Ο Παναθηναϊκός
έλαβε μέρος σε ακόμα μια ημερίδα καταδύσεων για τις κατηγορίες Α’, Β’
και Γ’ αγοριών και κοριτσιών στο κλειστό καταδυτήριο του Αγίου Κοσμά.
Καλές επιδόσεις για τον Παναθηναϊκό που συνεχίζει ακάθεκτα την καλή
δουλειά στο τμήμα.
Μετά από αρκετά χρόνια η
κολυμβητική ομάδα του Παναθηναϊκού έκανε αισθητή την παρουσία της στο
χειμερινό Πανελλήνιο Πρωτάθλημα με ένα μετάλλιο και τέσσερις τελικούς,
δυο σε ατομικά αγωνίσματα και δυο σε ομαδικά.
Ο
Γιώργος Δεμέτης στα 200μ ελευθερο ανδρών, σημειώνοντας χρόνο 1.53.94
κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο ενώ καλή εμφάνιση είχαμε στη σκυταδρομία
4x100μ ελεύθερο, που κατετάγη πέμπτη στον τελικό με τους Φιλιππάκο,
Ρέντνικ, Χαραλάμπου.
Η συμμετοχή μας στη
διοργάνωση της Λάρισας ήταν ιδιαίτερα σημαντική για τους κολυμβητές μας
καθώς η ομάδα είναι νεανική και οι εμπειρίες που αποκόμισαν απο τους
αγώνες θα αποδειχθούν πολύτιμες για το μέλλον.
Οι
«πράσινοι» πυγμάχοι Ορέστης Παναγιωτόπουλος, Κων/νος Δρακάς και Νίκος
Παπαχρήστος διακρίθηκαν στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νέων, που
πραγματοποιήθηκε στο κλειστό του Μετς.
«Χρυσός» ο Παναγιώτοπουλος-«χάλκινος» ο Δρακάς
Ο
Ορέστης Παναγιωτόπουλος κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 91 κιλά ενώ ο
Κων/νος Δρακάς 64 κιλά ανέβηκε στο τρίτο σκαλί του βάθρου, κατακτώντας
το χάλκινο μετάλλιο.
Καλή εμφάνιση και από τον Νίκο Παπαχρήστο στα 75κιλά. Ο «πράσινος» πυγμάχος μας κατέλαβε την τέταρτη θέση.
Λίγα λόγια για τον μεγάλο άσο του Παναθηναϊκού και
της Εθνικής, ο οποίος υπέπεσε στο πέμπτο του φάουλ, χωρίς όμως να
αποβληθεί ποτέ από κάθε «πράσινη» καρδιά.
Λίγες μόλις ώρες μετά τη μεγάλη νίκη του Παναθηναϊκού επί της Εφές
Πίλσεν, ένας «θρύλος» του Τριφυλλιού και του ελληνικού μπάσκετ, ο Γιώργος Κολοκυθάς ανέβαινε τα σκαλιά του Παραδείσου, σκορπίζοντας τεράστια θλίψη σε όλους τους φιλάθλους του Τριφυλλιού, και όχι μόνο.
Ερχόμενος στον Παναθηναϊκό το 1965 από τον Σπόρτιγκ, έγραψε ιστορία τόσο
με τα ομαδικά (4 πρωταθλήματα Ελλάδας και παρουσία δύο φορές σε
ημιτελική φάση κυπέλλων Ευρώπης με τους «πράσινους»), όσο και με τα
ατομικά του κατορθώματα (3 φορές πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα, 2 φορές
πρώτος σκόρερ στο Ευρωμπάσκετ του 1967 στο Ελσίνκι και του 1969 στην
Καζέρτα).
Αυτό που λίγοι γνωρίζουν όμως είναι το γεγονός πως ο Κολοκυθάς υπήρξε ο
πρώτος «πράσινος» μπασκετμπολίστας που φόρεσε τη φανέλα της Μικτής
Ευρώπης και ο δεύτερος Έλληνας μετά τον Χρήστο Ζούπα της ΑΕΚ.
Ήταν Ιούνιος του 1970 όταν η FIBA διοργάνωσε στο Παναθηναϊκό Στάδιο ένα
τουρνουά με την επωνυμία «Διεθνές Φεστιβάλ Μπάσκετ», με τη συμμετοχή της
πρωταθλήτριας Ευρώπης, Ίνις Βαρέζε, της κυπελλούχου Ευρώπης, Φιντές
Νάπολι, της Μικτής Ευρώπης και της ΑΕΚ.
Στον πρώτο της αγώνα η Μικτή, της οποίας ο κορμός αποτελούνταν από τους
παίκτες της πρωταθλήτριας κόσμου Γιουγκοσλαβίας, κέρδισε εύκολα την Ίνις
Βαρέζε με 88-72. Ο Πολωνός προπονητής της Μικτής Ζαγκόφσκι θα
χρησιμοποιήσει τον Κολοκυθά στα τελευταία λεπτά του αγώνα με τον Έλληνα
άσο να σημειώνει 4 πόντους. Στο δεύτερο παιχνίδι όμως, αυτό απέναντι στη
Φιντές (την οποία ο Παναθηναϊκός είχε αποκλείσει την προηγούμενη σεζόν)
δεν θα τον χρησιμοποιήσει ούτε δευτερόλεπτο. Ο Κολοκυθάς
απογοητευμένος, και εντελώς απρόοπτα, δε θα εμφανιστεί ποτέ στο Στάδιο
για τον τελευταίο αγώνα της Μικτής Ευρώπης εναντίον της ΑΕΚ.
Με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή χωρίς να το περιμένει κανένας, ένας από τους
μεγαλύτερους αθλητές στην Ιστορία του Παναθηναϊκού μας εγκατέλειψε τα
ξημερώματα, κάνοντας φτωχότερο το ελληνικό μπάσκετ και τον Παναθηναϊκό.
Δεν ταιριάζει όμως η λέξη «πέθανε» για τον Κολοκυθά. Ο Κολοκυθάς θα ζει
για πάντα στις καρδιές όλων των Παναθηναϊκών, και για όσους δεν τον
πρόλαβαν ποτέ να αγωνίζεται, όπως ο γράφων, θα ζει μέσα από τις
διηγήσεις των πατεράδων μας και από τα λίγα βίντεο που έχουν διασωθεί.
Ο Γιώργος Κολοκυθάς έφυγε από τη ζωή όπως έφυγε και από το μπάσκετ.
Πρόωρα. Ήταν το 1972 όταν θα πάρει την απόφαση να μην φορέσει ποτέ ξανά
την αγαπημένη του φανέλα με το Τριφύλλι. Την ίδια χρονιά που το περίφημο
«American Pie» του Don McLean ανέβαινε στην κορυφή των αμερικανικών
charts.
«Bad news on the doorstep
I couldn't take one more step
I can't remember if I cried
But something touched me deep inside
The day the music died»
Συλλυπητήρια στην οικογένεια του, στο μπάσκετ και στον Παναθηναϊκό.
Γιώργο Κολοκυθά σε ευχαριστούμε για όλα.
πηγή:www.greenzone.gr
Ο... Γκάλης του '60
Ο Γιώργος Κολοκυθάς χαρακτηρίστηκε, όχι άδικα, ως ο Γκάλης της
εποχής του και το gazzetta.gr παρουσιάζει την πλούσια καριέρα του θρύλου
που πέθανε σε ηλικία 68 ετών!
Ο «καλύτερος και από τον Γκάλη», όπως αναφέρουν όσοι έχουν δει και τους δύο τεράστιους αθλητές να αγωνίζονται, γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1945 και ξεκίνησε την καριέρα του στον Σπόρτινγκ και τα Πατήσια.
Λάτρης της επίθεσης
Υπήρξε ο μεγαλύτερος σκόρερ τη δεκαετία του '60 και μετά το Σπόρτινγκ πήγε το 1966 στον Παναθηναϊκό, κάνοντας τα καλάθια στον «τάφο του Ινδού» να τον θυμούνται ακόμα. Με το τριφύλλι στο στήθος ο ΓιώργοςΚολοκυθάς κατέκτησε 4 πρωταθλήματα (1967, 1969, 1971, 1972), ενώ το 1969 αγωνίστηκε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων και το 1972 στα ημιτελικά του ΚυπέλλουΠρωταθλητριών.
Το ατομικό του ρεκόρ πόντων σε έναν αγώνα το σημείωσε τη πρώτη του σεζόν στον Παναθηναϊκό με 51 πόντους, ενώ το 1969 αγωνίστηκε στα ημιτελικά του τότε Κυπέλλου Κυπελλούχων, σημειώνοντας από 36πόντους στον διπλό προημιτελικό απέναντι στην Μπενφίκα.
Ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος για τρεις χρονιές. Το 1964, το 1966 και το 1967, πετυχαίνοντας συνολικά 3.529 πόντους στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Ο δικός του μύθος...
Ο Γιώργος Κολοκυθάς έφτιαξε τον δικό του μύθο τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη
αγωνιζόμενος με τα πράσινα, αλλά και με την γαλανόλευκη. Δεν λένε
ψέμματα όσο τον χαρακτήρισαν ως το σπανιότερο και πιο αυθεντικό ταλέντο
που ανέδειξε το Ελληνικό μπάσκετ.
Ο μεγάλος αυτός άνθρωπος σε ένα αφιέρωμα που του είχε κάνει ο ΣΚΑΪ είχε πει πως:
«Μου άρεσε η επίθεση, ήθελα να βάζω καλάθια. Είχα ένα πολύ καλό άλμα
που με βοηθούσε και κέρδιζα κάποιους πόντους. Βρισκόμουν μέσα στη ρακέτα
και και ερχόντουσαν οι πόντοι», είχε πει για τους πόντους που πετύχαινε παρότι δεν ήταν ιδιαίτερα ψηλός (1,95 μ.).
Ο ΓιώργοςΚολοκυθάς όπως μαρτυρούν
άνθρωποι που τον ήξεραν και τον είχαν παρακολουθήσει ήταν πολύ καλός
σουτέρ κοντά στην ρακέτα, είχε πλαστικότητα στις κινήσεις του, ενώ η
αλτικότητα του έμεινε στην ιστορία του αθλήματος.
Δις πρώτος σκόρερ στο Ευρωμπάσκετ
Ο Κολοκυθάς δεν είχε φόβο απέναντι σε αντίπαλο, ακόμα
και όταν έπαιζε με τα μεγαθήρια του ευρωπαϊκού μπάσκετ με το εθνόσημο.
Μάλιστα, στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Φινλανδίας που έγινε το 1967 στο Ελσίνκι και στο Τάμπερε βγήκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, πετυχαίνοντας με την Ισπανία 43 πόντους στην ήττα με 99-95. Τελείωσε τη διοργάνωση με 206 πόντους, δηλαδή μέσο όρο 22,9 και αυτή ήταν η πρώτη διάκριση Έλληνα παίκτη σε διεθνές επίπεδο στην ιστορία.
Αυτό ήταν και το ατομικό ρεκόρ του με το εθνόσημο στο στήθος. Πάντως, 43 πόντους πέτυχε κόντρα στην Β' Βουλγαρίας στο βαλκανικό πρωτάθλημα του 1966!
Δύο χρόνια αργότερα (1969), στο Ευρωμπάσκετ στην Καζέρτα αναδείχτηκε και πάλι πρώτος σκόρερ με 159 πόντους, έχοντας μέσο όρο 22,7! Με την ΕθνικήΕλλάδος αγωνίστηκε σε 90 αγώνες και σκόραρε 1807 πόντους. Είχε 25 συμμετοχές σε Πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα με την Εθνική και σημείωσε συνολικά 492 πόντους (μέσο όρο 19,7) και ο μόνος που τον ξεπερνάει μέχρι σήμερα ήταν ο ΝίκοςΓκάλης.
Η αρχή και το τέλος
Στις 4Μαΐου1971 στο αντίο του από την Εθνική Ελλάδος σκόραρε 35 πόντους εναντίον της Σκωτίας. Το βάπτισμα του πυρός με την ΕθνικήΕλλάδος το είχε πάρει σε ένα φιλικό με τη Ρουμανία στην Αθήνα στις 20Νοεμβρίου1962 πετυχαίνοντας 10πόντους στο 59-63!
Ο ΓιώργοςΚολοκυθάς σταμάτησε την ενεργό δράση σε ηλικία μόλις 28 ετών λόγω προβλημάτων στο γόνατό του, όμως, είχε καταφέρει να γράψει τη δική του ιστορία που θα μείνει για πάντα χαραγμένη με χρυσά γράμματα.
Μετά την καριέρα του ως αθλητής έγινε έφορος και στη συνέχεια πρόεδρος
των εθνικών ομάδων, με τις οποίες ασχολούνταν μέχρι και σήμερα.
Η
χρονιά ήταν φτιαγμένη για όσους πιστεύουν στις συμπτώσεις. Θα ήταν
σίγουροι ότι η τύχη τους έκλεισε το μάτι, όταν είδαν ότι ο Παναθηναϊκός,
στην πρώτη αγωνιστική της διοργάνωσης, κλήθηκε να αντιμετωπίσει την
Ζαλγκίρις Κάουνας.
Και
μπορούσαν να θριαμβολογήσουν απέναντι στους… άπιστους, όταν στο
Βερολίνο στην 02 Arena, δίπλα στο τείχος, οι «πράσινοι» κατακτούσαν και
πάλι την Ευρωλίγκα. Και το 1995 το πρώτο βήμα μιας διαδρομής που είχε
οδηγήσει στο πρώτο αστέρι, είχε γίνει στο Κάουνας. Μέσα από μια δύσκολη
χρονιά, με πολλούς τραυματισμούς, τα κατάφεραν, έφτασαν ως το τέρμα και
στέφθηκαν για πέμπτη φορά πρωταθλητές Ευρώπης.
Η
πρώτη φάση έκλεισε με τον Παναθηναϊκό να μετράει 7 νίκες και 3 ήττες
απέναντι στις Ζαλγκίρις Κάουνας (78-51, 80-69), Μπαρτσελόνα (66-90,
76-87), Νανσί (80-70, 83-69), Μοντεπάσκι Σιένα (81-76, 77-82), Πρόκομ
(67-60, 75-53), με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον τελευταίο αγώνα απέναντι
στους Πολωνούς να κάνει ένα ξέσπασμα στη συνέντευξη Τύπου που έμεινε…
ιστορικό. Στο Top16
οι «πράσινοι» παρά το ότι βρέθηκαν στην τρίτη θέση στην πρώτη φάση,
έκαναν ένα 5-1 (Παρτιζάν 81-63, 56-63/Ουνικάχα Μάλαγα 81-69,
103-95/Λοτομάτικα Ρόμα 92-67, 90-71) και προκρίθηκαν χωρίς προβλήματα
στα πλέι οφ.
Το
«τριφύλλι» υποδεχόταν με πλεονέκτημα έδρας τη Μοντεπάσκι Σιένα στο
ΟΑΚΑ, αναζητώντας τις τρεις νίκες. Στον πρώτο αγώνα πήρε το θετικό
αποτέλεσμα που ήθελε (90-85). Ο δεύτερος αγώνας όμως, δεν κύλησε όπως θα
ήθελαν στον Παναθηναϊκό, ο οποίος ηττήθηκε (79-84). Το πλεονέκτημα της
έδρας είχε περάσει στα χέρια των Ιταλών, καθώς οι δύο επόμενοι αγώνες
φιλοξενούνταν στην Τοσκάνη. Το σύνθημα πάντως δόθηκε αρχικά μέσα και στη
συνέχεια έξω από τα αποδυτήρια του ΟΑΚΑ από τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και
τους παίκτες του: «Πάμε για δύο νίκες!» Το πίστευαν και το έκαναν
πράξη. Επιβλήθηκαν με έναν εκπληκτικό τρόπο, κυριαρχώντας σε κάθε τομέα
και με 72-53 στον τρίτο αγώνα, πήραν τη νίκη στον τέταρτο με 91-84 και η
αποστολή για Βερολίνο ήταν έτοιμη.
Ο
Παναθηναϊκός για πρώτη φορά μετά το 1995 θα αντιμετώπιζε σε έναν
ημιτελικό φάιναλ φορ τον Ολυμπιακό. Η πίεση είχε ανέβει κατακόρυφα, με
το τεχνικό επιτελείο να προσπαθεί να αποφορτίσει την κατάσταση, μιλώντας
για «δύο αγώνες ως τον τίτλο». Οι «πράσινοι» ήταν καλύτεροι, πήραν τη
νίκη (84-82) και έφτασαν στον τελικό. Αντίπαλός τους, όπως και το 2007, η
ΤΣΣΚΑ Μόσχας του Έτορε Μεσίνα. Το «τριφύλλι» ήταν απλά ασταμάτητο στο
πρώτο ημίχρονο, φτάνοντας να προηγηθεί 48-28 στο πρώτο ημίχρονο. Κάποια
πράγματα άλλαξαν στο δεύτερο μισό, ο αγώνας έγινε ντέρμπι, αλλά το
φινάλε ήταν το ίδιο: Το τελικό 73-71 έχρισε πρωταθλητή Ευρώπης για
πέμπτη φορά στην ιστορία του τον Παναθηναϊκό. Πολυτιμότερος παίκτης του
φάιναλ φορ αναδείχθηκε ο Βασίλης Σπανούλης (και μέλος της δεύτερης
καλύτερης πεντάδας της Ευρωλίγκας), αλλά και ο κόσμος της ομάδας ο
οποίος ήταν δίπλα της από την αρχή ως το τέλος, κέρδισε τη μάχη της
εξέδρας. Ο Νίκολα Πέκοβιτς βρέθηκε στην καλύτερη ομάδα της
Ευρωλίγκας,ενώ ο Δημήτρης Διαμαντίδης αναδείχθηκε καλύτερος αμυντικός
της χρονιάς.
22ο ΦΑΪΝΑΛ ΦΟΡ ΕΥΡΩΛΙΓΚΑΣ
ΠΟΤΕ: Παρασκευή 1 και Κυριακή 3 Μαΐου 2009. ΠΟΥ: O2 Arena, Βερολίνο. ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ: Παναθηναϊκός... ΚΙ ΕΜΕΙΣ:
Ταυτοπροσωπία, στην κορυφή οι «πράσινοι» για πέμπτη φορά, τέταρτος ο
Ολυμπιακός στην επιστροφή του σε φάιναλ φορ έπειτα από δέκα χρόνια. ΜVP:Βασίλης Σπανούλης
Δύο χρόνια μετά τη στέψη του στην Αθήνα, όπου ήταν μόνος του, ο
Παναθηναϊκός επέστρεψε στο θρόνο του ευρωπαϊκού μπάσκετ και έγινε
πεντάστερος, ισοφαρίζοντας την επίδοση της Ίνις Βαρέζε και της Μακάμπι
Τελ Αβίβ. Πλέον βρίσκεται έναν τίτλο πίσω από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας και τρεις
από τη Ρεάλ Μαδρίτης, «αλλά ενώ κάποτε φάνταζε αδύνατος, τώρα αυτός
είναι ένας εφικτός στόχος για το μέλλον», όπως είπε ο Ζέλικο
Ομπράντοβιτς όχι στο Βερολίνο, αλλά έξι μέρες αργότερα: στο ΟΑΚΑ, το
βράδυ της φιέστας του Πεντάστερου κι ενώ σε πείσμα της δικής του (και
καθόλου τεχνητής και φτιασιδωμένης μετριοφροσύνης) η ΚΑΕ αποφάσισε να
τον βάλει φάτσα κάρτα στο λάβαρο της οροφής!
Το 2007 στο ΟΑΚΑ παίχθηκε ο καλύτερος τελικός στα χρονικά, αλλά στη
(χτισμένη δίπλα στο Τείχος του Βερολίνου) 02 Arena εκτυλίχθηκε ο μακράν
συγκλονιστικότερος ημιτελικός: ο εμφύλιος ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και
στον Ολυμπιακό, που επέστρεψε σε φάιναλ φορ έπειτα από δέκα χρόνια και
είδε την ευκαιρία (του τελικού) να του γλιστράει από τα χέρια του
Μπουρούση στην τελευταία φάση. Σαράντα οκτώ ώρες αργότερα, στο τρίτο
θρίλερ αυτού του φάιναλ φορ (με τέσσερις ομάδες που όλες τους θα
μπορούσαν να στεφθούν πρωταθλήτριες) ο Παναθηναϊκός έβαλε κάτω και την
ΤΣΣΚΑ, φορώντας το πέμπτο παράσημο στην πλουμιστή στολή του, χώρια που
έσπασε και μια καταραμένη παράδοση: μέχρι τότε σε οκτώ περιπτώσεις,
καμία ομάδα από αυτές που επέζησαν ενός εμφυλίου ημιτελικού δεν είχε
καταφέρει να ανέβει στον θρόνο!
Παρεμπιπτόντως, το 2002 οπότε υπενθύμισα αυτή την κατάρα στον Μεσίνα. Ο Έτορε σιώπησε για λίγο και ύστερα το διέπραξε: «Έτσι
ε; Αν δεν ήταν γυναίκες σε αυτήν την αίθουσα (σ.σ. στο δημαρχείο της
Μπολόνιας) θα έπιανα τώρα αμέσως τα αρχ...ια μου για να φύγει η
γρουσουζιά»! Ο Ομπράντοβιτς πάντως υπήρξε πολύ πιο σεμνός και
δεν εξετράπη σε τέτοιες δηλώσεις ούτε καν για τον Αρτεάγα, που τον
σιχτίριζε όχι μόνο στη διάρκεια του τελικού και στη συνέντευξη Τύπου,
αλλά και ολόκληρη την εβδομάδα στην Αθήνα!
«Στο δεύτερο ημίχρονο έγιναν πολλά περίεργα πράγματα. Δεν είμαι έτοιμος
αυτή τη στιγμή να μιλήσω, αλλά θα δω το βίντεο και θα τοποθετηθώ»,
δήλωσε ο Ζοτς στη συνέντευξη Τύπου, συμπληρώνοντας ότι «αν έχω κάνει
λάθος, που δεν το νομίζω, τότε θα ανακαλέσω δημοσίως». Μολονότι ο
τελικός είχε λήξει και ο Παναθηναϊκός είχε στεφθεί πρωταθλητής, ο
Ομπράντοβιτς συνέχισε να έχει εκείνο το παροιμιώδες... μελιτζανί χρώμα
στο πρόσωπό του και τσατίστηκε ακόμη περισσότερο όταν ο (αρχισυντάκτης
της επίσημης ιστοσελίδας της Ευρωλίγκας) Φρανκ Λόουλορ του υπενθύμισε
ότι ο κανονισμός της διοργάνωσης απαγορεύει τα σχόλια για τη διαιτησία!
Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, Mister Frank!
Τα όργανα για τη διαιτησία είχαν αρχίσει νωρίτερα και μάλιστα στην
εξέδρα των επισήμων, όπου ο Θανάσης Γιαννακόπουλος εξαπέλυσε σκαιά
(φραστική) επίθεση κατά του Τζόρντι Μπερτομέου, ενώ προχώρησε και σε μια
μορφή «έργω εξύβρισης», καθώς άρχισε να πετάει προς το μέρος του
πενηντάρικα και ό,τι άλλα χαρτονομίσματα είχε στην τσέπη του! Έναν μήνα
αργότερα η Ευρωλίγκα επέβαλε στον Παναθηναϊκό πρόστιμο 150.000 ευρώ «για
υποτιμητική συμπεριφορά υψηλόβαθμου στελέχους του», αλλά ο Παναθηναϊκός
προσέφυγε στο CAS, ενώ τον Ιανουάριο του 2010 η υπόθεση τέθηκε στο
αρχείο κατόπιν διαπραγμάτευσης και συμφωνίας των δυο πλευρών, η οποία
σφραγίστηκε μάλιστα από ρήτρα εχεμύθειας!
Ο Παναθηναϊκός στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης για τέσσερις πόντους και
για δύο άστοχα σουτ των αντιπάλων του, θέμα που υπήρξε αντικείμενο
ερώτησης στη συνέντευξη Τύπου μετά τον τελικό και έκανε τον (ήδη
αρπαγμένο ελέω διαιτησίας) Ομπράντοβιτς να απαντήσει με έντονο τρόπο: «Εάν
φίλε μου, ύστερα από έντεκα φάιναλ φορ και επτά τρόπαια, πιστεύεις
ακόμη ότι είμαι τυχερός, κανένα πρόβλημα. Το λέω από μόνος μου κιόλας,
για να σε διευκολύνω: Ναι, είμαι πολύ τυχερός»!
Κανονικά για να το... χοντρύνει ακόμη περισσότερο, ο Ζέλικο έπρεπε να πει «είμαι πολύ Γκαστόνε»,
αλλά αυτό μου είχε κάνει την τιμή να το φυλάξει για μένα την
προηγούμενη μέρα. Φταίει βεβαίως και μια σύμπτωση, διότι όταν
ολοκληρώθηκε η συνέντευξη Τύπου των φιναλίστ και σηκώθηκαν από το πάνελ ο
Ομπράντοβιτς, ο Μεσίνα, ο Σπανούλης και ο Χριάπα, από το κούνημα του
τραπεζιού έπεσαν στο πάτωμα τα τρία από τα τέσσερα καρτελάκια και το
μόνο που έμεινε ακίνητο στη θέση του ήταν εκείνο που έγραφε «Ζeljko
Obradovic, Panathinaikos coach»!!!
Τυχαίο; Δε νομίζω!
Είδα τη σκηνή κι όταν τον πλησίασα συνωμοτικά και του είπα τι έγινε, έβαλε τα γέλια και μου είπε «ε, γι' αυτό πριν από 15 χρόνια με λέγατε Γκαστόνε»!
Για τον Παναθηναϊκό η χρονιά ήταν περίεργη, χώρια που κάποια στιγμή ο
Ομπράντοβιτς ειχε βγάλει στη σέντρα τους παίκτες του λέγοντας ότι «αν συνεχιστεί αυτό το βιολί, θα γελάει μαζί μας όλη η Ευρώπη»!
Ήταν 14 Ιανουαρίου του 2009, όταν ο Παναθηναϊκός επιβλήθηκε της Πρόκομ
με 75-53, αλλά ο (σεσημασμένος για την τελειομανία και το ανικανοποίητον
του χαρακτήρα του) Ζέλικο δήλωσε ότι νιώθει ντροπή για την εικόνα της
ομάδας του, κατηγόρησε κάποιους παίκτες του ότι δεν αξίζουν να φορούν
αυτή τη φανέλα, και στο πλαίσιο των τεχνητών κρίσεων και των ασκήσεων
πανικού, στις οποίες είναι μάστορας, τους προανήγγειλε ότι αν συνεχίσουν
αυτή τη φάμπρικα θα γίνουν ο περίγελος της Ευρώπης!
Πέρασαν τέσσερις μήνες και ο Ομπράντοβιτς δικαιώθηκε πανηγυρικά, διότι
όπως είπε το βράδυ που σήκωσε μαζί με τον Διαμαντίδη την κούπα στην O2
Arena του Βερολίνου ο Αλβέρτης, «όντως πέφτουν πολλά γέλια, αλλά είναι από την ευτυχία μας»!
Δυόμισι μήνες αργότερα, ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε εντός έδρας από τη
Σιένα και την επόμενη μέρα ο Ζέλικο επιφύλαξε ένα βασανιστήριο άνω των
πέντε ωρών στην ομάδα! Έπειτα από τρεις ώρες προπόνησης και άλλες δύο
μπροστά στο βίντεο, ένας συνεργάτης του (εικάζω από τα συμφραζόμενα ότι
ήταν ο Πιστιόλης) του είπε δειλά «κόουτς, κοντεύουμε έξι ώρες εδώ. Μήπως πρέπει να τους αφήσουμε να φύγουν;». Ο Ομπράντοβιτς τον κοίταξε αυστηρά και τον ρώτησε «σε πόσα φάιναλ φορ έχεις πάει;». Αυτός του απάντησε «σε κανένα» και τότε ο Ζοτς του είπε το εξής: «Εγώ,
λοιπόν, που έχω πάει σε έντεκα ως παίκτης και προπονητής σού λέω ότι αν
χρειαστεί θα μείνουμε εδώ για οκτώ ώρες, θα κοιμηθούμε εδώ και θα
πεθάνουμε εδώ»!!!
Ο εμφύλιος ημιτελικός υπήρξε μια μπασκετική έκσταση, με τις δυο ομάδες
να βγάζουν τον καλύτερο εαυτό τους επί σαράντα λεπτά και τον Σάρας να
βάζει (και) την υπογραφή του, καθώς από το δικό του χέρι πέρασε η μπάλα
(για να σκοράρει ο ίδιος ή να δώσει ασίστ) στα 13 από τα τελευταία 14
καλάθια του Παναθηναϊκού. Οι «πράσινοι» προηγήθηκαν με 81-74 δυόμισι
λεπτά πριν από τη λήξη, αλλά ο Ολυμπιακός οιστρηλατούμενος από τον
Παπαλουκά απάντησε με ένα εντυπωσιακό come back και ισοφάρισε 82-82 διά
χειρός Μπουρούση (2/2 βολές). Στο pick 'n' roll o Σάρας σημάδεψε τον
Πέκοβιτς για το 84-82, ακολούθησαν τα άστοχα σουτ του Βούιτσιτς
(τρίποντο) στα 38'' και του Πέκοβιτς στα 15'', και το συγκλονιστικό
μπασκετικό δράμα κορυφώθηκε στην τελευταία επίθεση του Ολυμπιακού, όταν ο
Μπουρούσης σούταρε «και εμείς κάναμε το σταυρό και την προσευχή μας για να μην μπει το καλάθι», όπως εξομολογήθηκε αργότερα ο Περπέρογλου!
Στον άλλο ημιτελικό η ΤΣΣΚΑ νίκησε την Μπαρτσελόνα χάρη στην... οργιώδη
εμφάνιση του Σισκάουσκας, ο οποίος σημείωσε 29 πόντους (εκ των οποίων
26 στο δεύτερο ημίχρονο), το χαμηλό σχήμα του Μεσίνα και μερικές καλές
άμυνες του Χριάπα στον Άντερσεν στα τελευταία λεπτά...
Την Κυριακή η Μπαρτσελόνα φάνηκε λιγότερο απογοητευμένη από τον
Ολυμπιακό και με όχημα ένα σερί 17-0 (προηγήθηκε με 37-19) και
επιβλήθηκε με 95-79, αφήνοντας υποσχέσεις για το φάιναλ φορ της επόμενης
χρονιάς, όταν οι δυο ομάδες συναντήθηκαν στον μεγάλο τελικό, ο οποίος
εξελίχθηκε με παρεμφερή τρόπο...
Ο τελικός ήταν σκέτη... Ψυχώ του Χίτσκοκ! Στο 24ο λεπτό οι «πράσινοι»
παίζοντας το απόλυτο μπάσκετ, το οποίο οι Μοσχοβίτες δεν μπορούσαν (όχι
απλώς να ακολουθήσουν, αλλά ούτε καν) να παρακολουθήσουν, προηγήθηκαν με
56-33 και όλα φαίνονταν προδιαγεγραμμένα, αλλά η αντεπίθεση (απόρροια
εγωισμού και υπερηφάνειας) της ΤΣΣΚΑ, τα κενά αέρος στα οποία έπεσε ο
Παναθηναϊκός (με αποκορύφωμα το σερί 0-17 σε οκτώ λεπτά) και τα «many strange things»
(όπως τα χαρακτήρισε αργότερα ο Ομπράντοβιτς) έφεραν τα πάνω κάτω: στα
26'' ο Σισκάουσκας με τρίποντο μείωσε σε 70-69, στα 10'' ο Διαμαντίδης
με 2/2 βολές έκανε το 72-69, στα 8'' ο Σισκάουσκας με 2/2 βολές έφερε
πάλι το ματς στον πόντο (72-71), ακολούθησε ένας πόντος από τον
Γιασικεβίτσιους για το 73-71 και μετά το... απόλυτο κενό! Τόσο κενό, όσο
χρειάστηκε η μπάλα για να φύγει από τα χέρια του Σισκάουσκας, να
διανύσει την (πολλά υποσχόμενη για την ΤΣΣΚΑ) πορεία της και τελικά
να... φυσήξει ένα αεράκι (όπως είχε πει τέσσερα χρόνια νωρίτερα ο Μέμος
Ιωάννου για τα σουτ του Διαμαντίδη και του Λάκοβιτς σε δύο ημιτελικούς
των πλέι οφς στη Νέα Σμύρνη) και να την τραβήξει πέρα από το καλάθι!
ΚΩΔΙΚΟΣ: «Κοκομπλόκο».
Το φώναζαν ο Αντώνης Φώτσης και ο (φυσικοθεραπευτής) Άκης Παναγιωταράς
έξω από τα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού μετά τη λήξη του τελικού και
έγινε η... λεζάντα του πέμπτου στέμματος. «Το έπαθαν οι αντίπαλοί μας»,
εξηγούσε ο Φώτσης. «Κοκομπλόκο
στη γλώσσα της επικοινωνίας σημαίνει πατατράκ, ζημιά και αυτό που έγινε
και τα δυο βράδια στο Βερολίνο ήταν μεγάλο κοκομπλόκο»!
Ο ΩΡΑΙΟΣ: Ωραίος τότε, ακατονόμαστος (για τον
Παναθηναϊκό) τώρα. Στην καλύτερη σεζόν της καριέρας του μέχρι τώρα, ο
Βασίλης Σπανούλης ανακηρύχθηκε MVP του φάιναλ φορ και ασφαλώς δικαιώθηκε
για την πρεμούρα που τον είχε κυριέψει να εγκαταλείψει το... αφιλόξενο
ΝΒΑ και να παλιννοστήσει στα πάτρια εδάφη. Εκείνη η σεζόν ήταν όντως
συγκλονιστική για τον V-Span, καθότι κατέκτησε το triple crown αλλά και
το χάλκινο μετάλλιο με την Εθνική ομάδα στο Ευρωμπάσκετ του Κατοβίτσε,
όπου συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη πεντάδα. «Είναι το πρώτο φάιναλ φορ μου και το περιμένω με ανυπομονησία»,
δήλωνε προτού φύγει. Απάντησε με μια έκφραση που δεν... γράφεται όταν ο
αυτοκόλλητός του Νίκος Ζήσης τον απείλησε πριν από τον τελικό με το
μήνυμα «φιλαράκι, θα μαρτυρήσεις» και την Κυριακή το βράδυ (ενώ ο Μπατίστ του αφιέρωνε το Κύπελλο) δήλωσε «ζω κάτι συναρπαστικό».
Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ: Εξ ημισείας και εξ αδιαιρέτου ο τίτλος
μοιράζεται στον Γιάννη Μπουρούση και στον Ρομουάλντας Σισκάουσκας, από
τα χέρια των οποίων ξέφυγε η μεγάλη ευκαιρία, του Ολυμπιακού στον
ημιτελικό και της ΤΣΣΚΑ στον τελικό. Για την επιλογή του (να μη
σουτάρει, αλλά) να πασάρει στον Μπουρούση για το τελευταίο σουτ ο Γκριρ
είπε ότι «αυτό ήταν το σωστό και αν έμπαινε το καλάθι, κανείς δεν θα συζητούσε τι ήταν σωστό και τι λάθος», ενώ ο ίδιος ο Γιάννης, που το έφερε βαρέως τόνισε ότι «στη συγκεκριμένη φάση κι αφού ήδη είχα κόψει μέσα στη ρακέτα, αυτό έπρεπε να κάνω».
Μοιραίος θα μπορούσε επίσης να αναδειχθεί (σε περίπτωση ήττας του
Παναθηναϊκού από την ΤΣΣΚΑ) ο Δημήτρης Διαμαντίδης, ο οποίος χρεώθηκε με
παράβαση οκτώ δευτερολέπτων όταν το σκορ ήταν 70-66.
Ο ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ ΗΡΩΑΣ: Για τον αρχηγό της Εθνικής
ομάδας και έναν παίκτη της εμπειρίας και της κλάσεως του Φώτση (που
άλλωστε υπήρξε θεμέλιος λίθος της επιτυχίας του Παναθηναϊκού το...
μακρινό 2000 στην Πυλαία) το να χαρακτηρίζεται απροσδόκητος ήρωας ηχεί
περίεργα, ωστόσο ο Batman τον δικαιούται για τον καθοριστικό ρόλο που
έπαιξε στον τελικό: 13 πόντοι, 8 ριμπάουντ, εξαιρετική άμυνα, μακράν ο
κορυφαίος της front line του Παναθηναϊκού.
ΠΗΓΑΝ ΤΣΑΜΠΑ: Οι αλχημείες του Γιαννάκη και του
Μεσίνα, που εντέλει παραπέμπουν στο «η εγχείρηση πέτυχε, αλλά ο ασθενής
τα κακάρωσε»! Στον ημιτελικό ο «δράκος» χρησιμοποίησε μια ζώνη
προσαρμογής 2-1-2 με τον Πρίντεζη στο κέντρο και τον Παπαλουκά χαμηλά,
για να αναχαιτίσει τα pick 'n' roll των ψηλών του Παναθηναϊκού. Μετά τη
δεύτερη πάσα η ζώνη μετατρεπόταν σε man to man και αυτή η πατέντα
βοήθησε τον Ολυμπιακό να γυρίσει στο ματς. Ο δε Έτορε στον τελικό
μετήλθε ενός πολύ ψηλού (εντελώς φουτουριστικού) σχήματος με τον
Σισκάουσκας στη θέση «2», ενώ έπαιξε κι αυτός άμυνα ζώνης, ωστόσο την
απέσυρε μετά τα 7/10 τρίποντα του Παναθηναϊκού στη δεύτερη περίοδο.
ΤΟ ΑΠΡΟΟΠΤΟ: Η όχι και πολύ κομψή συμπεριφορά του
Ομπράντοβιτς προς τους οικοδεσπότες της εκπομπής του ΣΚΑΪ! Λίγα λεπτά
μετά τη λήξη του τελικού, ο προπονητής του Παναθηναϊκού επρόκειτο να
δώσει ζωντανή συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό που είχε τα δικαιώματα
μετάδοσης του φάιναλ φορ και όντως βρέθηκε ανάμεσα στον Δημοσθένη
Καρμοίρη και τον Ρήγα Δάρδαλη, αλλά τους κρέμασε στον αέρα, φεύγοντας
μόλις άκουσε την πρώτη ερώτηση. Ο Καρμοίρης τον ρώτησε φυσικώ τω λόγω
για τη διαιτησία του τελικού (στην οποία ο Ομπράντοβιτς είχε αναφερθεί
εκτεταμένα στη συνέντευξη Τύπου), αλλά ο Ζέλικο προφανώς περίμενε κάτι
άλλο στην αρχή. Στα απρόοπτα γεγονότα του φάιναλ φορ καταχωρείται επίσης
η απουσία του Παύλου Γιαννακόπουλου, ο οποίος εκείνο τον καιρό υπέφερε
από λουμπάγκο, αλλά τον κάλυψε (και με το παραπάνω μάλιστα) ο Θανάσης!
Η ΓΚΑΦΑ: Και πάλι (όπως και το 2007 στην Αθήνα) από
την Ευρωλίγκα, μόνο που τώρα τη χρεώνεται το τμήμα μάρκετινγκ, επειδή
στα αναμνηστικά μπλουζάκια του φάιναλ φορ ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος στο
σήμα του Ολυμπιακού ήταν μαύρος, λες και τον είχαν βάψει με κατράμι!
Διαμαρτυρήθηκαν για την κακοτεχνία οι «ερυθρόλευκοι» και κάποια στιγμή
οι διοργανωτές εδέησαν να αποσύρουν τα... πειραγμένα μπλουζάκια από τα
ράφια των μπουτίκ, αλλά το κακό είχε γίνει.
ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ: Πώς στ' αλήθεια συγκρατήθηκαν λόγω των
μέτρων ασφαλείας ή αυτοσυγκρατήθηκαν (όταν βρίσκονταν στους δρόμους) τα
άτακτα παιδιά των δυο αιωνίων αντιπάλων; Μεταξύ μας, όποιος έβλεπε τους
σωματώδεις αστυνομικούς με τις βάτες, τις στρατιωτικές αρβύλες και τα
τεράστια (φιμωμένα) σκυλιά, θα το σκεπτόταν πολύ για να κουνήσει ακόμη
και το δαχτυλάκι του. Προσήχθησαν βεβαίως 15 άτομα για φασαρίες στους
δρόμους, αλλά σε σχέση με τα διατρέξαντα στο Τελ Αβίβ και στη Σαραγόσα,
αυτό ήταν πταίσμα! Δεύτερο μυστήριο που επίσης παραμένει αδιευκρίνιστο,
είναι τι είπε ο Ομπράντοβιτς όταν (μετά τη λήξη του τελικού) πήγε
ορμητικά πάνω στον Μεσίνα, που φαινόταν να έχει... στραβώσει για κάποιον
λόγο. Ο Ομπράντοβιτς του είπε κάτι στο αυτί και στη συνέχεια
αγκαλιάστηκαν, αλλά όταν ρωτήθηκε στη συνέντευξη Τύπου για το τι ακριβώς
συνέβη, απάντησε κοφτά: «Αφού δεν σας είπε ο Έτορε, δεν θα σας πω ούτε εγώ»!
Η ΑΤΑΚΑ: Δεν είναι ασφαλώς η πιο πιασάρικη ούτε η πιο
ευτράπελη δήλωση του τριημέρου, αλλά την προκρίνω ανεπιφύλακτα διότι
(κατά την άποψή μου) αποτελεί το απόσταγμα της μπασκετικής σοφίας!
Είχαμε ανοίξει σχετική κουβέντα με τον Γιασικεβίτσιους την παραμονή του
ημιτελικού και κάποια στιγμή είπε ότι «σε συνθήκες πρωταθλητισμού, το παν είναι να αντέχεις στον πόνο και να μπορείς να υποφέρεις».
Του ζήτησα τότε να μου το κάνει… λιανά αυτό και άλλο που δεν ήθελε για
να εξηγήσει το σκεπτικό του, το οποίο μεταφέρω αυτολεξεί: «Υποφέρω
στον αθλητισμό σημαίνει ότι αντιμετωπίζω τα νεύρα μου, την κούραση, τον
θυμό, τα προβλήματα που μου βάζει ο αντίπαλος, τη μουρμούρα ή τις
αποδοκιμασίες από την εξέδρα, την αστοχία, τις αδυναμίες μου.
Αντιμετωπίζω ακόμα την πίεση του προπονητή μου, τις ανάγκες των
συμπαικτών μου και μετά απ’ όλα αυτά, αφού έχω υποφέρει πολύ, αισθάνομαι
έτοιμος για την τελευταία μάχη, στην οποία πρέπει να επικρατήσω»! Τι είπε, ρε, ο άνθρωπος!
Το φάιναλ φορ του 2009 πάντως υπήρξε η... χαρά των δηλώσεων, με κύριο
δράστη τον συνήθη ύποπτο (για την υψηλή αίσθηση χιούμορ και την τάση
αυτοσαρκασμού που διαθέτει) Έτορε Μεσίνα, του οποίου ανθολογώ τέσσερις
από δαύτες:
> «Το κάνεις επίτηδες, Βασίλη. Αυτή είναι η στρατηγική των Ελλήνων,
ξέρετε! Ενεργούν από σήμερα σαν τον πολυμήχανο Οδυσσέα, για να με κάνουν
να φαίνομαι ηλίθιος και να με τρελάνουν, ώστε να μην μπορώ να κοουτσάρω
την ομάδα μου» (απευθυνόμενος προς την αφεντιά μου στη συνέντευξη Τύπου
της Πέμπτης, όταν του υπέβαλα μια ερώτηση στα ελληνικά, αλλά επειδή δεν
είχε φορέσει ακόμη ακουστικά για να έχει τη μετάφραση, την επανέλαβα
στα αγγλικά).
> «Μου τηλεφώνησε η γυναίκα μου χθες το βράδυ μόλις έληξε ο αγώνας
του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό και ξέρετε τι μου είπε; Οχ, Έτορε,
πάλι με τον Ομπράντοβιτς μπλέξαμε» (στη συνέντευξη Τύπου των φιναλίστ το
Σάββατο).
> Οι Έλληνες ξέρουν καλά την ιστορία του Έκτορα, που είναι ένας
συμπαθής ήρωας της μυθολογίας αλλά χάνει από τον Αχιλλέα. Ελπίζω μέχρι
αύριο το βράδυ να έχω βρει την αχίλλειο πτέρνα του Ομπράντοβιτς και να
τον νικήσω» (στην ίδια συνέντευξη).
> «Δεν το είχα υπολογίσει ότι είμαι αήττητος σε οκτώ ημιτελικούς!
Τελικά όταν έχω χρόνο να προετοιμάσω ένα ματς είμαι πολύ καλός, αλλά
όταν πρέπει να κάνω αυτή τη δουλειά μέσα σε 48 ώρες δεν τα καταφέρνω
πάντοτε» (επίσης στη συνέντευξη του Σαββάτου).
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΛΠΟ: Θα μπορούσε να εξελιχθεί στη μεγάλη
γκάφα, αλλά εντέλει πιστώνεται ως (δικαιωμένη εκ του αποτελέσματος, άρα)
μαγκιόρικη απόφαση. Πρόκειται για την επιλογή του Ομπράντοβιτς να μη
γίνει φάουλ στην τελευταία επίθεση της ΤΣΣΚΑ, η οποία κατέληξε στο
άστοχο σουτ του Σίσκα. «Αν
δεχόμασταν καλάθι και χάναμε, θα με περνούσατε από Ιερά Εξέταση, αλλά
πιστεύω ότι πράξαμε το σωστό ανεξαρτήτως του αποτελέσματος», σχολίασε
λίγο αργότερα. Αlea jacta est, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι
Ρωμαίοι: κοινώς ο κύβος ερρίφθη, 5.8'' πριν από τη λήξη του τελικού,
όταν (στο τάιμ άουτ, που κάλεσε κι αφού συσκέφθηκε για 15'' με τον
Ιτούδη και τον Πιστιόλη) ο Ζοτς γύρισε προς την ομήγυρη των παικτών και
είπε «Θα παίξουμε καθαρή άμυνα, αλλά θα αλλάξουμε και πάνω στον Σισκάουσκας, που μάλλον θα πάρει το τελευταίο σουτ, θα πάει ο Νίκολας».
Όντως έγινε η αλλαγή και ο Ντρου πήγε πάνω στον πρώην παίκτη του
Παναθηναϊκού, ο οποίος πήρε την μπάλα μετά την επαναφορά από τον
Σμόντις. Το σκεπτικό του Ομπράντοβιτς ήταν ότι ο Ντρου με τα γρήγορα
πόδια του θα μπορούσε να πάρει γρήγορα θέση και να εκμεταλλευθεί το
γεγονός ότι ο Λιθουανός έχει αργή εκτέλεση. Με το που αστόχησε ο
Σισκάουσκας και ακούστηκε η κόρνα της λήξης, ο Νίκολας έπεσε στο παρκέ
και έμεινε εκεί, σε ένα ενσταντανέ τύπου «νυν απολύοις τον δούλον σου,
Κύριε»!
ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Ο ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ: Δύο χρόνια αργότερα
ο Σπανούλης διέβη τον Ρουβίκωνα με τη μεταγραφή του στον Ολυμπιακό,
αλλά ούτε πέρυσι (στην τελευταία σεζόν του στον Παναθηναϊκό), ούτε
εφέτος κατάφερε να επιστρέψει σε φάιναλ φορ. Στην εφετινή σεζόν
(2010-11) ο Λαρισαίος γκαρντ είχε μέσο όρο 14,2 πόντους, 1,8 ριμπάουντ,
4,3 ασίστ και συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία δεκάδα της διοργάνωσης.
ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ... τον Σάρας να ρουφάει όλη τη
σαμπάνια από το Κύπελλο μέσα στο πούλμαν με το οποίο η αποστολή του
Παναθηναϊκού έφευγε από το γήπεδο για να επιστρέψει στο ξενοδοχείο, όπου
παρεμπιπτόντως ο Μπατίστ παρίστανε όλη νύχτα τον μπάρμαν. Εισέβαλα με
την κάμερα στο πούλμαν, πήγα πάνω από τον Σάρας, που εκείνη τη στιγμή
έπαιρνε την κούπα από τα χέρια του Περπέρογλου και τι έκανε ο αθεόφοβος;
Πήρε ένα μπουκάλι σαμπάνια που είχε στα χέρια του, το άδειασε και την
κατέβασε μονορούφι. Άσπρο πάτο, που λένε!
ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ.. Με δύο
ελληνικές ομάδες στο φάιναλ φορ, με τον εμφύλιο ημιτελικό να τριτώνει
(μετά το Τελ Αβίβ και τη Σαραγόσα) και με τον Παναθηναϊκό να
αναδεικνύεται πρωταθλητής Ευρώπης με συνολική διαφορά τεσσάρων πόντων
(!) η αδρεναλίνη ανέβηκε στα ύψη και το ημερολόγιό μου γέμισε από
συναρπαστικές στιγμές χαράς ή πόντου και θριάμβου ή δράματος και από
δηλώσεις που μένουν ανεξίτηλες στην ιστορική μνήμη. Έχουμε και λέμε,
λοιπόν:
> Μια σκηνή που αξίζει να γίνει εξώφυλλο στη Βίβλο του Παναθηναϊκού:
ο Διαμαντίδης πηγαίνει για να παραλάβει το τρόπαιο, αλλά προτού το
πάρει στα χέρια του, φωνάζει από τη... γαλαρία τον Αλβέρτη για να
μοιραστούν την τιμή. Εκείνη ήταν όντως μια στιγμή παράδοσης και
παραλαβής (που λένε και στα... υπουργεία), μάλιστα ο Φράνκι δήλωσε
αργότερα ότι «αφιερώνω στον Δημήτρη αυτή την επιτυχία και ο ίδιος ξέρει το γιατί»!
> Στην πτήση της επιστροφής του Παναθηναϊκού, ο Ομπράντοβιτς και ο
Ιτούδης έβλεπαν το dvd του τελικού και... σιχτίριζαν πάλι τον Αρτεάγα.
Κάποια στιγμή πήγε από πάνω τους ο Γιασικεβίτσιους και τους είπε: «Η
καρδιά μου έφτασε στον... κώλο μου με αυτά που σφύριζαν οι διαιτητές.
Έχω κατακτήσει τόσους και τόσους τίτλους κι εσύ, κόουτς, όταν
αγκαλιαστήκαμε αντί να μου φωνάξεις “Σάρας, σε αγαπώ, Σάρας” με ρώτησες
αν το πήρα χαμπάρι ότι πήγαν να μας κλέψουν»!
> Ο Παπαλουκάς ξαναβρέθηκε στο στόχαστρο των οπαδών του
Παναθηναϊκού, αυτή τη φορά για μια δήλωσή του που δεν θεωρήθηκε
politically correct, αλλά είχε ιδεολογικό υπόβαθρο. Μετά τους
ημιτελικούς, ο Θοδωρής είχε πει «στον τελικό θα υποστηρίζω την ΤΣΣΚΑ» και επειδή προκλήθηκε σάλος, την επόμενη μέρα εξήγησε το αυτονόητο: «Ήμουν
ειλικρινής και δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιοι εξέλαβαν κακόβουλα τη
δήλωσή μου. Έπαιξα έξι χρόνια στην ΤΣΣΚΑ, πήγα μαζί της σε έξι φάιναλ
φορ, κατέκτησα δύο τίτλους, πήρα ένα σωρό λεφτά και η προτίμησή μου
είναι φυσιολογική. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν, πρόβλημά τους». Την παραμονή των ημιτελικών ο Τεό είχε πει επίσης, σχολιάζοντας τον επικείμενο εμφύλιο, το εξής: «Το χειρότερο δεν είναι να είσαι Έλληνας, αλλά να είσαι Έλληνας, να ζεις στην Ελλάδα και να παίζεις σε ελληνική ομάδα»!
> Αυτό που απεφεύχθη μεταξύ οπαδών, δυστυχώς υπήρξε αναπόδραστο
εντός του αγωνιστικού χώρου, με πρωταγωνιστή και μάλιστα σε δύο φάσεις
τον Γιάννη Μπουρούση, που υπήρξε θύτης και θύμα! Στο 38ο λεπτό του
μικρού τελικού έπειτα από ένα καλάθι που πέτυχε ο διεθνής σέντερ γύρισε
προς την εξέδρα των οπαδών του Παναθηναϊκού και έκανε μια χειρονομία με
τα δέκα δάχτυλα, λέγοντας «σε δέκα μέρες θα τα πούμε» και εννοώντας τη σειρά των τελικών, για την οποία ωστόσο δεν δικαιώθηκε, εξού και το επιγενόμενο ειρωνικό σύνθημα «ρε Μπουρούση, δέκα μέρες έλεγες»!
Τα χειρότερα όμως συνέβησαν ύστερα από δύο λεπτά, όταν ο Μπουρούσης,
κατευθυνόμενος προς τα αποδυτήρια, δέχτηκε φραστική επίθεση από έναν
τύπο ο οποίος φορούσε κάρτα εθελοντή! Ο Γιάννης τον έπιασε από τον
γιακά, του είπε «αν είσαι τόσο μάγκας, έλα στα αποδυτήρια να τα πούμε» και αργότερα δήλωσε «αν τον έπιανα στα χέρια μου, θα τον καρύδωνα»!
>Ο Παναγιώτης Γιαννάκης επέστρεψε ύστερα από 13 χρόνια σε φάιναλ
φορ, αλλά δεν άλλαξε συνήθειες και (στη συνέντευξη της Πέμπτης) αφού
απηύθυνε έναν χαιρετισμό στα αγγλικά, εν συνεχεία ζήτησε να μιλήσει στα
ελληνικά (όπως και το 1996, ως αρχηγός του Παναθηναϊκού στο «Μπερσί»)
εξηγώντας ότι «το ελληνικό μπάσκετ με τις επιτυχίες και τη συνέπειά του έχει κατακτήσει αυτό το δικαίωμα».
> Ο Γιαννάκης εκείνη την εποχή βρισκόταν στη δίνη του κυκλώνα και είχε στοχοποιηθεί από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού. «Δεν
με ενοχλεί ότι η κόντρα των αιωνίων έχει προσωποποιηθεί σε εμένα.
Κάποιοι ενοχλούνται επειδή έχουν αλλάξει τα πράγματα και αντιλαμβάνονται
ότι κάτι άλλο συμβαίνει πλέον», δήλωσε μετά τον μικρό τελικό ο
«δράκος» και ενώ εκείνη τη στιγμή άρχιζε η περιπέτεια που έμελλε να
πάρει δραματικό χαρακτήρα με τη μέση του Παναγιώτη Βασιλόπουλου.
>Λίγα λεπτά αργότερα έξω από την O2 Arena εκτυλίχθηκε μια μάλλον
απροσδόκητη αλλά πολύ συγκινητική σκηνή, καθώς περίπου 1.500 φίλαθλοι
του Ολυμπιακού περίμεναν να επιβιβαστεί η ομάδα στο λεωφορείο και την
αποθέωσαν ζητώντας «δώστε τα όλα για να πάρουμε το πρωτάθλημα».
> Οι αναμνήσεις, η συγκίνηση και η νοσταλγία έβριθαν στο hospitality
room του Ολυμπιακού, όπου εμφανίστηκαν (προσκεκλημένοι από τους
Αγγελόπουλους) ο Έντι Τζόνσον, που μάλιστα εκείνη τη μέρα γιόρταζε τα
50ά γενέθλια του, ο Ντέιβιντ Ρίβερς, ο Αργύρης Καμπούρης και ο Αλέκος
Σπανουδάκης. Παρεμπιπτόντως λίγο πιο κάτω βρίσκεται ένα ελληνικό
εστιατόριο που λέγεται «Ρωμιοσύνη» και γνώρισε πιένες εκείνες τις μέρες,
όπως και το περίφημο στριπτιζάδικο «Άρτεμις», όπου το Σάββατο μετά το
γκαλά της Ευρωλίγκας, έσκασαν μύτη και τρεις παίκτες, όχι πάντως από τις
ομάδες που συμμετείχαν στο φάιναλ φορ!
«Κουφή» δήλωση του Ζόραν Πλάνινιτς μετά τους ημιτελικούς. Του ζήτησαν
τη γνώμη του για τον τελικό Παναθηναϊκός-ΤΣΣΚΑ και ο Κροάτης είπε :«Α,
δεν μιλάω. Αν νικούσε ο Ολυμπιακός θα απαντούσα, αλλά τώρα δεν λέω
κουβέντα. Ήθελα να προκριθεί ο Ολυμπιακός, γιατί έχει να παίξει δέκα
χρόνια σε φάιναλ φορ και θα τον βρίσκαμε νευρικό και τρακαρισμένο, αλλά
δεν έγινε αυτό που ευχόμουν»!
Μια από τις καλύτερες ατάκες στα χρονικά διά στόματος του παρουσιαστή
(σε στιλ... κονφερανσιέ) των εκδηλώσεων της Ευρωλίγκας, Σέρχι Βιδάλ, στη
συνέντευξη Τύπου της Πέμπτης. «Εφέτος είμαστε εδώ στο Βερολίνο,
αλλά το φάιναλ φορ του 2010 δεν ξέρουμε ακόμη πού θα γίνει. Η
διαδικασία όμως είναι απλή: μόλις φύγουμε από εδώ, ο Τζόρντι Μπερτομέου
θα τηλεφωνήσει στον Ομπράντοβιτς και στον Μεσίνα και θα τους ρωτήσει σε
ποια ευρωπαϊκή πόλη θέλουν να πάνε του χρόνου»!!!
> Ο επίλογος γράφτηκε τρεις μέρες αργότερα στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου ο
πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής δέχτηκε για τα συχαρίκια την ομάδα του
Παναθηναϊκού και όταν έφτασε μπροστά στον Ομπράντοβιτς και τον χαιρέτισε
του είπε γελώντας «Σαν πολλούς τίτλους δεν έχεις πάρει, κόουτς;» Ουπς!
Ακόμα ένα όμορφο Παναθηναϊκό
Σάββατο πέρασαν οι φίλοι του γυναικείου μπάσκετ που κατέκλυσαν τον Τάφο
του Ινδού και καταχειροκρότησαν την προσπάθεια της ομάδας της Γιασεμή
Σαμαντούρα, που νίκησε άνετα την Τερψιθέα Γλυφάδας με 60-48 στο πλαίσιο
της 19ης αγωνιστικής.
Η
κόουτς των «πρασίνων» έδωσε χρόνο συμμετοχής σε όλες τις παίκτριές της,
με πρώτο βιολί στο σκοράρισμα την Ντέλβα με 22π. και την Καλέντζου να
ακολουθεί με 16π. Φυσικά, το Τριφύλλι συνεχίζει να απολαμβάνει τη
μοναξιά της κορυφής.
Κατάμεστος
ο Τάφος του Ινδού, αν και μουδιασμένος από την είδηση του αναπάντεχου
χαμού του Γιώργου Κολοκυθά. Πριν από την έναρξη του παιχνιδιού,
κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του εκλιπόντος.
Ο
Παναθηναϊκός επικράτησε εύκολα με 3-0 του Αίαντα Ευόσμου και κατέκτησε
μετά από 22 χρόνια τον τίτλο του Πρωταθλητή Νεανίδων στο ασφυκτικά
γεμάτο ΔΑΚ Άργους.
Με την Ανθή
Βασιλαντωνάκη να είναι ασταμάτητη και όπλο το σερβίς, ο Παναθηναϊκός
κράτησε το καλύτερο του παιχνίδι για τον τελικό της διοργάνωσης,
επιβεβαιώνοντας τον τίτλο του φαβορί που είχε από την αρχή. Η ομάδα του
Ευόσμου δεν κατάφερε να μπει στο παιχνίδι, δεν άντεξε στην πίεση του
Παναθηναϊκού από το σερβίς και έκανε πολλά λάθη στην υποδοχή.
Αντίθετα,
ο Παναθηναϊκός ήταν πιο συγκεντρωμένος, είχε επιθετικές λύσεις με τις
Βασιλαντωνάκη-Λιάγκη και Σωτηρίου και ήταν πιο μαχητικός στις
διεκδικήσεις της μπάλας στο φιλέ. Από την άλλη, οι Χατζηευστρατιάδου και
Ιακωβίδου προσπάθησαν να κρατήσουν τον Αίαντα «ζωντανό» και να
επιστρέψουν στο παιχνίδι στο τρίτο σετ (12-12) αλλά και πάλι ο
Παναθηναϊκός ξέφυγε (14-17), κατακτώντας το σετ 25- και τον τίτλο του
Πρωταθλητή Νεανίδων.
«Οε, οέ, οέ… το Άργος είναι πράσινο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΕ»
Συγκλονιστική
κερκίδα από τους φίλους του Παναθηναϊκού που και στο Άργος ήταν δίπλα
στις νεανίδες του Τριφυλλιού και έδωσαν ρυθμό και απίστευτη ενέργεια
στην ομάδα.
Σάρωσαν τις διακρίσεις οι «πράσινες»
MVP: Ανθή Βασιλαντωνάκη
Καλύτερη Επιθετική: Μαρίνα Αργυροπούλου
Καλύτερη μπλοκέρ: Αγγελική Καββαδία
Καλύτερη Πασαδόρος: Ελεάννα Γλύκα
Καλύτερο Λίμπερο: Μαρίνα Γεωργίου
Βλαχονικολός στο PanathinaikosACTV: «Ο ΠΑΟ πρωταθλητής για άλλα δέκα χρόνια»
Η
MVP, Ανθή Βασιλαντωνάκη τόνισε: «Ο Αίαντας ήταν πολύ καλή ομάδα και δεν
περιμέναμε ότι θα κερδίζαμε τόσο εύκολα. Ωστόσο παίξαμε πολύ καλά και
είμαι ευτυχισμένη που πανηγυρίσαμε αυτόν τον τίτλο. Είχαμε καλή
ψυοχολογίας και κάναμε καλό σερβις και εκεί κρίθηκε το παιχνίδι πιστεύω.
Είμαι πολύ χαρούμενη που αναδείχθηκα MVP και με βοήθησε όλη η ομάδα για
να τον κατακτήσω».
Σωτηρίου: «Οι κόποι μας ανταμείφθηκαν»
Η
«πράσινη» Μαρία Σωτηρίου μιλώντας για την κατάκτηση του τίτλου τόνισε:
«Οι κόποι μας ανταμείφθηκαν. Αυτός ήταν από την αρχή της χρονιάς ο
στόχος μας και είμαι ικανοποιημένη γιατί παίξαμε σαν ομάδα και
καταφέραμε να πάρουμε τη νίκη κόντρα σε έναν δύσκολο αντίπαλο. Θεωρώ πως
μας άξιζε αυτό το Κύπελλο. Και σε αυτήν μας την εμφάνιση αυτό φάνηκε
περισσότερο. Θέλω να πω ένα τεράστιο μπράβο σε όλες τις συναθλήτριές
μου. Και ένα τεράστιο ευχαριστώ στον κόσμο μας, που ήρθε μέχρι εδώ. Η
ατμόσφαιρα που δημιούργησαν ήταν καταπληκτική και συνέβαλλαν και αυτοί
στην κατάκτηση του τίτλου. Τους ευχαριστούμε πάρα πολύ για την στήριξή
τους»!
Συγχαρητήρια από τον Πρόεδρο
Σε
τηλεφωνική επικοινωνία που είχε ο Πρόεδρος του Παναθηναϊκού Α.Ο
Αχιλλέας Μακρόπουλος αμέσως μετά την αναμέτρηση και την κατάκτηση του
τίλου έστειλε τα συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα και τον προπονητή του
Παναθηναϊκού για τη μεγάλη επιτυχία.
Ο Παναθηναϊκός φουλάρει για πλέι οφ μετά και τη νίκη του στο αθηναϊκό
ντέρμπι με την ΑΕΚ. Οι "πράσινοι" όπως και τις άλλες δύο φορές που
αναμετρήθηκαν με την Ενωση στις 3 Μαρτίου, επιβλήθηκαν με 2-0 και
έπιασαν τον ΠΑΣ στην 5η θέση.
Οι γηπεδούχοι ήταν καλύτεροι στο πρώτο μέρος και δημιούργησαν φάσεις
ιδίως στο πρώτο 20λεπτο για να ανοίξουν το σκορ. Η άνοδος του Ζέκα στο
δεύτερο μέρος βοήθησε τον Παναθηναϊκό, ο οποίος πήρε τα ηνία και έφυγε
νικητής από την έδρα της ΑΕΚ.
Τα αρχικά πλάνα Ο Λίνεν παρέταξε την ομάδα του με 4-4-1-1. Ο Κωνσταντόπουλος
κάθισε κάτω από τα δοκάρια, με την τετράδα της άμυνα να την αποτελούν οι
Τσουκαλάς (δεξιά), Μπουγαϊδης, Κουτρουμπής, Τσουμάνγκας (αριστερά).
Μητρόπουλος και Φέτσης τοποθετήθηκαν στον άξονα στη μεσαία γραμμή με τον
Κορδέρο δεξιά και τον Γκερέιρο αριστερά. Ο Κατίδης αγωνίστηκε λίγο πίσω
από τον Πετρόπουλο
Με 4-2-3-1 παρέταξε τον Παναθηναϊκό ο Φάμπρι. Ο Καρνέζης
υπερασπίστηκε τα γκολπόστ των "πρασίνων". Ο Σεϊταρίδης τοποθετήθηκε στα
δεξιά της άμυνας, ο Μαρίνος στα αριστερά και ανάμεσα του οι Πίντο,
Μπουμσονγκ. Βιτόλο και Σο ήταν τα δύο αμυντικά Χαφ, με τον Ζέκα μπροστά
τους. Μαυρίας και Σισοκό αγωνίστηκαν στις πτέρυγες, με τον Εσπάρθα στην
κορυφή της επίθεσης
Ασφυχτική πίεση Η ΑΕΚ ήταν η ομάδα που μπήκε δυνατά στον αγωνιστικό χώρο και
κυνήγησε το γκολ που θα την έβαζε οδηγό στο σκορ. Οι παίκτες του Λίνεν
με πίεση στη μεσαία γραμμή δεν επέτρεπαν στους αντιπάλους του να
κυκλοφορήσουν εύκολα την μπάλα, έτσι οι "πράσινοι" προσπαθούσαν με
μακρινές μπαλιές να βγουν μπροστά, χωρίς να καταφέρουν να κάνουν αισθητή
την παρουσία τους επιθετικά.
Αντίθετα οι γηπεδούχοι έχοντας κερδίσει τη μάχη της μεσαίας γραμμής
μπορούσαν και γέμιζαν την περιοχή του Καρνέζη, ο οποίος μόλις στο 10'
χρειάστηκε να δείξει τα αντανακλαστικά του διώχνοντας δύσκολα το σουτ
του Κατίδη από τα δεξιά της περιοχής.
Ο Γκερέιρο στα πρώτα 20 λεπτά μοίραζε το παιχνίδι της ΑΕΚ και
δημιουργούσε ρήγματα στην άμυνα του Παναθηναϊκού, όμως στη συνέχεια οι
φιλοξενούμενοι διόρθωσαν την προβληματική τους λειτουργία στην
κυκλοφορία της μπάλας και ισορρόπησαν το παιχνίδι.
Ισορρόπησαν, αλλά... Μπορεί ο Παναθηναϊκός να περιόρισε τη δράση του Γκερέιρο και
του Κορδέρο, ωστόσο δεν κατάφερε να βγάλει φάσεις επιθετικά. Ο Ζέκα ως
επιτελικός χαφ δεν μπορούσε να βγάλει μπαλιές για τον Εσπάρθα, ενώ και
οι Βιτόλο, Σο είχαν περιοριστεί στα ανασταλτικά τους καθήκοντα.
Από τα πλάγια οι Μαυρίας, Σισοκό έτρεξαν αρκετά και πίεσαν, όμως
επιθετικά έμειναν και αυτοί σε ρηχά νερά. Η μοναδική φορά που ο
Παναθηναϊκός ανησύχησε τον Κωνσταντόπουλο, ήταν στο 26' με κεφαλιά του
Εσπάρθα.
Ανέβηκε ο Ζέκα και ανέβασε τον Παναθηναϊκό Ο Ζέκα ήταν ο παίκτης που έκανε τη διαφορά στο παιχνίδι. Ο
Πορτογάλος μαζί με τον Εσπάρθα πίεζαν τους αμυντικούς της ΑΕΚ και τους
δυσκόλευαν. Αυτή η συνταγή έδωσε και στους "πράσινους" το προβάδισμα. Ο
Κουτρουμπής έκανε το λάθος και έχασε την μπάλα από τον Ζέκα. Ο
τελευταίος τροφοδότησε τον Βιτόλο, ο οποίος με διπλή προσπάθεια νίκησε
τον Κωσνταντόπουλο και άνοιξε το σκορ.
Στο επόμενο λεπτό ο Κατίδης έχασε μεγάλη ευκαιρία για να ισοφαρίσει. Ο
Πίντο γλίστρησε και ο άσος της ΑΕΚ που βγήκε απέναντι από τον Καρνέζη
έστειλε την μπάλα δίπλα από το αριστερό δοκάρι. Αυτή ήταν και η μοναδική
φορά που οι γηπεδούχοι απείλησαν στο δεύτερο ημίχρονο.
Από το συγκεκριμένο σημείο και μετά η Ενωση είχε συνεχώς πτωτική
πορεία στην απόδοση της. Ο Παναθηναϊκός διαχειρίστηκε το προβάδισμα
δίνοντας χώρο στην αντίπαλο του, κλείνοντας παράλληλα και τους
διαδρόμους προς την περιοχή του Καρνέζη. Μάλιστα ευτύχησε να πετύχει και
δεύτερο γκολ με τον Σο, από στημένη φάση στο 70'.
Ο Λίνεν έριξε στη μάχη ότι επιθετικό όπλο είχε στον πάγκο του, όμως
με τον Γκερέιρο κουρασμένο, δεν υπήρχε άλλος παίκτης που θα μπορούσε να
περάσει μπαλιές μπροστά. Χωρίς να πιεστή ο Παναθηναϊκός κράτησε εύκολα
το προβάδισμα, το οποίο θα μπορούσε να είχε διευρύνει αν ο Φιγκερόα στην
πρώτη του επαφή με την μπάλα σημάδευε καλύτερα και δεν την έστελνε στην
εξωτερική μεριά των διχτύων.
Πραγματοποιήθηκε
το μεσημέρι της Παρασκευής στα γραφεία της ΕΟΚ η κλήρωση του Φάιναλ 4
του Κυπέλλου Γυναικών που θα διεξαχθεί το διήμερο 30-31 Μαρτίου στο
Βόλο.
Ο
Παναθηναϊκός θα αντιμετωπίσει τον Πρωτέα Βούλας (30/3) με στόχο να
«τσεκάρει» το εισιτήριο για τον μεγάλο τελικό που θα διεξαχθεί την
Κυριακή 31 Μαρτίου.
Ο εκπρόσωπος του Παναθηναϊκού στη κλήρωση, Ηλίας Μιχαλαριάς,τόνισε:«Η
κλήρωση μας έφερε αντιμέτωπους με μια πολύ γνωστή ομάδα η οποία πριν
δύο χρόνια είχε φτάσει στον τελικό του F4 στην Ηλιούπολη. Είναι μια πάρα
πολύ καλή και οργανωμένη ομάδα. Εμείς αυτό που έχουμε να πούμε είναι
γίνει ένα καλό F4, να είναι διαφήμιση για το γυναικείο μπάσκετ, με ένα
γεμάτο γήπεδο και μια άρτια τηλεοπτική κάλυψη. Να πάει ένα βήμα μπροστά
το γυναικείο μπάσκετ».
Αν το 2002 όλοι έβλεπαν τον Παναθηναϊκό ως outsider,
το 2007 τον έβλεπαν όλοι ως το απόλυτο φαβορί. Όχι όταν έφτασε στο
φάιναλ φορ, αλλά από την πρώτη αγωνιστική της Ευρωλίγκας. Από τον
Οκτώβριο του 2006. Ο λόγος; Το φάιναλ φορ είχε έδρα την Αθήνα... Το
ΟΑΚΑ… Το «σπίτι» του Παναθηναϊκού. Οι «πράσινοι» φρόντισαν να δικαιώσουν
τα προγνωστικά, φρόντισαν να μην διαψεύσουν κανέναν και σε ένα γήπεδο
ασφυκτικά γεμάτο, υπό το βλέμμα του Νίκου Γκάλη και του Στόγιαν
Βράνκοβιτς, που αποθεώθηκαν από τους «πράσινους», κατέκτησαν το 4ο
ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στην ιστορία του συλλόγου. Η κορυφή της Ευρωλίγκας
του ανήκε ξανά μετά από πέντε χρόνια , με μία παρουσία σε φάιναλ φορ να
έχει μεσολαβήσει το 2005 στη Μόσχα.
Ο
Παναθηναϊκός κατέγραψε ρεκόρ 11-3 στην πρώτη φάση της διοργάνωσης:
Χοβεντούτ Μπανταλόνα 83-73, 82-79, Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ 86-69, 78-75,
Ολίμπια Λουμπλιάνα 83-74, 86-65, Λοτομάτικα Ρόμα 87-71, 79-69, Ουνικάχα
Μάλαγα 87-72, 61-67, Παρτιζάν 80-93, 75-63, Μακάμπι Τελ Αβίβ 90-88,
73-76. Στο Top16
ο Παναθηναϊκός επιβλήθηκε της Έφες Πίλσεν (84-57, 79-65), γνώρισε μία
ήττα από την Μπαρτσελόνα (102-82, 66-87) και προχώρησε με δύο νίκες επί
της Πρόκομ Τρεφλ Σόποτ (95-68, 75-69). Η Ντιναμό Μόσχας δεν αποτέλεσε
σημαντικό εμπόδιο (2-0/80-58, 73-65) και ο Παναθηναϊκός είχε το
εισιτήριο για το δικό του φάιναλ φορ στα χέρια του. Έκανε τη δική του
προέλαση, παρά το ότι το καλοκαίρι απώλεσε δύο βασικά γρανάζια της
μηχανής του τον Γιάκα Λάκοβιτς (Μπαρτσελόνα) και τον Βασίλη Σπανούλη
(Χιούστον Ρόκετς).
Ο Παναθηναϊκός έδειξε ότι μπορεί και χωρίς αυτούς,
φτάνοντας στον ημιτελικό να αντιμετωπίσει την Τάου Κεράμικα. Της οποίας
επιβλήθηκε 67-53 σε έναν αγώνα με χαμηλό σκορ. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς
ρωτήθηκε για το τέμπο, για το σκορ, για να απαντήσει αυτός με ένα πλάγιο
χαμόγελο: «Ποιος ξέρει; Μπορεί στον επόμενο αγώνα τα πράγματα να είναι
διαφορετικά. Το παιχνίδι σου δείχνει τι πρέπει να κάνεις». Προφανώς
ήξερε τι έλεγε, καθώς στον τελικό και απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας η νίκη
ήρθε με το… υψηλό 93-91 σε έναν από τους ωραιότερους και
συναρπαστικότερους τελικούς της Ευρωλίγκας, μπροστά σε ένα εκπληκτικό
κοινό. Και με εκπληκτική παρουσία και βοήθεια από όλους τους παίκτες,
είτε χρησιμοποιήθηκαν ελάχιστα, είτε πολύ. Ένας όμως αναδείχθηκε MVPκαι
ήταν ο Δημήτρης Διαμαντίδης, ο οποίος βρήκε τη θέση του και στην
καλύτερη ομάδα, αλλά και ως καλύτερος αμυντικός της χρονιάς. Στη δεύτερη
καλύτερη ομάδα ήταν και ο Ραμούνας Σισκάουσκας, ενώ ο Ζέλικο
Ομπράντοβιτς αναδείχθηκε προπονητής της χρονιάς.
20ό ΦΑΪΝΑΛ ΦΟΡ ΕΥΡΩΛΙΓΚΑΣ
ΠΟΤΕ: Παρασκευή 4 και Κυριακή 6 Μαΐου 2007.
ΠΟΥ: ΟΑΚΑ, Αθήνα
ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ: Παναθηναϊκός...
ΚΙ ΕΜΕΙΣ: Ταυτοπροσωπία, στην κορυφή οι «πράσινοι» για τέταρτη φορά και η Ελλάδα για πέμπτη.
ΜVP: Δημήτρης Διαμαντίδης.
Περνούσαν τα χρόνια, οι παρουσίες, ακόμη και οι απουσίες στα φάιναλ φορ
και η Ελλάδα προσδοκούσε επί ματαίω να εμπλουτίσει τη συλλογή της. Ο
Παναθηναϊκός το λαχταρούσε ακόμη περισσότερο και η Αθήνα παρουσιαζόταν
ως μεγάλη ευκαιρία για την πολυπόθητη επιστροφή στην αίθουσα του θρόνου.
Όπερ και εγένετο!
Μετά το πρώτο στο Παρίσι (1996), το δεύτερο στη Θεσσαλονίκη (2000) και
το τρίτο στην Μπολόνια (2002), ο Παναθηναϊκός έβαλε το τέταρτο παράσημο
στη στολή του και ακολούθησε τη φυσιολογική εξελικτική διαδικασία μιας
ομάδας, όπως την όρισε κάποτε ο Πατ Ράιλι: από την εγχώρια κατανάλωση
στον πρώτο μεγάλο τίτλο, από τον πρώτο μεγάλο τίτλο στη δυναστεία, από
τη δυναστεία στον θρύλο. Και από τον θρύλο στην κατάσταση που ορίζεται
πλέον ως θεσμός του ευρωπαϊκού μπάσκετ...
Ο Παναθηναϊκός ούτως ή άλλως δεν ήθελε να αρκεστεί στο ρόλο του καλού
αμφιτρύωνα, άλλωστε η ομάδα του εκείνη τη σεζόν ήταν πλήρης. Τόσο
πλήρης ώστε να μη χωράει ακόμη και τον βετεράνο του ΝΒΑ και
πρωτοπαλίκαρο του Ρίκι Πιτίνο στο Κεντάκι, Τόνι Ντελκ, που πέρασε και
σχεδόν δεν ακούμπησε. Τόσο πλήρης ώστε να μην επηρεάζεται από τον
τραυματισμό και την ανετοιμότητα του Κώστα Τσαρτσαρή. Τόσο πλήρης,
επίσης, ώστε να εγείρεται ζήτημα για το ποιος από τους πολλούς
σωματοφύλακές του ήταν ο πραγματικός MVP του τελικού. Τόσο πλήρης, εν
κατακλείδι, ώστε να νομιμοποιείται ο Αλβέρτης να κοιτάζει στον ορίζοντα
τα λάβαρα (όχι μονάχα της Μακάμπι και της Βαρέζε, αλλά ακόμη και) της
Ρεάλ Μαδρίτης!
Οι αγώνες της πρώτης ημέρας υπήρξαν η εκδίκηση της άμυνας στο επιθετικό
μπάσκετ που επανέφερε στην κυκλοφορία, μέσα στη δεκαετία του
millennium, η Μακάμπι. Ο Παναθηναϊκός που έμοιαζε ομάδα βγαλμένη από τα
παλιά στερεότυπα του Μάλκοβιτς, νίκησε τον ίδιο τον Μπόζα (Ταού) με
67-53, ενώ η υπερασπιζόμενη τα σκήπτρα της Πράγας, ΤΣΣΚΑ, με τη σφραγίδα
της κλάσης του Παπαλουκά, επιβλήθηκε της Μάλαγα με 62-50 χάρη σε ένα
σερί 14-0 που έτρεξε από το 47-46 και πέρα. Ούτως ειπείν, ο τελικός της
Κυριακής έμοιαζε βγαλμένος από την απόλυτη αμυντική λαγνεία, όμως αλλού
τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες!
Οι δύο ομάδες που την Παρασκευή έβαλαν με το ζόρι 129 πόντους, την
Κυριακή ξεσάλωσαν και έφτασαν στους 184, έστω κι αν οι 64 από δαύτους
προέκυψαν από ελεύθερες βολές (38/46 ο Παναθηναϊκός, 26/35 η ΤΣΣΚΑ). Το
είχε προβλέψει πάντως αυτό -ή μάλλον το είχε ζητήσει στις νουθεσίες του
προς τους «πράσινους»- ο Ομπράντοβιτς και μάλιστα το φώναζε κιόλας στη
συνέντευξη Τύπου του Σαββάτου, καθήμενος δίπλα στον αγαπημένο του
Μεσίνα: «Στον τελικό η άμυνά μας πρέπει να είναι η... επίθεση. Και εμείς
και η ΤΣΣΚΑ έχουμε πολλές επιθετικές αρετές και μολονότι σε τέτοια ματς
υπάρχει πάντοτε άγχος, πιστεύω ότι θα τις ξεδιπλώσουμε. Θα επιδιώξουμε
να νικήσουμε χρησιμοποιώντας την επιθετική ικανότητά μας, αλλά και την
ατομική ποιότητα κάθε παίκτη»...
Μάγος είσαι, Ζέλικο;
Κι ενώ λοιπόν ο κόσμος καιγόταν (ενόψει του τελικού) ο Ομπράντοβιτς
βουρλιζόταν με το ΝΒΑ! Στην προπόνηση του Σαββάτου, ο Ζοτς όχι μόνο δεν
ένιωθε αγχωμένος, αλλά βρήκε κιόλας τη διάθεση ν' ανοίξει κουβέντα με
τους δημοσιογράφους για τα πλέι οφς του ΝΒΑ, με αφορμή τον αποκλεισμό
του Ντάλας από το Γκόλντεν Στέιτ! «Απορώ πώς την πάτησαν οι Μάβερικς
και για να είμαι ειλικρινής δεν το περίμενα. Βέβαια ο Ντον Νέλσον
ανέκαθεν έπαιζε με χαμηλά σχήματα και τον θυμάμαι παλιά με τον Ρίτσμοντ,
τον Χαρνταγουέι και τον Μάλιν, αλλά αυτή τη φορά το παράκανε και έβαλε
πέντε κοντούς που περικύκλωσαν τον Νοβίτσκι και δεν τον άφησαν να πάρει
ανάσα». Φαίνεται πως την ίδια ιδέα είχε και ο Ζέλικο, τουλάχιστον στον
ημιτελικό με την Τάου, στον οποίο κάποια στιγμή ανέσυρε τις πατέντες
της Μπολόνιας...
Ο τελικός εξελίχθηκε στην απόλυτη μπασκετική ραψωδία και μνημονεύεται
ως ο κορυφαίος (από πλευράς ποιότητας, θεάματος και εξέλιξης) στα
χρονικά των φάιναλ φορ. Ούτως ή άλλως, για να γίνει κάποιος βασιλιάς της
ζούγκλας πρέπει να σκοτώσει το λιοντάρι και αυτό ακριβώς έκανε ο
Παναθηναϊκός βάζοντας κάτω την πρωταθλήτρια της Πράγας, ΤΣΣΚΑ.
Μονομάχησαν δυο σπουδαίες ομάδες, δυο μεγάλοι προπονητές, αλλά και δυο
(Έλληνες) παίκτες, που έκαναν 20.000 φιλάθλους και εκατομμύρια
τηλεθεατές να παρακολουθούν τον τελικό με κομμένη την ανάσα: Ο
Παπαλουκάς πέταξε το γάντι στον Διαμαντίδη, του φώναξε κιόλας «μολών
λαβέ» και ο Μήτσος το έπιασε στον αέρα και έκανε αυτό που άκουσε: πήγε
και πήρε το τρόπαιο!
Ο Διαμαντίδης ήταν εκείνος που έβαλε και πάλι το νερό στο αυλάκι, όταν
με τρίποντο έκανε το σκορ 60-54 κι ενώ ο Παναθηναϊκός είχε μείνει χωρίς
καλάθι επί επτάμισι λεπτά! Στο 37' οι «πράσινοι» προηγήθηκαν με 83-73
και 1'36'' πριν από τη λήξη το σκορ ήταν 87-79, αλλά μηδένα προ του
τέλους μακάριζε! Με δύο απανωτά τρίποντα του Λάνγκντον η ΤΣΣΚΑ μείωσε
στα 51'' σε 87-85 και ο τελικός ξαναπήρε φωτιά. Στα 11' ο Σισκάουσκας
αστόχησε σε δύο βολές, αλλά στην επόμενη φάση στάθηκε πάλι στη γραμμή
και αυτή τη φορά δεν έκανε το ίδιο λάθος. Διά χειρός του Λιθουανού ο
Παναθηναϊκός προηγήθηκε με 93-88 και κλείδωσε την κούπα στο ΟΑΚΑ, ενώ ο
Χόντεν έγραψε τον επίλογο και το τελικό σκορ με τρίποντο...
· ΚΩΔΙΚΟΣ: «Happy birthday». Έτυχε ανήμερα του
τελικού να έχουν τα γενέθλιά τους ο Δημήτρης Διαμαντίδης (27 ετών) και ο
Ντέγιαν Τομάσεβιτς (34) και τα γιόρτασαν με τον καλύτερο τρόπο.
Παρεμπιπτόντως την ίδια μέρα, του 1980, ντεμπουτάρισε ο Νίκος Γκάλης με
την Εθνική ομάδα (στον αγώνα με τη Σουηδία, στο προολυμπιακό τουρνουά
του Βεβέ) και ως εκ τούτου η τούρτα ήρθε κι έδεσε, διότι ο Νικ ήταν
παρών στο ΟΑΚΑ!
· Ο ΩΡΑΙΟΣ: Διαμαντίδης και Παπαλουκάς.
Πολυτιμότερος παίκτης του φάιναλ φορ ανακηρύχθηκε ο Μήτσος, αλλά τον
τίτλο άξιζε εξίσου και ο Τεό, μάλιστα ο Μεσίνα πίστευε και δήλωσε ότι
τον άξιζε περισσότερο! «Με όλο μου τον σεβασμό στον Διαμαντίδη, πιστεύω
ότι το βραβείο του MVP το δικαιούται περισσότερο ο Θοδωρής, αλλά συνήθως
ο πολυτιμότερος παίκτης βγαίνει από τη νικήτρια ομάδα», είπε ο Έτορε,
τη στιγμή που ο Διαμαντίδης αφιέρωνε τον τίτλο στους συμπαίκτες και στην
ομάδα του, αλλά (είπε γελώντας ότι) δεν σκόπευε να αγοράσει καινούργιο
έπιπλο στο σπίτι του για να χωρέσει τα τρία βραβεία με τα οποία έφυγε
από το ΟΑΚΑ (ΜVP φάιναλ φορ, μέλος της καλύτερης πεντάδας της σεζόν και
κορυφαίος αμυντικός παίκτης). Αντιθέτως όχι καινούργιο έπιπλο, αλλά
καινούργιο δωμάτιο (παραδέχτηκε ότι θα) χρειαζόταν πλέον ο Φραγκίσκος
Αλβέρτης.
· Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ: Αυτόν τον καθ' όλα ανεπιθύμητο
ρόλο έπαιξε -για λογαριασμό της ΤΣΣΚΑ- ο Ματίας Σμόντις, ο οποίος σε ένα
πολύ κρίσιμο σημείο του τελικού χρεώθηκε με εσκεμμένο φάουλ. Συν τοις
άλλοις, ο Σλοβένος φόργουορντ (όπως και ο Άντερσεν) σημαδεύτηκε στα
pick 'n' roll και στις αλλαγές των σκριν στην επίθεση του Παναθηναϊκού,
καθότι κρίθηκε ότι αποτελεί τον αδύναμο κρίκο στην αμυντική λειτουργία
της ΤΣΣΚΑ.
· Ο ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ ΗΡΩΑΣ: Γι' αυτόν τον
περιζήτητο ρόλο ερίζουν τρεις παίκτες του Παναθηναϊκού: στον ημιτελικό ο
Μπετσίροβιτς και στον τελικό με την ΤΣΣΚΑ ο Βούγιανιτς και ο
Χατζηβρέττας. Κόντρα στην Ταού ο Σλοβένος γκαρντ ήταν σεληνιασμένος, με
το σκεπτικό ότι «ο Παναθηναϊκός μού χρωστάει αυτό που μου πήρε στην
Μπολόνια», ενώ την Κυριακή διαπίστωνε ευτυχισμένος «αυτή τη φορά ήμουν
στη σωστή πλευρά». Μάλιστα τέτοιο ήταν το απωθημένο του, ώστε στη
διάρκεια της απονομής πήρε το τρόπαιο και αρνιόταν να το δώσει στους
συμπαίκτες του που ακολουθούσαν! Στον τελικό ο μεν Σέρβος είχε 9/9
βολές, ο δε Χατζηβρέττας έβαλε 10 πόντους, συμπεριλαμβανομένων δύο
«κτυπημάτων» από τα 6,25μ.
· ΠΗΓΑΝ ΤΣΑΜΠΑ: Η γραβάτα της ΤΣΣΚΑ, που
φόρεσε στον τελικό ο Μεσίνα! Ο Έτορε είχε πει ότι αυτή τη φορά (σε
αντίθεση με την Μπολόνια) θα βάλει την επίσημη γραβάτα της ομάδας, για
ν' αλλάξει το γούρι του κόντρα στον Ομπράντοβιτς, αλλά τζίφος! Πήγε
επίσης τσάμπα η αλά Αλεξάντερ Πέτροβιτς (πριν από τον τελικό του
Ευρωμπάσκετ του 1987) ευχή του Φρεντ Χάουζ «Good luck to Russians»! Ο
Αμερικανός τα 'χε με τη διαιτησία και θέλησε με αυτόν τον τρόπο να
πικάρει τον Παναθηναϊκό, αλλά δεν του έγινε το χατίρι. Δεν δικαιώθηκε
επίσης ο μεγαλεπήβολος στόχος που έβαλε μετά τον τελικό ο Μάικ Μπατίστ
απειλώντας ότι «του χρόνου στον τελικό της Μαδρίτης θα σπάσω το καλάθι
κι ελπίζω να 'χουν εφεδρικό για να το αντικαταστήσουν»!
· ΤΟ ΑΠΡΟΟΠΤΟ: Ο... διχασμός προσωπικότητας
τον οποίο υπέστη ο Ντικούδης, με αποτέλεσμα να μείνει εκτεθειμένος προς
τον κόσμο. Βαδίζοντας στο δρόμο που είχε χαράξει στη Μόσχα ο
(συντοπίτης του) Κόμματος, ο Δήμος δεν έκρυψε τη χαρά του για την
κατάκτηση του Κυπέλλου από τη Λάρισα, μόνο που η ΑΕΛ είχε νικήσει (το
προηγούμενο βράδυ στον τελικό του Βόλου) τον Παναθηναϊκό! Εκείνη η
δήλωση «μπράβο στη Λάρισα και στον Αντσουέ» δεν ήχησε πολύ καλά στ'
αυτιά των οπαδών του Παναθηναϊκού...
· Η ΓΚΑΦΑ: Ανήκει στο διεθυντήριο της
Ευρωλίγκας, διότι κανείς εντέλει δεν κατάλαβε πώς είναι δυνατόν ο ΜVP
της σεζόν να μη συμπεριλαμβάνεται στην καλύτερη πεντάδα! Συνέβη και αυτό
το βράδυ του Σαββάτου στο γκαλά που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο
Μουσικής, με... θύμα τον Παπαλουκά, ο οποίος ενώ ανακηρύχθηκε
πολυτιμότερος παίκτης της σεζόν 2006-07, εντούτοις δεν επιλέχθηκε στην
all star team (Διαμαντίδης-Λάνγκντον-Ναβάρο-Σκόλα-Βούιτσιτς). Η εξήγηση
που δόθηκε εκ των υστέρων ήταν ότι ο Τεό είχε ισοψηφήσει με τον
Διαμαντίδη, που συμπεριλήφθηκε στην πεντάδα, διότι δεν ήταν δυνατόν να
επιλεγούν δυο πόιντ γκαρντ, οπότε για πρώτη φορά ανακοινώθηκε η
καλύτερη... εξάδα! «Ορίστε η απάντηση», σχολίασε ο Τεό. «Τόσες μέρες
όλοι τσακώνονται για ποιος από τους δυο μας είναι ο καλύτερος και η
απάντηση δόθηκε από τους ξένους. Η Ελλάδα πρέπει να είναι υπερήφανη που
έχει δύο παίκτες στην κορυφή»!
· ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ: Τι να σκέπτονταν άραγε άραγε ο
Μάλκοβιτς και ο Μεσίνα, βλέποντας το μεσημεράκι της Παρασκευής τον
Ομπράντοβιτς και τον Ίβκοβιτς να κάθονται σε ένα απόμερο τραπέζι στην
καφετέρια του «Divani Caravel» και να κουβεντιάζουν χαμηλόφωνα; Το ίδιο
σύγκρυο, παρεμπιπτόντως, είχαν υποστεί και πριν από πέντε χρόνια στην
Μπολόνια ο Μπλατ (Μακάμπι) και ο Μεσίνα (Κίντερ) βλέποντας φάτσα κάρτα
μπροστά του σε μια καφετέρια της Piazza Maggiore τους κουμπάρους να...
συνωμοτούν.
· Η ΑΤΑΚΑ: Ποτέ άλλοτε μια μονολεκτική
απάντηση δεν υπήρξε τόσο αληθινή, τόσο ρεαλιστική και τόσο κυνική, όσο
αυτή που ξεστόμισε ο Παπαλουκάς στη λήξη του τελικού. Τον ρώτησαν το
κλασικό «πώς νιώθεις;» και ο Τεό απάντησε χωρίς δεύτερη
σκέψη:«Δεύτερος»!!! Εκτός από δεύτερος, πάντως, ο γκαρντ της ΤΣΣΚΑ
ένιωθε επίσης τσατισμένος και αγανακτισμένος για τις αποδοκιμασίες που
άκουσε, κυρίως τις βρισιές για τη μητέρα του και για την κατηγορία ότι
απάντησε με άσεμνη χειρονομία, ενώ ο ίδιος διερρήγνυε τα ιμάτια του ότι
«το μόνο που έκανα ήταν να χειροκροτήσω προς την εξέδρα των φανατικών
οπαδών του Παναθηναϊκού». Συμπλήρωσε μάλιστα ότι «ακόμη κι όταν πήγα
στον Μπετσίροβιτς και του ζήτησα να μη χαλάσει με τα νεύρα του τέτοιο
ματς και αυτός μου έδωσε μια γονατιά στα αρχ...α, δεν αντέδρασα καθόλου
για να μην προκαλέσω». Εκείνη η νύχτα, παρεμπιπτόντως, ήταν πολύ δύσκολη
για τον Παπαλουκά, ο οποίος αφού άκουσε τα εξ αμάξης και κινδύνευσε
ακόμη και με λιντσάρισμα, έφυγε σαν κλέφτης στις τρεισήμισι μετά τα
μεσάνυχτα από το ξενοδοχείο, μπήκε στο αυτοκίνητό του, έκοβε βόλτες
στην Αθήνα. Πήγε σπίτι του, έμεινε άυπνος μαζί με τον αδερφό του κι
έναν φίλο του και ξαναγύρισε στο «Divani Caravel», για να αναχωρήσει με
την αποστολή της ΤΣΣΚΑ. Το επιμύθιόν του; «Αυτή είναι η κουλτούρα μας,
αυτή είναι η νοοτροπία μας, αυτό το μυαλό κουβαλάμε»!
· ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΛΠΟ: Ένα μόνο; Ένα σωρό και πάλι
από τον Ομπράντοβιτς, που έδωσε ρεσιτάλ και τα δύο βράδια. Στον
ημιτελικό με την Ταού, πλήρωσε με το ίδιο (παλιό, αμυντικό) νόμισμα τον
Μάλκοβιτς, καθώς η Τάου έμεινε στους 53 πόντους: Εκείνο το βράδυ ο Ζοτς
εφάρμοσε μια «take no prisoners defence» με καταλύτη τον Διαμαντίδη στο
μαρκάρισμα του Ρακότσεβιτς, που ενώ ήταν πρώτος σκόρερ της Ευρωλίγκας
σημείωσε μόλις τέσσερις πόντους. Παράλληλα ο Ντικούδης πήγε χωρίς
βοήθειες πάνω στον Σκόλα, με κύριο στόχο να μειώσει τη δημιουργικότητά
του, ενώ στη διάρκεια του ματς ο Παναθηναϊκός (όπως στην Μπολόνια)
έπαιξε με τέσσερις γκαρντ και τον Μπατίστ (με τον Διαμαντίδη ως
αντι-Μποντιρόγκα στο «4»). Όταν με όπλα τη ζώνη και το zone press η Ταού
μείωσε από 56-40 σε 56-50 έβαλε ένα μεγάλο τρίποντο ο Βούγιανιτς
(61-51) και ο Σισκάουσκας έκοψε δύο φορές στα ίσια τον Ρακότσεβιτς και
τον Σκόλα. Στον τελικό, που ήταν εντελώς διαφορετικό ματς (και
εξελίχθηκε στην εκδίκηση της επίθεσης), ο Ομπράντοβιτς έδωσε εντολή για
πολλές διεισδύσεις στη ρακέτα και για αλλαγές σε όλα τα σκριν
(ποντάροντας στην ικανότητα του Μπατίστ και του Ντικούδη, σημάδεψε τα
αργά πόδια των παικτών της ΤΣΣΚΑ στα pick 'n' roll και ποντάρισε πολύ
στην υπομονή της ομάδας του στο σετ παιχνίδι, θεωρώντας ορθώς ότι οι
Μοσχοβίτες παραιτούνται από την αμυντική έντασή τους στα τελευταία 5-6''
της αντίπαλης επίθεσης.
· ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Ο ΗΡΩΑΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ: Μεγαλώνει και
πάει! Ως συναρχηγός με τον (αποσυρόμενο) Αλβέρτη, ο Διαμαντίδης σήκωσε
το τρόπαιο έπειτα από δύο χρόνια στο Βερολίνο και είναι πλέον μια από
τις «εικόνες» της Ευρωλίγκας. Την ερχόμενη εβδομάδα θα οδηγήσει τον
Παναθηναϊκό στη Βαρκελώνη με την προσδοκία του έκτου στέμματος, ενώ ήδη ο
ίδιος μετράει δύο τρόπαια και έξι τίτλους του κορυφαίου αμυντικού της
χρονιάς. Α, και κάτι ακόμη: μολονότι το άθλημα είναι ομαδικό (και ελόγου
το αποδεικνύει περίτρανα) με τα όργια που κάνει εφέτος (μ.ό 12.6π.,
3.8ρ., 6.0ασ., 1.6κλ.) έχει σοβαρές πιθανότητες να ανακηρυχθεί και ΜVP
της σεζόν. Από τα διατρέξαντα το 2007 στην Αθήνα, αξίζει να ανασυρθεί η
καταπληκτική ατάκα που του απηύθυνε το βράδυ του γκαλά ο Τζόρντι
Μπερτομέου, όταν τον κάλεσε στο βάθρο για να παραλάβει το βραβείο του
καλύτερου αμυντικού, ενώ είχε προηγηθεί η απονομή στον πρώτο σκόρερ:
«Ελάτε, κύριε Διαμαντίδη, απλώς σας παρακαλώ να πάτε λίγο πιο πέρα για
να μην τον... εξαφανίσετε και πάλι»!!!
· ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ... Τη συγκλονιστική
παρουσία του Νίκου Γκάλη, ο οποίος τιμήθηκε από τον Δήμαρχο Αθηναίων
Νικήτα Κακλαμάνη (με την ευκαιρία της συμπλήρωσης είκοσι ετών από το
έπος του Ευρωμπάσκετ) και όταν έκανε την εμφάνισή του στον αγωνιστικό
χώρο φορώντας ένα λευκό κοστούμι, σείστηκε το γήπεδο! Ο αστικός μύθος
αναφέρει ότι την ώρα που ο (κάποτε συγκάτοικός του στις αποστολές του
Παναθηναϊκού) Φραγκίσκος Αλβέρτης σήκωνε το τρόπαιο, τα μάτια του Γκάλη
ήταν βουρκωμένα...
· ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ...
Όρεξη να 'χει κανείς να ανακαλεί στιγμές από εκείνο το τριήμερο, άλλωστε
το φάιναλ φορ έγινε εν Αθήναις και τα 'χαμε όλα στο πιάτο μας. Τις
απαριθμώ, όπως μου 'ρχονται στο μυαλό κι όποιος αντέξει...
> Μυθικός διάλογος του Αλβέρτη με τον γιο του λίγα λεπτά μετά τον
τελικό. «Μπαμπά, έλα να σου πω κάτι», του φωνάζει ο Κάρολος και ο
Φράνκι απαντά στην... ψύχρα: «Μισό λεπτάκι γιατί έχω μια δουλειά. Πρέπει
να πάω να σηκώσω κάτι που με περιμένει»!
>Τρώγοντας έρχεται η όρεξη και γι' αυτό ο αρχηγός
του Παναθηναϊκού στην αρχή είπε ότι «τώρα θέλουμε να πάμε στη Μαδρίτη
για το πέμπτο, ώστε να πιάσουμε τη Μακάμπι και τη Βαρέζε και μετά τα
παιδιά θα βάλουν πλώρη για τα οκτώ της Ρεάλ»!
>Τρίτο κεφάλαιο από αυτή τη μικρή «Αλβερτιάδα»,
αυτή τη φορά μέσα στα αποδυτήρια, εις επήκοον του Παύλου Γιαννακόπουλου.
Τον ρωτά ένας δημοσιογράφος εάν θεωρεί αυτή τη σεζόν ως την κορυφαία
της καριέρας του και τότε ο «Φράνκι» γυρίζει προς τον Παύλο
Γιαννακόπουλο: «Πρόεδρε, τι λες για μία ακόμα;» Και η απάντηση:
«Εννοείται Φραγκίσκο»!
> Ο Ομπράντοβιτς είχε δηλώσει πριν από το φάιναλ
φορ ότι εάν νικήσει ο Παναθηναϊκός, θα μιλήσει στα ελληνικά και κάποιος
δημοσιογράφος του το υπενθύμισε στη συνέντευξη Τύπου. Ο Ζέλικο δεν...
κώλωσε και το διέπραξε: «Έλα ρε φίλε τώρα»!
> Μνημειώδης ατάκα Ομπράντοβιτς (προς την αφεντιά μου) αργά το βράδυ
έξω από το ξενοδοχείο, στη ζωντανή σύνδεση της ΕΡΤ: Τον ρωτώ «ποιο
είναι το κίνητρό σου μετά από έξι τρόπαια;» και απαντά: «Η αυριανή
προπόνηση! 'Η μάλλον η μεθαυριανή, επειδή για αύριο τους έδωσα ρεπό»!
>Οι σπαρταριστές δηλώσεις (ακόμη και ερήμην του Γκέρσον, που πάντως
είχε υποσχεθεί ότι θα πάει με τα πόδια στο ΟΑΚΑ, αλλά ας όψεται ο
αποκλεισμός του Ολυμπιακού από την Τάου) αποτελούν το αλατοπίπερο των
φάιναλ φορ και ο Σέρτζιο Σκαριόλο έβαλε τη δική του πινελιά στη
συνέντευξη Τύπου μετά τον μικρό τελικό: «Το 1991 στο πρώτο μου φάιναλ
φορ βγήκα τέταρτος. Εφέτος, ύστερα από 16 χρόνια είμαι τρίτος. Το 2023
θα είμαι φιναλίστ και το 2039 θα το πάρω»!
>Ένα σύντομο απάνθισμα από συναρπαστικές δηλώσεις
του μετρ του είδους Μεσίνα: «Με πόνεσε πολύ η Μπολόνια, αλλά το
ξεπερνάω. Ξέρω,εσείς θέλατε να χάσουμε από τη Μάλαγα για να γράφετε για
εκπλήξεις, αλλά δεν σας κάναμε το χατίρι. Χαλαρώστε λίγο και
χαμογελάστε, δεν έχουμε κηδεία» (μετά τον ημιτελικό). «Ελπίζω να μην
ξαναχάσουμε 19 βολές όπως τότε στην Μπολόνια, αλλά ποτέ κανείς δεν ξέρει
τι γίνεται σε ένα φάιναλ φορ. Το πρωί εκείνου του τελικού ο
Ομπράντοβιτς βγήκε μια βόλτα στην Piazza Maggiore και όλοι του έλεγαν
ότι το βράδυ θα χάσει. Ε, κι εγώ αν βγω στην Πλατεία Συντάγματος, κανείς
δεν θα μου δίνει τύχη για τον τελικό» (στη συνέντευξη Τύπου του
Σαββάτου). «Με ρωτάτε πώς θα αντιμετωπίσουμε τα μεγάλα κορμιά που έχει
στη ρακέτα ο Παναθηναϊκός; Ε, και τι θέλετε να κάνω; Να τραβήξω τον
Χόλντεν από τα αυτιά για να ξεχειλώσει;» (στη συνέντευξη Τύπου του
Σαββάτου).«Το χειρότερο πράγμα σε ένα φάιναλ φορ είναι να παίζεις στον
μικρό τελικό. Το δεύτερο χειρότερο είναι να μιλάς πρώτος στη συνέντευξη
Τύπου της Κυριακής» (μετά τον τελικό). «Μα είσαι καλά, άνθρωπέ μου, που
έχω τον πόνο μου για την ήττα κι εσύ με ρωτάς αν θα πάω προπονητής στους
Ράπτορς; Εάν πάντως μάθεις κάτι, κάνε μου ένα τηλέφωνο» (επίσης μετά
τον τελικό).
> Και μια πινελιά από τον Μάλκοβιτς, μετά τον
ημιτελικό: «Το 1993 λέγατε ότι σκότωσα το μπάσκετ, γιατί η Λιμόζ έπαιρνε
τα ματς με 60 πόντους. Ε, βλέπω σήμερα πόσο προόδευσε το μπάσκετ από
τότε: η ΤΣΣΚΑ έβαλε 62 και ο Παναθηναϊκός 67.» Ο Μπόζα «έφαγε» χοντρό
κράξιμο από τους οπαδούς της Μάλαγα στη διάρκεια της προθέρμανσης για
τον μικρό τελικό, αλλά στην επιγενόμενη συνέντευξη Τύπου, έκανε το...
παγόνι: «Με έβριζαν και με γιούχαραν; Δεν άκουσα τίποτε από αυτά που μου
λέτε, αλλά εν πάση περιπτώσει έχουμε Δημοκρατία και ο καθένας μπορεί να
λέει ό,τι θέλει».
>Οι Ανδαλουσιανοί αποδοκίμαζαν τον προπονητή τους,
ενώ οι οπαδοί του Παναθηναϊκού μέσα στην ανυπομονησία τους για την
έναρξη του ημιτελικού γιουχάρησαν τον... Σαρμπέλ, που εμφανίστηκε επί
σκηνής για να τραγουδήσει το «Yassou Maria» με το οποίο συμμετείχε στον
διαγωνισμό της Eurovision.
> Λόγω των επαχθών (για τους διοργανωτές) όρων
ανάληψης της διοργάνωσης, η σύμβαση ανάμεσα στην Ευρωλίγκα και στον Δήμο
Αθηναίων όχι μόνο χαρακτηρίστηκε «αποικιοκρατική», αλλά αποτέλεσε και
αντικείμενο ερώτησης στη Βουλή από τον βουλευτή του Συνασπισμού Γιάννη
Δραγασάκη!
> Υψηλές, υψηλότατες παρουσίες στο ΟΑΚΑ, με κορυφαία όλων εκείνη του
Στόγιαν Βάνκοβιτς, που ήλθε στην Αθήνα ως επίσημος προσκεκλημένος του
Παναθηναϊκού, μαζί με τον γιο του Αντόνιο, που τώρα (έπειτα από τέσσερα
χρόνια) μπορεί κιόλας να τον έχει φτάσει στο μπόι! Παρών επίσης και ο
Λάζαρος Παπαδόπουλος, που πήρε άδεια από την Ντιναμό Μόσχας («για να δω
τον Μητσάρα») σε αντίθεση με τον Φώτση, που κρίθηκε παραμένων!
>Μέσα σ' όλα ακούστηκε και το πολύ δημοφιλές εκείνη την εποχή (αλλά
ανεπίκαιρο, πλέον) σύνθημα «Παύλο θεέ, πάρει την ΠΑΕ», ενώ οι
Γιαννακόπουλοι χάραζαν νέους όρκους αγάπης με τον Ομπράντοβιτς
δηλώνοντας ότι «θα μείνει στον Παναθηναϊκό όσο θέλει»!