδιαίτερα του κ. Αχιλλέα Μακρόπουλου και της οικογένειάς του, είχαμε την ευκαιρία να προσθέσουμε στο ρόστερ μας φέτος και την Τούλα (Καλέντζου), η οποία ανέβασε το επίπεδο του Παναθηναϊκού συνολικά, και "μπόλιασε" πολλές παίκτριες με τη νοοτροπία του πρωταθλητή. Η προσωπικότητά της και η εν γένει παρουσία της στην ομάδα ήταν καθοριστική στο "πάντρεμα" με τις μικρές παίκτριες. Σημαντικό ρόλο, πάντως, έπαιξαν και οι υπόλοιπες παίκτριες σε αυτό.
 
Ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο της φετινής σεζόν ήταν ότι οι νεαρές παίκτριες απέκτησαν την εμπειρία του πρωταθλητή, γιατί ο πρωταθλητής θέλει μόνο να μείνει πρωταθλητής, και αυτό είναι πολύ σημαντικό όταν αγωνίζεσαι στον Παναθηναϊκό. Πέραν της καθιέρωσης στις πρώτες θέσεις, η άποψή μου γενικότερα για το Τμήμα, είναι ότι, με βάση και τα δεδομένα της εποχής, πρέπει να εκμεταλλευτεί το μεγάλο όνομα του Παναθηναϊκού για να προσελκύσει ή να αποκτήσει τις καλύτερες νεαρές αθλήτριες - ταλέντα στην ομάδα.
Εν συνεχεία, με οργανωμένη και συστηματική προσπάθεια, να αναδείξει τις αθλήτριες αυτές και να χτίσει το μελλοντικό του κορμό, αποκλειστικά με παίκτριες των τμημάτων υποδομής του, αλλά και να τροφοδοτεί μικρότερα σωματεία στο μέλλον".
 
 

Ερασιτέχνης Παναθηναϊκός είναι η «μάνα του λόχου» Αφιέρωμα στη Γυμναστική!

 Ιστορία

Το τμήμα γυμναστικής του Παναθηναϊκού ιδρύθηκε το 1962. Την ίδια χρονιά διοργανώνονται από το σύλλογο αγώνες επίδειξης στην ενόργανη γυμναστική.
Το 1972 ο Παναθηναϊκός αναδεικνύεται πρωταθλητής Ελλάδος στους άνδρες. Διακριθέντες ήταν οι Πολίτης, Παπαδόπουλος και ο Σπύρος Πρασσάς ο οποίος αναδείχθηκε πρωταθλητής στο σύνθετο ατομικό. Το 1973 ο Παναθηναϊκός αναδείχθηκε δεύτερος στο πρωτάθλημα Ελλάδος με τον Πολίτη να κατακτά το πρωτάθλημα στο σύνθετο ατομικό και τον Πρασσά να αναδεικνύεται τρίτος.
Με την αποχώρηση των ταλαντούχων αυτών αθλητών μερικά χρόνια αργότερα ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να αναδείξει αθλητές που να κάνουν πρωταθλητισμό και η περιορισμένη οικονομική δυνατότητα του συλλόγου έστρεψε το ενδιαφέρον στην καλλιέργεια των τμημάτων με μικρότερους αθλητές. Η νέα αυτή προσπάθεια απέδωσε καρπούς και το 1982 ο Παναθηναϊκός κατακτά το πρωτάθλημα Ελλάδας στην κατηγορία των Παμπαίδων. Σε τοπικό επίπεδο υπήρξαν επιτυχίες το 1993 και το 1994 το τμήμα των Κορασίδων κατέκτησε το πρωτάθλημα Αθήνας.
Τα τελευταία χρόνια δεν υπάρχει δραστηριότητα στο τμήμα γυμναστικής του Παναθηναϊκού, ενώ δεν υπάρχει κι επίσημα καθώς έχει διαγραφεί κι από την ομοσπονδία.

Τίτλοι

  • 1 Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανδρών:
    • 1972

Τίτλοι μικρότερων ηλικιών

  • 1 Πανελλήνιο πρωτάθλημα παμπαίδων:
    • 1982
  • 2 Πρωταθλήματα Αθήνας κορασίδων:
    • 1993, 1994

Αξιόλογοι αθλητές


 πηγή

Βολέι Ανδρών:Το ΕΣΑΠ τον κράτησε ζωντανό προς το παρόν.......

Η βαθμολογία της Α1 δεν επικυρώθηκε όπως αναμενόταν. Σχετικά με το θέμα της επικύρωσης της βαθμολογίας Volleyleague ΟΠΑΠ 2012-13 μετά από διεξοδική συζήτηση αποφασίστηκε η επικύρωση να γίνει σε επόμενη συνεδρίαση του Δ.Σ. της ΕΣΑΠ., όπως ζήτησε ο Παναθηναϊκός και οι «πράσινοι» ευελπιστούν πως θα γλιτώσουν τον υποβιβασμό στην Α2.

Κερδισμένη η πρώτη μάχη του Παναθηναϊκού με τον Ηρακλή, σχετικά με το ποια ομάδα θα υποβιβαστεί με τον Μίλωνα στην Α2. Την Τρίτη πραγματοποιήθηκε το Διοικητικό Συμβούλιο της VolleyLeague, όπου οι «πράσινοι» ζήτησαν να μην επικυρωθεί η βαθμολογία του Πρωταθλήματος, πριν το ΑΣΕΔ βγάλει την οριστική απόφαση σχετικά με την αποβολή του «γηραιού» από το επόμενο Πρωτάθλημα.

Ο λόγος είναι απλός... Οι άνθρωποι του «τριφυλλιού» ευελπιστούν πως αν τελικά η ποινή στους «κυανόλευκους» δεν αλλάξει, θα πάρουν αυτοί την 12η θέση, ο Μίλωνας θα ανέβει στην 11η και ο Παναθηναϊκός θα καταφέρει να παραμείνει στην κατηγορία.
Μέχρι τότε όμως, θα πρέπει να περιμένουμε την απόφαση του ΑΣΕΑΔ...


πηγή

Με τις μαλακίες του Βελάσκες οχι την ομόνοια αλλά ούτε την πλατεία βικτωρίας στην Αθήνα δεν θα κερδίζαμε!

 Είχε διάθεση


Κάτω από τον καυτό ήλιο της Λευκωσίας και τους 38 βαθμούς, που έκαναν δύσκολη την ζωή των ποδοσφαιριστών, ο Παναθηναϊκός έδειξε στο πρώτο μέρος ότι έβλεπε πιο σοβαρά το φιλικό απ' ότι η Ομόνοια. Οι «πράσινοι» εκμεταλλεύθηκαν την πάρα πολύ αργή άμυνα των γηπεδούχων και άνοιξαν το σκορ μόλις στο 12'. Ο Τοτσέ έβγαλε... φάτσα με το γκολ τον Μπαρμπαρούση και ο νεαρός ομογενής έκανε ότι δεν μπόρεσε να κάνει στο Φάληρο στο ντέρμπι των «αιωνίων». Πλάσαρε ψύχραιμα τον αντίπαλο πορτιέρο και έστειλε την μπάλα στο πλεκτό.

Από κει και πέρα, ο ρυθμός της αναμέτρησης έπεσε, ο Παναθηναϊκός ήταν εκείνος που είχε ακόμη μία πολύ καλή στιγμή με τον Τοτσέ ενώ οι Κύπριοι έκαναν αγγαρεία και απείλησαν μοναχά χάρη στο ταλέντο του Χριστοφή. Ο Καρνέζης, όμως, απόκρουσε και κράτησε ανέπαφη την εστία του.

Το έκανε ενδιαφέρον ο Βελάσκες!

Στην επανάληψη οι Κύπριοι ανέβασαν την απόδοσή τους αλλά η είσοδος του Βελάσκες στο κέντρο της άμυνας του Παναθηναϊκού ήταν εκείνη που έδωσε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην αναμέτρηση. Ο νεαρός στόπερ έκανε... δώρο με την τοποθέτηση του το 1-1 για την Ομόνοια. Ο Φρέντι τον πέρασε και ισοφάρισε στο 53' για την ομάδα του. Ο Παναθηναϊκός με έξοχη κεφαλιά του Λαγού στο 67' πέρασε και πάλι μπροστά αλλά ο Βελάσκες με ένα κωμικό πέναλτι τρία λεπτά αργότερα(70') έδωσε την ευκαιρία στον Άλβες να «γράψει» το 2-2 που έμεινε μέχρι το φινάλε.

Όπως και στα επίσημα

Από ένα φιλικό στο τέλος της χρονιάς και ουσιαστικά πρόβα για το μπαράζ της Νέας Σμύρνης τι νέα συμπεράσματα να βγάλεις και τι να πεις; Στο μοναδικό που μπορείς να σταθείς είναι σε προσωπικό επίπεδο ξέχωρα από την σοβαρότητα που είχε και τις ευκαιρίες που δημιούργησε ο Παναθηναϊκός. Ο Κοτσόλης ξεχώρισε, καθώς είχε 5-6 εξαιρετικές επεμβάσεις, ενώ πολύ καλό παιχνίδι έκανε και ο Λαγός, ο οποίος εκτός από το γκολ που σημείωσε, έδωσε λύσεις στη μεσαία γραμμή. Αρνητικός πρωταγωνιστής ο Βελάσκες, για τον οποίο τα είπαμε και παραπάνω...

Ακόμη και σε φιλικό, ο Παναθηναϊκός πληρώνει ότι πλήρωσε και όλη την διάρκεια της σεζόν. Ανόητα ατομική λάθη. Ακόμη και σε παιχνίδια, όπως και το σημερινό, που είχε αρκετές ευκαιρίες για γκολ.

Ομόνοια: Λεβίτα (61' Γιαννίκογλου), Αλαμπί, Χαραλάμπους, Ντανιέλσον, Κυριάκου, Μαργκάσα, Αγκουιάρ, Σκέμπρι, Ρουσιάς, Χριστοφή (46' Εφρέμ), Φρέντι.

Παναθηναϊκός: Καρνέζης (61' Κοτσόλης), Σπυρόπουλος, Μπουμσόνγκ, Τριανταφυλλόπουλος (46' Βελάσκες), Χουχούμης (81' Κάιπερ), Λαγός, Ζέκα, Σο, Μπαρμπαρούσης (81' Αποστολόπουλος), Σισοκό (37' Ντίνας), Τοτσέ (46' Φιγκερόα).

Τετάρτη 1 Μαΐου 2013

Χαμένος στην Διπλή Ανάπλαση.............

Τα χαμένα κορμιά της "Αντιπαναθηναϊκής συμμαχίας" καλό θα ήταν να πάψουν να ασχολούνται με τον Παναθηναϊκό μας!

Ναι ρε ΚΑΤΩ τα χέρια σας απο την ομάδα μας! Φύση και θέση Σύλλογος Μεγάλος είναι ο Παναθηναϊκός μας και δέν θα επιτρέψουμε να του χαμηλώσετε την υπερηφάνεια!
Ο Παναθναϊκός μας ανήκει στον λαό του! στον κόσμο του!και ΟΧΙ σε εσάς ανύπαρκτοι και πανάχρηστοι τυπάδες της "Αντιπαναθηναϊκής συμμαχίας"
Με μπροστάρης σας τον Καραφλούζο δέν θα γλιτώσετε ούτε εσείς ούτε ο ίδιος!

Άν έχετε το ειδικό βάρος σαν διοίκηση έστω και την ύστατη ώρα βάλτε την ΓΗΠΕΛ να λογοδοτήσει επιτέλους για την παγίδα της διπλής ανάπλασης που τρώει σαν σαράκι τον Παναθηναϊκό μας!βάλτε τον σιχαμένο τον Τζίγγερ να πληρώσει στον ΑΚΤΩΡΑ την ρήτρα!και φυσικά να βουλώσετε το στόμα του Βωβού και ασχοληθεί καλύτερα εκείνος να βρει το πιο ωραίο κελί στην φυλακή να έχει δροσιά...
Τερματίστε το project του Βοτανικού άμεσα ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!

Ο κόσμος θέλει γήπεδο μόνο στην Λεωφόρο της καρδιάς μας και πουθενά αλλού!
Πάρτε το χαμπάρι όσο είναι καιρός γιατι μετά θα πάψετε να κοιμάστε ήσυχοι! 

Τρίτη 30 Απριλίου 2013

Ιστολόγιο αφιερωμένο στο τμήμα water polo του Παναθηναϊκού+social media!

 Θα έχετε παρατηρήσει οτι δεν έχουμε καμία ανάρτηση για το τμήμα πόλο του Παναθηναϊκού μας δέν ειναι οτι δεν μας ενδιαφερει... καθε αλλο βεβαια! γιατι έχουμε δημιουργήσει ξεχωριστο blog αποκλειστικά για το πόλο εδω->http://panathinaikoswaterpoloclub.blogspot.gr/ 

και φυσικά την αντίστοιχη σελίδα στο facebook εδω->https://www.facebook.com/pages/Panathinaikos-Water-Polo-Club/513723638651324
  και στο twitter εδω->https://twitter.com/PAOWPC

Σας ευχαριστούμε για την στήριξη σας!

Μπερτομέου Άντε Γαμήσου!

 Ολες τις προβλεπόμενες ενέργειες για την προάσπιση των συμφερόντων της θα κάνει η ΚΑΕ Παναθηναϊκός έναντι της Euroleague και των οργάνων της, στην προσπάθειά της να εξασφαλίσει την τήρηση των κανόνων της ισονομίας, αλλά και του σεβασμού που απαιτείται να επιδεικνύει η διοργανώτρια αρχή στις ομάδες που έχουν στηρίξει και εξακολουθούν να στηρίζουν τα... θεμέλιά της εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Η οργή ξεχειλίζει στο πράσινο στρατόπεδο για την προκλητική ποινή, εξοντωτική όπως τη χαρακτηρίζουν και πράγματι είναι, των 4 αγωνιστικών κεκλεισμένων των θυρών και 100.000 ευρώ πρόστιμο, για τα δύο εντός έδρας ματς με την Μπαρτσελόνα.
Και είναι απόλυτα φυσιολογικό κάτι τέτοιο, αφού ο Παναθηναϊκός κουβαλάει στην... πλάτη, τη βαρύτερη ποινή που έχει επιβληθεί ποτέ στην Ευρωλίγκα. Μοιάζει απίστευτο, αλλά είναι αληθινό, αφού το συνολικό κόστος της ζημιάς για τους πράσινους από τις τιμωρίες αυτές αγγίζει το ένα εκατομμύριο ευρώ.

Τα βεβαιωμένα πρόστιμα για τα ματς με την Μπαρτσελόνα και αυτό με την ΤΣΣΚΑ για το Top 16 ανέρχονται σε 259.000 ευρώ, ενώ η απώλεια εσόδων μόνο από την παρουσία οπαδών του Παναθηναϊκού στα 4 εντός έδρας ματς της φάσης των ομίλων της νέας διοργάνωσης, με ένα μέσο όρο 10.000 ανά παιχνίδι, στερούν από το ταμείο της ΚΑΕ 600.000 ευρώ, μόνο από τα εισιτήρια.
Είναι, ομολογουμένως, εξωπραγματικό και για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του παραλογισμού αρκεί να συνειδητοποιήσει ότι ο Παναθηναϊκός με αυτή την ποινή - έκτρωμα που του επέβαλε η Euroleague, μετατρέπεται σε... χορηγό των επόμενων τριών διοργανώσεων, αφού ο νικητής του θεσμού εισπράττει 300.000 ευρώ ως μπόνους κατάκτησης της Ευρωλίγκας.

Εκτός, αν ο δικαστής της Euroleague έχει μπερδευτεί και θεωρεί ότι «δικάζει» ποδοσφαιρικές ομάδες που συμμετέχουν στο Champions League της UEFA, εκεί όπου η κατάκτηση μιας ισοπαλίας και μόνο στη φάση των ομίλων πριμοδοτείται με 400.000 ευρώ.

Η ΚΑΕ Παναθηναϊκός θα ασκήσει έφεση και στις νέες αποφάσεις για τις εξοντωτικές ποινές, με την ελπίδα οι θέσεις της να γίνουν δεκτές στην εκδίκαση της υπόθεσης και να μειωθεί, αν όχι εξαφανιστεί η τιμωρία της έδρας, η οποία πέρα από την τεράστια οικονομική ζημιά στους πράσινους, προκαλεί από τώρα και ένα καίριο πλήγμα στο πρεστίζ της ίδιας της Ευρωλίγκας και της επόμενης διοργάνωσής της. Αυτό, διότι και ο μέσος όρος των εισιτηρίων θα πέσει δραματικά, αλλά και τα εμπορικά δικαιώματα θα μειωθούν, όταν εκ των προτέρων γνωρίζουν οι εταιρίες ότι 4 εντός έδρας ματς της πιο εμπορικής ομάδας του θεσμού θα πρέπει να διεξαχθούν χωρίς κόσμο.


Δευτέρα 29 Απριλίου 2013

Ο Νίκος Ζήσης προβάρει την φανέλα του Εξάστερου!

Η δημοσιογραφική ομάδα του tigermoney.gr είχε επικοινωνήσει με ανθρώπους της ΚΑΕ Παναθηναϊκός πρίν απο μερικές εβδομάδες και έμαθε απο άμεσο άνθρωπο της οικογένειας Γιαννακόπουλων -κι ενώ η συζήτηση γινόταν σε εντελώς άσχετο κλίμα περί πλέι οφ με Μπαρτσελόνα- οτι οι Πράσινοι έκλεισαν το Νίκο Ζήση της Μπιλπμπάο για την επόμενη περίοδο!

Φυσικά και δεν θέλαμε να βγάλουμε στον αέρα καμιά μούφα και απλά περιμέναμε για κάποια περαιτέρω εξέλιξη καθώς δεν γνωρίζαμε για να λέμε και την αλήθεια, το τί «παιζότανε» και με το συμβόλαιο του Ζήση στη νυν ομάδα του!

Ο αποκλεισμός απο τη Μπαρτσελόνα ξεγύμνωσε τις αδυναμίες του Παναθηναϊκού στη θέση των πλέι μέικερ απο τη στιγμή που ο Διαμαντίδης τέθηκε νοκ άουτ λόγω φάουλ και ο Ούκιτς φάνηκε πολύ «λίγος» για να σηκώσει την εξάστερη φανέλα στους ώμους του. Έτσι το τριφύλλι που έχει διώξει το Μπάνκς απο το ρόστερ του εμμέσως πλήν σαφώς, αφού τόσο καιρό δεν χρησιμοποιούνταν απο τον Πεδουλάκη ούτε για 2 λεπτά στα κρίσιμα παιχνίδια της ομάδας, ήταν φανερό πως θα κινηθεί για έναν παίκτη με οργανωτικά και ηγετικά προσόντα και φαίνεται πως τον βρήκε στο πρόσωπο του Νίκου Ζήση ο οποίος εκτός των άλλων είναι και Έλληνας, κάτι πολύ βασικό...

Μέσα σε όλη αυτή την αναμπουμπούλα ήρθε να επιβεβαιώσει την πληροφορία μας ένα δημοσίευμα της εφημερίδας Goal και κατ επέκταση του σάιτ της Sentragoal.gr όπου γράφει πως τελειώνει το συμβόλαιο του Ζήση το Καλοκαίρι και μένει ελεύθερος! (http://www.sentragoal.gr/article.asp?catid=10779&subid=2&pubid=129364278 )
Βέβαια το άρθρο γράφει για έντονο ενδιαφέρον της Μακάμπι, αλλά φυσικά όλοι ξέρουν πως αν ισχύει η πρόταση του Παναθηναϊκού που έχουμε πληροφορηθεί, ο παίκτης θα ξαναντυθεί στα πράσινα, μετά τα πράσινα της Σιένα...!

Με δεδομένη την συμφωνία με τον Αντώνη Φώτση για την επόμενη περίοδο και ελπίζουμε τη θετική εξέλιξη στο θέμα με τον Ζήση ο Εξάστερος ενισχύεται σημαντικά με το Ελληνικό στοιχείο στο ρόστερ του! 


πηγή:www.tigermoney.gr

Κυριακή 28 Απριλίου 2013

Στίβος: Πρώτη η Ιγναντίου

 Η «πράσινη» Ειρήνη Ιγναντίου πήρε την πρώτη θέση στα 300μ. με εμπόδια στο διασυλλογικό πρωτάθλημα Παμπαίδων – Παγκορασίδων. 

Η αθλήτρια του Παναθηναϊκού σημείωσε χρόνο 49.78 και κατέλαβε την πρώτη θέση. 


Σαν Σήμερα:28/4/1971 Η θρυλική πρόκριση στον τελικό του Γουέμπλεϊ!

 Η μεγαλύτερη επιτυχία του Παναθηναϊκού στον δρόμο προς τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1971 στο «Γουέμπλεϊ» του Λονδίνου γράφτηκε στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στις 28 Απριλίου 1971. Το Τριφύλλι ανέτρεψε την ήττα (4-1) που είχε γνωρίσει στο Βελιγράδι νικώντας τον Ερυθρό Αστέρα με 3-0 χάρη στα γκολ του Αντώνη Αντωνιάδη (2) και του Αριστείδη Καμάρα, ο οποίος αφηγήθηκε στην εφημερίδα «Βήμα» την επική ανατροπή!
Απολαύστε τον:
«Στο Βελιγράδι την Τετάρτη 14 Απριλίου 1971, ο Παναθηναϊκός παρά την ήττα με 4-1 από τον Ερυθρό Αστέρα έκανε πολύ καλή εμφάνιση και δεν βλέπαμε πως θα περάσουν οι 15 μέρες και να πάμε στον επαναληπτικό στη Λεωφόρο. Ενδιάμεσα είχαμε αγώνες πρωταθλήματος, αλλά η ομοσπονδία ενδεχομένως και με εντολές του τότε γγΑ Κώστα Ασλανίδη διευκόλυνε τον Παναθηναϊκό πριν από τους μεγάλους ευρωπαϊκούς αγώνες. Αν θυμάμαι καλά μετά το Γουέμπλεϊ δώσαμε σε μικρό χρονικό διάστημα εννέα παιχνίδια πρωταθλήματος.

Η ομάδα πήγαινε τότε σαν κουρδισμένο ρολόι. Είχε φτάσει σε υψηλά στάνταρ απόδοσης και δεν αντιμετώπιζε πρόβλημα κόπωσης. Ο Φέρεντς Πούσκας πίστευε στην πρόκριση και το έδειξε όταν ταξίδεψε στην Ελβετία πείθοντας με το κύρος του την Πειθαρχική Επιτροπή της UEFA να μην τιμωρήσει τον Μίμη Δομάζο ο οποίος στον αγώνα του Βελιγραδίου είχε γραφτεί στο φύλλο αγώνα από τον αυστριακό διαιτητή Λινεμάγερ, όπως και ο Κώστας Ελευθεράκης.

Ο Πούσκας για δύο εβδομάδες μας απέσυρε από την πιάτσα. Για μία εβδομάδα μείναμε στον Αστέρα της Βουλιαγμένης κάνοντας προετοιμασία για τη ρεβάνς με τον Ερυθρό Αστέρα. Ψυχή τε και σώματι είμαστε δοσμένοι στην υπόθεση της πρόκρισης. Στο ξενοδοχείο μας επισκέπτονταν καθημερινά εκατοντάδες φίλαθλοι να μας ενθαρρύνουν, να μας τονώσουν το ηθικό. «Δεν πειράζει ρε παιδιά που χάσατε στο Βελιγράδι, ότι και αν γίνει στον επαναληπτικό θα είσαστε οι ηθικοί νικητές, αλλά είναι στο χέρι σας να πάρετε το αίμα σας πίσω» μας έλεγαν.

Επειδή στον Αστέρα της Βουλιαγμένης θα φιλοξενούνταν κάποιο επιστημονικό συνέδριο, θυμάμαι ότι την παραμονή του αγώνα μεταφερθήκαμε σε ξενοδοχείο της Κηφισιάς. Εκεί ήρθε ο Ασλανίδης με κάποιον φίλο του και ο δεύτερος μας είπε ότι φίλος της ομάδας προσφέρει 500.000 δρχ. ως πριμ πρόκρισης. Μας έδειξε μάλιστα και την επιταγή που κρατούσε στα χέρια του. Για την περίφημη αυτή επιταγή αργότερα έγινε δικαστική έρευνα επειδή κάποιος κατήγγειλε ότι ο Ασλανίδης είχε βάλει στην τσέπη του τις 500.000 δρχ. Δεν ήταν όμως αλήθεια. Μετά το παιχνίδι, ο Πούσκας με τον αείμνηστο Γαβρίλο Γαζή μοίρασαν με κατάσταση τα χρήματα σε όλους μας.

Τα χρήματα αρχικά είχαν δοθεί για τους παίκτες που θα αγωνίζονταν, όμως ήμασταν τόσο αγαπημένοι που ζητήσαμε να πάρουν μερίδιο και οι αναπληρωματικοί. Μέχρι και ο περίφημος Μπακούρος (φροντιστής του γηπέδου) πήρε μερίδιο. Ηταν της μόδας τότε να λένε ότι ο Ασλανίδης έκλεψε, έκανε... Δεν ξέρω τι έκανε σε άλλες δραστηριότητες της ζωής του, όμως κληθήκαμε τότε και καταθέσαμε ενόρκως για το ποσό που καθένας εισπράξαμε ως πριμ. Αυτό ήταν το τονωτικό στην υπόθεση από οικονομικής πλευράς, παρότι δεν θέλαμε ποτέ πριν τα παιχνίδια να μας τάζουν πριμ διότι το θεωρούσαμε γρουσουζιά.

Την ημέρα του αγώνα και καθ' οδόν για το γήπεδο, είδαμε ότι δεν υπήρχε κολόνα, βενζινάδικο, περίπτερο στα οποία να μην έχει κρεμαστεί ένα αυτοσχέδιο πανό με την επιγραφή Παναθηναϊκός - Ερυθρός Αστέρας 3-0. Το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας το οποίο παρεμπιπτόντως είχε ένα κάκιστο χλοοτάπητα με το χώμα να κυριαρχεί στη μεσαία γραμμή και τις δύο περιοχές, ήταν καμίνι. Βρισκόμαστε στην καταπακτή που οδηγούσε στον αγωνιστικό χώρο κατά την εκφώνηση των συνθέσεων και νομίζαμε ότι το γήπεδο θα γκρεμισθεί. Να είσαι κάτω από την κερκίδα και να ακούς το ποδοβολητό, έχεις την αίσθηση ότι «τώρα θα έρθουν τα τσιμέντα στο κεφάλι μου». Από τις φωνές, τις σειρήνες και τις καραμούζες, πέρασαν δέκα λεπτά για να να συνεννοηθούμε μεταξύ μας.
 Ο,τι και να πω για εκείνη τη στιγμή δεν θα εκφράζει την πραγματικότητα. Οι Γιουγκοσλάβοι όταν μπήκαν στο γήπεδο πήγαν σε μία γωνία μέχρι να αποκατασταθεί η τάξη και να σφυρίξει την έναρξη του αγώνα ο ισπανός διαιτητής Χοσέ Μαρία Ορτίθ για τον οποίο αργότερα είπαν ότι ήταν φίλος του Πούσκας και μας βοήθησε. Κολοκύθια.
Ο Πούσκας στα αποδυτήρια μας είπε λίγα πράγματα. Πρώτον ότι δεν πρέπει να δεχτούμε γκολ. Και δεύτερο να μην απογοητευθούμε αν δεν σημειώσουμε γρήγορα γκολ. «Αν η απόδοσή σας πλησιάσει το 50% εκείνης του Βελιγραδίου, εμένα μου φτάνει» μας είπε. Παράλληλα μας έδωσε ατομικές εντολές. Εμένα μου φόρτωσε τον Ατσίμοβιτς. Επαιξα και σε αυτό το παιχνίδι αμυντικό χαφ αλλά είχα και ένα ειδικό ρόλο γυρνώντας λίμπερο ανάμεσα στον Ανθιμο Καψή και τον Φραγκίσκο Σούρπη. Η συμβουλή ότι αν παίξετε το μισό από ότι στον πρώτο αγώνα θα είμαι ευχαριστημένος, μας έφτιαξε.

Ο Πούσκας ήξερε να σε ανεβάζει ψυχολογικά. Δεν έχει σημασία τι λέει, αλλά και η δραστικότητα των λόγων ενός προπονητή. Ούτε στιγμή δεν πέρασε από το μυαλό μας ότι ήταν ένα τρικ εκ μέρους του Μαγιάρου. Δεχτήκαμε τα λόγια του σαν πραγματικότητα. Οταν μάλιστα βάλαμε γρήγορα το πρώτο γκολ, κυριαρχήσαμε στο παιχνίδι και μέχρι να συνέλθουν οι Γιουγκοσλάβοι χάσαμε μια - δυο ευκαιρίες να κάνουμε το 2-0. Με το στρίψιμο της δεκάρας ο Μίμης Δομάζος είχε επιλέξει σκόπιμα το τέρμα προς το Λυκαβηττό ώστε ο Ντουίκοβιτς να έχει τον ήλιο στο πρόσωπο. Ο τελευταίος έδειχνε να έχει εκνευριστεί γι αυτό έβαζε και έβγαζε ένα καπελάκι που είχε. Είναι σαν να τον βλέπω τώρα να χαράζει στο χώμα τα σημάδια του και να εκφράζει τη δυσαρέσκειά που οι ακτίνες του ήλιου του δημιουργούσαν πρόβλημα ορατότητας.

Ο ήλιος θα έλεγα ότι αποδείχτηκε δικός μας σύμμαχος στο πρώτο γκολ. Εγινε κακός υπολογισμός από τον Γκλενκόφσκι ο οποίος προσπάθησε να γυρίσει την μπάλα στον Ντουίκοβιτς σε δική μου κεφαλιά, πετάχτηκε ο Αντώνης Αντωνιάδης και με πλασέ άνοιξε το σκορ στη δεύτερη επίθεση του αγώνα. Στα αποδυτήρια πήγαμε προηγούμενοι 1-0. Στην επανάληψη διατηρήσαμε την υπεροχή. Στο 55΄ εφαρμόσαμε μια κομπίνα που την είχαμε προετοιμάσει στην προπόνηση. Ο Χάρης Γραμμός δεν χτύπησε απευθείας το κόρνερ που κερδίσαμε.

Πήγε κοντά του ο Φυλακούρης, του έδωσε ο Γραμμός τη μπάλα και ο Τότης με τα γλυκά πόδια που είχε έκανε τη σέντρα. Εγώ όπως είχα κάνει και στη φάση του γκολ που σημείωσα στο Βελιγράδι, έφυγα προς το πρώτο δοκάρι για την κεφαλιά. Ενώ σηκώθηκα στον αέρα και είχα την κεφαλιά, νιώθω ένα χτύπημα στο κεφάλι πέφτοντας ανάσκελα. Πάνω από εμένα και τον σέντερ μπακ του Αστέρα Μπογκίσεβιτς, πέρασε ο Αντωνιάδης καρφώνοντας την μπάλα στο γάμα. Οταν συνήλθα και έτρεξα προς τα κάγκελα, είχα την αίσθηση ότι ήμουν ο σκόρερ του 2-0. Οπως θα λέγαμε όμως σήμερα, ο Ψηλός πήρε παραμάζωμα εμένα και τον Μπογκίσεβιτς στέλνοντας την μπάλα στα δίχτυα.

Οι Γιουγκοσλάβοι βλέποντας ότι έχουμε φτάσει μια αναπνοή από την πρόκριση, προσπάθησαν να αντιδράσουν. Ο Πούσκας έκανε όμως μια έξυπνη αλλαγή βάζοντας τον Τάκη Αθανασόπουλο στη θέση του Καλιγέρη ο οποίος στο παιχνίδι εκείνο είχε αντικαταστήσει τον τιμωρημένο Ελευθεράκη, ενισχύοντας την άμυνα. Στο τρίτο γκολ επαναλάβαμε κάτι που επίσης εφαρμόζαμε στις προπονήσεις με επιτυχία. Κερδίσαμε ένα πλάγιο άουτ κοντά στον πάγκο μας, ο Φυλακούρης το χτύπησε στον Αθανασόπουλο ο οποίος του επέστρεψε την μπάλα μπροστά στον Πούσκας.
Φωνάζω στον Αντωνιάδη να φύγει δεξιά και τον ακολουθούν ο Μπογκίσεβιτς και ο Παύλοβιτς. Δημιουργείται τότε τρύπα στο κέντρο της άμυνας του Ερυθρού Αστέρα και φεύγω σαν βολίδα να πάρω θέση. Την ίδια στιγμή ο Πούσκας φωνάζει στον Φυλακούρη «Καμάρας, Καμάρας». Η φωνή του ακούγεται μάλιστα στην κασέτα του αγώνα. Ο Φυλακούρης μου πετάει την μπάλα στο ύψος της περιοχής, την στρώνω με το δεξί και πριν προλάβουν να με μαρκάρουν πιάνω με το αριστερό ένα βολέ που και πάνω στον Ντουίκοβιτς να πήγαινε θα τον τρύπαγε.

Στις φωτογραφίες φαίνονται οι συσπάσεις του προσώπου μου φανερώνοντας με τι μανία τράβηξα αυτό το σουτ. Σαν σύλληψη και εκτέλεση το γκολ ήταν υπέροχο. Εγώ ούτε θυμάμαι τι έγινε εκείνη τη στιγμή στη Λεωφόρο. Με το που μπήκε η μπάλα στα δίχτυα όλοι έπεσαν επάνω μου και κόντεψαν να με σκάσουν. Οι πανηγυρισμοί ήταν πέρα από τα όρια.

Εκείνο που έχει μεγάλη σημασία και είναι επίσης μια έντονη ανάμνηση για όλους μας, ήταν το τι τραβήξαμε στη συνέχεια του αγώνα. Δεν πήγαμε ήσυχα προς τη λήξη παρότι είχαμε τον έλεγχο του κέντρου και δημιουργούσαμε επιθέσεις. Οι Γιουγκοσλάβοι μη έχοντας πλέον να χάσουν τίποτα τα έπαιξαν όλα για όλα. Βγήκανε στην επίθεση. Η αλήθεια είναι ότι εκεί κάπου χάσαμε το κοντρόλ και σε δύο περιπτώσεις σταθήκαμε τυχεροί. Η πρώτη είναι η περίφημη απόκρουση του Βασίλη Κωνσταντίνου σε σουτ του Κάρασι από το ύψος της περιοχής και η δεύτερη όταν κεφαλιά του Οστοϊτς πέρασε σύρριζα άουτ από το δοκάρι του Κωνσταντίνου ο οποίος ήταν εξουδετερωμένος. Η ψυχή μας και στις δύο περιπτώσεις πήγε και γύρισε.

Το τι ακολούθησε τη λήξη του αγώνα δεν περιγράφεται. Οτι και να πω δεν θα αποδώσω την πραγματικότητα. Ορμηξε ο κόσμος στο γήπεδο, μας πήγαιναν από εδώ, μας πετούσαν από εκεί, μας φυλούσαν, μας σήκωναν στα χέρια... Οι πανηγυρισμοί συνεχίστηκαν εντός και εκτός γηπέδου, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, την πλατεία Βικτωρίας, την Ομόνοια. Εγώ γύρισα σπίτι με ένα τζιπ. Δεν βγήκα από τη Θύρα 11 που συνήθως έφευγαν οι ποδοσφαιριστές για το λόγο ότι δεν μπορούσες να περάσεις. Πλήθος κόσμου είχε κατακλύσει τον διάδρομο και τον γύρω δρόμο.

Εφυγα από τη Θύρα 3, πέρναγε ένα τζιπ, σταμάτησε ο οδηγός τον οποίο δεν γνώριζα, με ρώτησε που πηγαίνω, του είπα στο Κολωνάκι που ήταν τότε το σπίτι μου και με μετέφερε. Δεν θα ξεχάσω ότι βγήκα στο μπαλκόνι του σπιτιού και έβλεπα τον κόσμο να πανηγυρίζει και τα αυτοκίνητα να πηγαίνουν ανάποδα στον μονόδρομο της Καρνεάδου. Εκείνο το βράδυ έγινε ότι μπορεί να φανταστεί το ανθρώπινο μυαλό. Μέρος μόνο εκείνων των πανηγυρισμών είδαμε το 2004 κατά την υποδοχή της εθνικής ομάδας από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Πορτογαλίας. Μετά το επίσημο γεύμα πήγαμε στο κέντρο που τραγουδούσε η τότε σύζυγος του Δομάζου Βίκυ Μοσχολιού για τα επινίκια.

Θυμάμαι και κάποιες προσωπικές στιγμές τις οποίες διηγήθηκα σε ένα κείμενο στο βιβλίο του Θανάση Νιάρχου με τίτλο «Μόνο για άνδρες» που κυκλοφόρησε το 2002. Μου είχε δώσει μία φωτογραφία η οποία δείχνει την πλάτη μου με απλωμένα χέρια μετά το 3-0, σαν να αγκαλιάζω ολόκληρη την εξέδρα και να πανηγυρίζω μαζί της. Μαγική στιγμή. Αυτό που λέμε μια φωτογραφία χίλιες λέξεις. Με παρουσιάζει με το Νο 5 στην πλάτη να έχω γίνει ένα με χιλιάδες φιλάθλους.

Τα μεσάνυχτα που γύρισα σπίτι δεν με έπαιρνε ο ύπνος. Πλησίαζε ξημέρωμα και δεν είχα κλείσει μάτι. Κατέβηκα από το σπίτι και με τα πόδια πήγα στο γήπεδο. Είχαν αρχίσει να έρχονται τα απορριμματοφόρα του δήμου να καθαρίσουν. Μπήκα από τη θύρα που πηγαίνει στον «Τάφο του Ινδού», πήγα στη σέντρα του γηπέδου και επανέφερα στη μνήμη όλες τις υπέροχες στιγμές που έζησα πριν λίγες ώρες. Ηταν σαν ντοκιμαντέρ. Τριγύρω απόλυτη ησυχία και μέσα σου να ακούς τον αχό τον πανηγυρισμών για την πρόκριση στον τελικό του Γουέμπλεϊ. Η 28η Απριλίου 1971 ήταν για μένα μια αξέχαστη μέρα».

Μια φωτογραφία, ψυχογράφημα του εαυτού μου
Η αφήγηση του Αριστείδη Καμάρα στο βιβλίο του Θανάση Νιάρχου «Μόνο για άνδρες»
Το πρώτο πράγμα που κάνει ένας νέος ποδοσφαιριστής, ένας νέος καλλιτέχνης, ένας άνθρωπος που, κάποια στιγμή, πέφτουν πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, είναι το πρωί της επόμενης ημέρας που έκανε την εμφάνισή του να πάρει να διαβάσει τις εφημερίδες. Οπως ο καθένας που ξέρει ότι η παρουσία του, η οποιαδήποτε μεταβολή στον εξωτερικό χώρο για την οποία έχει επενεργήσει, θα πρέπει να αποτιμηθεί. Σε τελευταία ανάλυση, περιμένει μιαν ανταμοιβή με την έννοια της ψυχικής αγαλλιάσεως.

Για τον αθλητή, για τον συγγραφέα (γιατί και ο αθλητής είναι ένας δημιουργός), ισχύει εκείνο που λέει ο Καβάφης, πως κι όταν οδοιπόρος για τα Σούσα θα κινήσεις, την αγάπη και την επιδοκιμασία του δήμου ποθεί η ψυχή σου κι όχι τα δώρα του σατράπη. Οπως και σήμερα (φαντάζομαι), έτσι και τότε το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν ν' αγοράσουμε τις εφημερίδες και να ρωτήσουμε ή μάλλον να μιλήσουμε με τους φίλους μας.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη συγκλονιστική εντύπωση (είχα μείνει πραγματικά άφωνος και την αποθαύμαζα για πολλή ώρα) που μου είχε προκαλέσει μια φωτογραφία που δημοσιεύθηκε μετά τη μεγάλη νίκη του Παναθηναϊκού, στις 28 Απριλίου του 1971. Ηταν τότε που ο Παναθηναϊκός προκρίθηκε, μ' ένα δικό μου γκολ, νικώντας με 3-0 τον Ερυθρό Αστέρα και έτσι πήρε το εισιτήριο για τον τελικό του Κυπέλλου των πρωταθλητριών της Ευρώπης. Κάτι που δεν μπορούσε να το φανταστεί κανείς την εποχή εκείνη για μια αμιγώς ελληνική ομάδα. Οπως επίσης δεν μπορούσε να το φανταστεί η υπόλοιπη Ευρώπη.

Το διαπιστώσαμε αργότερα διαβάζοντας τα σχόλια, τα αφιερώματα και τα «σαλόνια» των ξένων εφημερίδων που αναρωτώνταν τι γυρεύανε αυτοί οι απίθανοι νεαροί ερασιτέχνες, φοιτητές, επιστήμονες, στον ναό του ποδοσφαίρου. Θυμάμαι που τις είχα παρακάμψει όλες και είχα σταθεί στο φύλλο της «Αθλητικής Ηχούς».

Είχε δημοσιεύσει στο κέντρο της μια μεγάλη φωτογραφία, αλλά δεν ήταν μια από τις φάσεις του αγώνος, όπως θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Ούτε ήταν η στιγμή που μπαίνει το τρίτο γκολ (το είχαν πάρει από δέκα οπτικές γωνίες και το είχαν αποδώσει όλες οι εφημερίδες πάρα πολύ καλά). Ηταν μια φωτογραφία (είχε ασφαλώς ληφθεί με τηλεφακό) που απεικόνιζε την πλάτη μου, το πίσω μέρος του σώματός μου, με το τεράστιο πέντε που ήταν το αγαπημένο μου νούμερο.
 
Ο φακός έχει καθηλώσει τα χέρια μου απλωμένα σε μιαν εκπληκτική ένταση, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η απόδοση της ψυχικής ανατάσεως εκείνης της στιγμής. Είναι η στιγμή η αμέσως μετά το γκολ και το φόντο της φωτογραφίας καλύπτεται ολόκληρο από το πέταλο του γηπέδου. Υπάρχει μια καταπληκτική, μαγική ταύτιση του αθλητή, του ενός, του μπουρλοτιέρη με τον κόσμο, που τον τινάζει κυριολεκτικά στον αέρα, στα ουράνια.

Μπορεί να έχω παίξει δεκαοκτώ χρόνια ποδόσφαιρο, από τα δεκαοκτώ ως τα τριάντα πέντε μου, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με τις ουσιαστικές ποδοσφαιρικές μου στιγμές. Αναφέρομαι στη φωτογραφία αυτή γιατί έμεινα έκπληκτος μπροστά στην ίδια και στον συμβολισμό της και φαίνεται να μη με ενδιαφέρει καμία άλλη φάση, καμία κεφαλιά, κανένα σουτ, κανένα «ψαράκι», κανένα «ανάποδο ψαλίδι».

Ολα αυτά είναι στιγμές που μπορεί να επαναληφθούν δεκάδες φορές. Ενώ η φωτογραφία για την οποία μιλώ είχε μια αυθεντικότητα και μια μοναδικότητα. Είναι η σύλληψη μιας «στιγμής» του χρόνου, που τη γεμίζει η ταύτιση ανάμεσα στον ποδοσφαιριστή και στην κερκίδα, η μέθεξη του αθλητή και ο τρόπος με τον οποίο μεταδίδεται όλη αυτή η φλόγα στον κόσμο. Κανείς άλλος δεν μπορεί, παρά μόνον ο αθλητής (που είναι και ο ποδοσφαιριστής και ο Κεντέρης και η Πατουλίδου και οι μεγάλοι μας ολυμπιονίκες) ν' αποδεσμεύσει όλες αυτές τις δυνάμεις που έχει ο φίλαθλος και να τον κάνει ευτυχισμένο. Είναι ό,τι ωραιότερο μπορεί να γευτεί ένας αθλητής.

Πώς εμπεδώνεται και πώς τεκμηριώνεται αυτό; Ξανακοιτάζοντας πρόσφατα την εφημερίδα και τη φωτογραφία, άρχισα να αναπλάθω όσα επακολούθησαν. Σκέφτηκα ότι μπορεί να ήταν μια δική μου ευαίσθητη στιγμή. Κατάλαβα όμως πως ήταν μια συνέπεια, καθώς κανείς δεν φαίνεται να έχει ξεχάσει όσα ακολούθησαν στην Αθήνα με τους πανηγυρισμούς, που δεν επαναλήφθηκαν ποτέ. Φεύγοντας από το γήπεδο, για να μπορέσω να διασωθώ από τον κόσμο, με πήρε ένα τζιπ από τη μεριά της λεωφόρου Αλεξάνδρας, ενώ ο κόσμος περίμενε από την οδό Τσόχα.

Οταν έφτασα στο σπίτι μου, στην Καρνεάδου, συνειδητοποίησα ότι πηγαίναμε ανάποδα, αλλά ανάποδα πήγαινε και όλο το ρεύμα των αυτοκινήτων. Ηταν ίσως η ωραιότερη, η αρμονικότερη και η αθωότερη παράβαση της τάξεως που υπήρχε ως τότε, είτε σηματοδότες λεγόταν αυτή η τάξη είτε όργανα της τάξης. Και βέβαια κανείς δεν είχε διανοηθεί να επιβάλει κυρώσεις σ' αυτή την αναρχία.

Υπάρχει και μια άλλη διάσταση σ' αυτή τη σχέση με τον κόσμο και σ' αυτή τη σχέση με το θέαμα, γιατί δεν είναι μόνο τι δίνει κανείς στον κόσμο (όταν έχει την ευτυχία να το δίνει), είναι και το τι δίνει ο κόσμος στους αθλητές. Είμαι από τους ευτυχείς ανθρώπους, καθώς ο αθλητισμός μού επιδαψίλευσε πολύ μεγάλες στιγμές και με τον Παναθηναϊκό και με τον Απόλλωνα και με τις εθνικές ομάδες. Θυμάμαι ότι μετά το παιχνίδι (για το οποίο έγραψα ήδη) ακολουθούσε το επίσημο δείπνο και το περιδιάβασμα στα λαϊκά μαγαζιά. Οταν τέλειωσαν όλα αυτά γύρω στις 4 το πρωί, άφησα τη γυναίκα μου, την Αμαλία, κοντά στο σπίτι και πήγα να παρκάρω το αυτοκίνητο.

Δεν είχα διάθεση να κοιμηθώ, της είπα να μην ανησυχεί, ήθελα να περπατήσω, ήθελα να σκεφτώ, ήθελα να παραταθεί το όνειρο, γιατί σαν όνειρο μου φάνταζε αυτό που είχα ζήσει. Ξαναγύρισα στο γήπεδο, δεν είχαν αρχίσει ακόμη να έρχονται τα αυτοκίνητα της Δημαρχίας που καθαρίζουν και παίρνουν όλον αυτόν τον όγκο των εφημερίδων, όλο αυτό το υλικό που μαζεύεται σ' ένα γήπεδο που έχει μετατραπεί προηγουμένως σε ηφαίστειο.

Μπήκα μέσα στο γήπεδο από την κάτω πόρτα, την 7. Η ησυχία ήταν απόλυτη. Προχώρησα προς το κέντρο, πήγα στο μέρος όπου υπολόγιζα ότι πρέπει να ήμουν κοντά στη μεγάλη περιοχή και, κάποια στιγμή, μέσα σ' αυτή την απόλυτη ησυχία (δεν θυμάμαι αν είχε αρχίσει λίγο να χαράζει) ξαναζωντάνεψαν μία προς μία όλες εκείνες οι εκπληκτικές στιγμές.

Οταν με ρωτάνε καμιά φορά πώς θυμάμαι όλα αυτά τα γεγονότα με τόσες συγκλονιστικές λεπτομέρειες, απαντώ πως απλούστατα κάνω επανάληψη, όπως κάνουμε με τα μαθήματα στο σχολείο. Μέσα σ' αυτή την απόλυτη ησυχία, μέσα στο κρύο τσιμέντο που ήταν όταν έφτασα και κάθησα εκεί, ξεπήδησε όλη η απογευματινή φωτιά, το βουητό και οι φοβερές κραυγές. Οταν σηκώθηκα να φύγω είχε αρχίσει να ξημερώνει.

Εγινε πάγια συνήθεια, μετά τις μεγάλες μας επιτυχίες, αργά το βράδυ όταν επέστρεφα στο σπίτι, να κάνω μια βόλτα (με το αυτοκίνητο βέβαια) γύρω από το γήπεδο, που ήταν πια ένα άψυχο κουφάρι. Και σκεφτόμουν και σκέφτομαι συχνά πόση ψυχή διαπερνάει αυτές τις πέτρες, το σίδερο και το ατσάλι, που δεν έχουν ψυχή και που όταν τα δει κανείς τελείως ψυχρά και αντικειμενικά είναι ένα τίποτε.

Ενα τίποτε που γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη το παν. Προσφεύγω σ' αυτές τις μοναδικές στιγμές όταν το οπλοστάσιο των αμυντικών μηχανισμών περιορίζεται, τότε που αισθάνεται κανείς ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που του παρουσιάζονται ή όταν καμιά φορά προσβάλλεται η ευαισθησία του και δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα όπλα που χρησιμοποιεί ο αντίπαλος, όταν νιώθει ότι πολεμά ακόμη με καριοφίλι ενώ απέναντί του έχει ανθρώπους με επαναληπτικά.

Ετσι καταλαβαίνει κανείς τι μπορεί να σημαίνει μια φωτογραφία. Οταν την κοιτάζω, ξαναγεννιέται και αναπλάθεται όλη εκείνη η εποχή, διεισδύει μέσα σ' όλα τα χρόνια που έχουν, εν τω μεταξύ, περάσει. Αυτή η φωτογραφία αντιπροσωπεύει μια στιγμή που ισοδυναμεί με μια αιωνιότητα. Επειδή όμως μιλάμε για τη δύναμη της φωτογραφίας, η φωτογραφία αυτή ιστορεί το περίφημο εκείνο γκολ, το «χρυσό γκολ» όπως έχει ονομαστεί. Εχει τραβηχτεί από τόσες οπτικές γωνίες και έχει τέτοια ιστορικότητα που βλέποντας τη διαδοχή και την παραλλαγή των εκφράσεων, ανάλογα με τη χρονική στιγμή που γίνεται η εκτέλεση, ομολογώ ότι δεν αναγνώρισα τον εαυτό μου σ' αυτή τη φωτογραφία.

Είναι ένας εαυτός που δεν μπορώ να τον αναγνωρίσω εύκολα γιατί έχει την έκφραση του εκτελεστή. Το έχει πει πρώτος ο Αριστοτέλης ότι ο άνθρωπος έχει μέσα του έμφυτη την επιθετικότητα. Αν εγώ διαθέτω μια τέτοια επιθετικότητα, είναι ήπια και ελεγχόμενη. Αν με έχει εντυπωσιάσει ένα πράγμα σ' αυτή τη φωτογραφία, είναι το ψυχογράφημα που έχω κάνει ο ίδιος στον εαυτό μου βλέποντας τη στιγμή της εκτελέσεως. Είχα βάλει όλη μου τη δύναμη και όλη μου την ψυχή, αλλά και ό,τι μπορεί να διαθέτει κανείς εναντίον ενός αντιπάλου.

Αν παρατηρήσει κανείς την έκφραση του προσώπου μου εκείνη τη στιγμή, σίγουρα ο αντίπαλος δεν είναι απλά ένας αθλητικός αντίπαλος, θα πρέπει να είναι ο πιο μισητός εχθρός του κόσμου. Γεγονός που δεν ήθελα να το παραδεχθώ στην αρχή, αλλά παρατηρώντας με τα χρόνια προσεκτικά τη φωτογραφία, είμαι υποχρεωμένος να το κάνω. Μένω με την εντύπωση ότι αν η μπάλα έβρισκε τον τερματοφύλακα στο σώμα του, θα τον διαπερνούσε.

Φωτορεπορτάζ-Παναθηναϊκός - Ερυθρός Αστέρας 3-0 28/4/1971:


 πηγή