Ο Εξάστερος Παναθηναϊκός, η κορυφαία ευρωπαϊκή ομάδα της 20ετιας, καλείται
απόψε (8.45μμ., Nova 3) να κάνει το αυτονόητο στο «Μάρτιν Καρπένα»
απέναντι στη Μάλαγα. Η νίκη σημαίνει ουσιαστικά και πρόκριση στα
προημιτελικά της Euroleague, με τους «πράσινους» να αναζητούν το δέκατο
φύλλο αγώνα στο φετινό Top 16.
Χθες το πρωί η ομάδα έφτασε στην Ισπανία με τον τραυματία Μάρκους
Μπανκς στην αποστολή της και τον Αργύρη Πεδουλάκη προβληματισμένο στη
σκέψη πως ο Αμερικανός είναι τραυματίας. Όλα αυτά άλλαξαν στην
προπόνηση, αφού ο Μπανκς κατάφερε ένα ιατρικό θαύμα και όχι μόνο
προπονήθηκε, αλλά απόψε θα παίξει κανονικά! Η ψυχολογία είναι στα ύψη
για τους «πράσινους» μετά και την άνετη νίκη επί της Εφές στο ΟΑΚΑ, αφού
οι παίκτες του Πεδουλάκη σε κάθε αγώνα δείχνουν όλο και πιο έτοιμοι για
μια λαμπρή σεζόν.
Με τον Μπανκς έτοιμο και τους Διαμαντίδη-Ούκιτς να έχουν «φορτίσει»
μπαταρίες ενόψει του εκτός έδρας αγώνα, ο Εξάστερος είναι έτοιμος για το
αποφασιστικό βήμα. Η παράδοση είναι στο πλάι του με 13 νίκες σε 17 ματς
απέναντι στην αποψινή αντίπαλό του, με πέντε εξ αυτών των νικών να
έχουν έρθει εκτός έδρας. Το ροζ φύλλο αγώνα σημαίνει ουσιαστικά πρόκριση
στους «8» και όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει όταν η μπάλα αρχίζει να
«καίει» και την κρατάει ο Εξάστερος…
“Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα
και τους καημούς που σκέπασε καπνός
η ξενιτιά τα βρήκε αδελφωμένα
Κι οι ξαφνικές χαρές που ήρθαν για μένα
ήταν σε δάσος μαύρο κεραυνός
κι οι λογισμοί που μπόρεσα για σένα. Και σου μιλώ σ’ αυλές και σε μπαλκόνια
και σε χαμένους κήπους του Θεού
κι όλο θαρρώ πως έρχονται τ’ αηδόνια
με τα χαμένα λόγια και τα χρόνια
εκεί που πρώτα ήσουνα παντού
και τώρα μες στο κρύο και στα χιόνια Η μοίρα κι ο καιρός το `χαν ορίσει
στον κόσμο αυτό να ρίξω πετονιά
κι η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίσει
Στο τέλος της γιορτής να τραγουδήσει
αυτός που δεν εγνώρισε γενιά
και του καημού την πόρτα να χτυπήσει Δεν ήτανε ρολόι σταματημένο
σε ρημαγμένο κι άδειο σπιτικό
οι δρόμοι που με πήραν και προσμένω
Τα λόγια που δεν ξέρω σου τα δένω
με τους ανθρώπους που `δαν το κακό
και το `χουν στ’ όνομά τους κεντημένο Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο
θερίζει την αυγή ωκεανό
μαύρα πουλιά τού δείχνουνε το δρόμο
Κι έχει τη ζωγραφιά κοντά στον ώμο,
σημάδι μυστικό και ριζικό
πως ξέφυγε απ’ τον Άδη κι απ’ τον κόσμο..” Μάνος Ελευθερίου
Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ για πολύ καιρό ζούσε μέσα στο ψέμα,
σε ένα φαύλο κύκλο φρούδων υποσχέσεων και ελπίδων και μέσα σε μία
προσπάθεια βιασμού κάθε ίχνους λογικής και πραγματικότητας. Τα λόγια και
τα χρόνια τα χαμένα που έκαναν έναν Σύλλογο, από πρωταγωνιστή κομπάρσο,
να είναι βέβαιοι οι εμπνευστές και οι θιασώτες τους πως δεν πρόκειται
να ξανάρθουν. Η μοίρα κι ο καιρός το ‘χουν ορίσει και η νύχτα
χίλια χρόνια να γυρίσει ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ θα βρει το δρόμο του μακριά από
τις βδέλλες και τους καταστροφείς του παρελθόντος. Αυτός που
έσπειρε δάκρυα και πόνο να είναι σίγουρος πως οι φύλακες έχουν γνώση και
κάθε σχέδιο φανερό ή κρυφό θα πέσει στο κενό και θα μείνει στο
χρονοντούλαπο των σκέψεων του. Τον ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ δεν πρόκειται να
τον αφήσει ο κόσμος του και η ιστορία του, να πνιγεί σε έναν ωκεανό
μετριότητας και ούτε να χαθεί μέσα σε έναν λαβύρινθο χωρίς διέξοδο.
Ο Σύλλογος είναι υποχρεωμένος να πρωταγωνιστεί, να χαράζει πορεία, να
δημιουργεί εξελίξεις και να είναι πρωτοπόρος σε κοινωνικό και αθλητικό
επίπεδο. Τα χρόνια τα χαμένα που έριξαν τον γίγαντα σε λήθαργο έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
Τα χρόνια:
Που ήθελαν να καθιερώσουν τη δεύτερη θέση ως ταβάνι
Που ήθελαν να χωρίσουν τον κόσμο σε παιδιά και αποπαίδια
Των φανταστικών εχθρών εντός του Συλλόγου
Της υποταγής του Συλλόγου από τους εμπνευστές της καταστροφής στους παραδοσιακούς εχθρούς του
Της μεγάλης κονόμας εκ των έσω και εξυπηρέτησης των ημετέρων
Του σανδαλοφόρου εκδότη-στρατηγού-αρχιπροπαγανδιστή και της παρέας του
…ο Σύλλογος έχασε. Έχασε πολλά. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε τώρα που κάποιες χιλιάδες τρελών και πιστών προσπαθούν τα σώσουν οτιδήποτε κι αν σώζεται. Τα χρόνια αυτά λοιπόν είναι μία θλιβερή ανάμνηση αλλά και ένα σκληρό μάθημα και παράδειγμα για το μέλλον. Κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει. Μα κι αν ακόμα ξεχάσει, εδώ είμαστε εμείς…
…και τα λόγια:
Που έδιναν στον κόσμο ελπίδες για πενταετή πλάνα…
Των υποτακτικών και σφουγκοκωλάριων του μεγαλομετόχου ότι έπρεπε
δηλαδή σώνει και καλά να βαφτιστεί ο κάθε Τόργκελε φονιάς και ο κάθε
Άντριτς πολυεργαλείο
Πως ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ δε χρωστάει και είναι μαγαζί γωνία, χρειάστηκε
κάποιοι να χώσουνε 80 εκ. Ευρώ (για το 35% της ΠΑΕ, όταν μετά από 3
χρόνια η ΠΑΕ αποτιμήθηκε 60 εκ.), έτσι ώστε να αποκαλυφθεί πως η ομάδα
για χρόνια ολόκληρα αποτελούσε για την οικογένεια και τους χειροκροτητές
της ένα μεγάλο πλυντήριο
Περί επενδύσεων… Έπρεπε να φτάσουμε στο 2013 για να μάθει ο κόσμος πως η ΠΑΕ ΠΑΟ δεν έχει στην ιδιοκτησία της ούτε ένα γραφείο…
Περί οράματος (μεγάααλου…). Έπρεπε να φτάσουμε στο 2013 για να
καταλάβει ο κόσμος πως το μόνο όραμα που υπήρχε, ήταν η μπίζνα του
Βοτανικού με το γνωστό επιχειρηματικό και mediaκό λόμπυ που κυβερνά αυτή
τη χώρα (με μεγάλη επιτυχία…)
Που στιγμάτισαν, χλεύασαν και ισοπέδωσαν ανθρώπους που έβαλαν
χρήματα στην ομάδα με σκοπό να τους απομακρύνουν έτσι ώστε ο
μεγαλομέτοχος για άλλη μια φορά να αποφύγει τη σύγκριση, να τεθεί
άμοιρος των μέχρι τότε ευθυνών, και να παπαγαλίζουν οι καημένοι “τι καλά
που ήμασταν με βαρδινογιάννη”.
Που ακούσαμε τόσες φορές, όπου κι αν ακολουθήσαμε την ομάδα, πως είμαστε ανεπιθύμητοι…
Για όλα αυτά τα χρόνια και τα λόγια τα χαμένα αυτό που μπορεί να γραφτεί με σιγουριά είναι οτι ανεπιθύμητος είσαι ΕΣΥ οι πρακτικές σου,
οι όψιμοι σύμμαχοι σου και η γνωστή αυλή με αρχικλόουν τον πρώην εκδότη
νυν blogger με το λαδωμένο πουκάμισο. Το κείμενο αυτό κλείνει με μία
στροφή από το τραγούδι παραπάνω: “Δεν ήτανε ρολόι σταματημένο
σε ρημαγμένο κι άδειο σπιτικό
οι δρόμοι που με πήραν και προσμένω
Τα λόγια που δεν ξέρω σου τα δένω
με τους ανθρώπους που `δαν το κακό”
Υγ. «Mπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για λίγο, μπορείς να
κοροϊδεύεις λίγους για πολύ, αλλά δεν μπορείς να τους κοροϊδεύεις όλους
για πάντα». Πολλές φορές η σιωπή είναι χρυσός λένε. Εμείς σωπαίνουμε μόνο όταν πρόκειται για το καλό του Συλλόγου. Μην το εκμεταλλεύεσαι.
Σαν χθές πριν απο 28 χρόνια ο Παναθηναϊκός έβαζε τις βάσεις για την πρόκριση του στα
ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών επικρατώντας με 1-0 επί της
Γκέτεμποργκ στο "Ούλεβι". (VIDEO)
Μία από τις πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές του Παναθηναϊκού έγινε σαν σήμερα.
Για
την ακρίβεια στις 3 Μαρτίου του 1985 το Τριφύλλι έπαιζε τον πρώτο του
προημιτελικό στο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Αντίπαλος, των πρασίνων ήταν η
μεγάλη Γκέτεμποργκ, ωστόσο η αρμάδα του Γιάτσεκ Γκμοχ κατάφερε να την
αποκλείσει.
Οι βάσεις για τη μεγάλη πρόκριση μπήκαν στο παγωμένο
"Ούλεβι". Εκεί όπου με εύστοχο χτύπημα πέναλτι του Δημήτρη Σαραβάκου ο
Παναθηναϊκός πήρε τη νίκη και άνοιξε τον δρόμο για τους ημιτελικούς της
διοργάνωσης απέναντι στη μεγάλη Λίβερπουλ.
Χαρακτηριστικές ήταν οι δηλώσεις του Γιάτσεκ Γκμοχ μετά το παιχνίδι: "Τη
μεγάλη νίκη την πήραν οι ποδοσφαιριστές, που έδωσαν και την ψυχή τους
για να το καταφέρουν. Δεν υπάρχει λόγος να αμφισβητήσει κάποιος το
πέναλτι με το οποίο πήραμε τη νίκη. Πρέπει να προσέξουμε στον
επαναληπτικό".
Το κρισιμότερο βήμα «σωτηρίας» έκανε ο Παναθηναϊκός, που επικράτησε με 3-1 των Μακεδόνων Αξιού στη κατάμεστη Κυψέλη.
Δυο
στροφές πριν από το τέλος του β’ γύρου, ο Παναθηναϊκός έχει από κάτω
του τόσο τους Μακεδόνες, όσο και το Ανατόλια, ενώ «συγκατοικεί» στους 25
βαθμούς τα Βριλήσσια.
Κουντουρά και Πέρεζ
βρέθηκαν σε εξαιρετική μέρα για το Τριφύλλι, που μπήκε δυναμικά στο ματς
και με όπλο του το σερβίς κατάφερε να κάνει το 1-0 σετ ενώ με φόρα
μπήκε ο Παναθηναϊκός και στο δεύτερο σετ, αποκτώντας διαφορά ασφαλείας
(14-9, 20-16) και κάνοντας το 2-0.
Στο τρίτο
σετ οι «πράσινες» έχασαν την συγκέντρωσή τους, υπέπεσαν σε λάθη (αρκετά
και λόγω κούρασης), δίνοντας δικαίωμα στους Μακεδόνες να αντεπιτεθούν με
κύριο εκφραστή τη Μερτέκη τόσο από τη θέση του σερβίς(9-15), όσο και
επιθετικά.
Το 2-1 σετ δεν πτόησε τις
«πράσινες», οι οποίες επέστρεψαν στο τέταρτο σετ αποφασισμένες όχι μόνο
να τελειώσουν το παιχνίδι αλλά να πάρουν και τη διαφορά πόντων από την
ομάδα των Κυμίνων.
Στον πρώτο αγώνα οι
Μακεδόνες είχαν νικήσει 3-1 σετ με πόντους 99-91, ενώ απόψε ο
Παναθηναϊκός επικράτησε με 3-1 σετ και διαφορά πόντων 91-73, δηλαδή,
σύνολο 182-172.
Πλέον, ο Παναθηναϊκός
ισοβαθμεί με τα Βριλήσσια, τα οποία όμως έχουν καλύτερη διαφορά πόντων
καθώς έχουν και οι δύο από μία νίκη 3-1 σετ.
Η ομάδα του Αποστόλη Παναγόπουλου επικράτησε με 56-52 των
Μελισσίων στην παράταση (48-48 κ. α) και προκρίθηκε για πρώτη φορά στην
ιστορία της στον τελικό του Πρωταθλήματος.
Η ομάδα μας βρέθηκε να χάνει 48-43 48 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη της αναμέτρησης, αλλά ένα καλάθι και φουλ της Χριστινάκη και ένα της Ακρίβου έφεραν το ματς στα ίσα. Στην παράταση οι παίκτριές μας ήταν πιο συγκεντρωμένες και κατάφεραν να πάρουν τη νίκη.
Κλειδί για τη νίκη ήταν η εκπληκτική άμυνα της Οικονόμου στη Δούρου στα τελευταία 10 λεπτά της αναμέτρησης (συμπεριλαμβανομένου και της παράτασης). Πολλές λύσεις έδωσε και η Κολοσιώνη ερχόμενη από τον πάγκο με 6 πόντους. Πρώτη σκόρερ η Χριστινάκη με 26 πόντους, ενώ ακολούθησε η Ακρίβου με 14.
Στα τελευταία 2.30 λεπτά η ομάδα μας έχασε 14 βολές, κάτι το οποίο ευτυχώς δε στοίχισε.
Οι τελικοί αρχίζουν στις 10/3 στο Γαλάτσι στις 18.30.
Ο Παναθηναϊκός κατάφερε να κερδίσει το “ντέρμπι της Αθήνας” με τις δύο ομάδες να μοιράζονται από ένα ημίχρονο
και την απόδοση των παικτών να κυμαίνεται σε μέτρια επίπεδα. Οι δύο
προπονητές παρέταξαν εντελώς διαφορετικά πλάνα στο χορτάρι του ΟΑΚΑ με
τον Λίνεν να εμφανίζει ένα σαφώς πιο “ποδοσφαιρικό” σύνολο από τον
Φάμπρι, αλλά να προδίδεται από την διαφορά ποιότητας των παικτών της
ομάδας του, σε σχέση με τους πράσινους. Κοινή συνισταμένη και των δύο
τεχνικών η τοποθέτηση target man (Πετρόπουλος, Εσπάρθα) στον αγωνιστικό χώρο του ΟΑΚΑ με διαφορετικό τρόπο όμως στην υποστήριξή τους.
Το πλάνο Λίνεν
Ο Γερμανός κόουτς της Ένωσης βασίζει πολλά στον Αντώνη Πετρόπουλο από
την ημέρα που ενσωματώθηκε στην Ένωση και κάτι παρόμοιο έκανε και χθες
βράδυ. Το πλάνο του κόουτς της ΑΕΚ στόχευε σε πολυπληθές κέντρο και
μικρές αποστάσεις μεταξύ των παικτών. Στόχος του Λίνεν η –όσο το
δυνατόν- καλύτερη κυκλοφορία με ένα σύνολο όμως που σαφώς
προβληματίζεται από την έλλειψη ποιότητας και στερείται αποτελεσματικής
και ποιοτικής κυκλοφορίας.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι μικρές αποστάσεις των παικτών της Ένωσης
επέτρεψαν στην ομάδα να πρεσάρει πολύ σωστά και αποτελεσματικά
–ειδικότερα στα πρώτα 45 λεπτά- εγκλωβίζοντας τα χαφ του ΠΑΟ. Αποτέλεσμα ήταν τα πολλά ανούσια γεμίσματα που αναγκάστηκε να κάνει ο Μπουμσόνγκ.
Στο παραπάνω βέβαια συντέλεσε και η επιθετική επιλογή του Φάμπρι, αφού ο
Ισπανός άφησε μόνο τον Βιτόλο ανάμεσα στα στόπερ του και ζήτησε από
Μαρίνο/ Γιούρκα και Σο/Ζέκα να βρίσκονται σε μικρές αποστάσεις από τον
Χοκίν Εσπάρθα.
Ο target man του Λίνεν και η αντίδραση της ομάδας στο 0-1
Οι βασικοί λόγοι που ο κόουτς της Ένωσης ζήτησε μικρές αποστάσεις παικτών ήταν δύο:
Η καταστροφή του passing game του ΠΑΟ στο κέντρο συνδυασμένη με την “απομόνωση” του Ζέκα από το μη ορθολογικό pressing του ΠΑΟ
Η υποστήριξη του κεφαλιού του Αντώνη Πετρόπουλου
Ο πρώην πράσινος επιθετικός τοποθετήθηκε ανάμεσα στα στόπερ του ΠΑΟ
και τροφοδοτήθηκε κυρίως με σέντρες από μέση απόσταση. Η “μέτριες” όμως
μεταβιβάσεις των κίτρινων δεν επέτρεψαν στον Λίνεν να μπορέσει να πάρει κάτι απ’ τον “Πετρό”.
Η στατιστική του Αντώνη Πετρόπουλου αποτυπώνει την ατυχή επιθετική προσέγγιση του Λίνεν. Πηγή: Superleaguegreece.net
Επιπλέον πονοκέφαλος για τον κόουτς ήταν και η ψυχολογική διαχείριση
του παιχνιδιού. Η αντίδραση της ΑΕΚ μετά το 0-1, και σε σχέση πάντα με
την εικόνα της ομάδας μέχρι το 45’, έδειξε με τον πλέον εμφατικό τρόπο
την απειρία που διακατέχει τους περισσότερους παίκτες
της Ένωσης, αφού με τον κόσμο στο πλευρό τους είχαν λανθασμένες
αντιδράσεις και δεν επέδειξαν την ψυχραιμία που απαιτεί το 0-1 σε τόσο
σημαντικά παιχνίδια.
Χαρακτηριστικό του παραπάνω είναι και εναλλαγή της κατοχής μπάλας με την ΑΕΚ να χάνει την κατοχή με την έναρξη της επανάληψης.
Το πλάνο Φάμπρι
Η τακτική που επέλεξε ο Φάμπρι στόχευε κυρίως στη διασφάλιση του
μηδέν στην άμυνα. Το 4-2-3-1 του Ισπανού σκόπευε σε αμυντικογενές
παιχνίδι και “υπνωτισμό” της άμυνας της ΑΕΚ. Πιο συγκεκριμένα
–ειδικότερα κατά το πρώτο ημίχρονο- ο Φάμπρι επέτρεπε στην ΑΕΚ να
πατήσει ψηλά, κοντά στην περιοχή του Καρνέζη με σκοπό να παρασυρθεί μαζί με την υπόλοιπη ομάδα και το αμυντικό δίδυμο. Με αυτόν τον τρόπο προσπάθησε
να παίξει τον Εσπάρθα στο χώρο (σε ρόλο target man), θυμίζοντας σε
πολλά τον ρόλο που είχε ο Σισέ στο ματς της Βαρκελώνης επί Νιόμπλια (η σύγκριση των δύο παικτών δεν είναι απαραίτητη…). Προσπάθησε να υποστηρίξει το παραπάνω τοποθετώντας τα μπακ και τους Σο και Ζέκα σε μέση απόσταση
από τον Ισπανό (Εσπάρθα) όταν η ομάδα του έκανε οργανωμένη επίθεση. Η
αντεπιθέσεις που οραματίστηκε ο Φάμπρι όμως δεν ήρθαν ποτέ. Οι ζώνες της
ΑΕΚ αποδείχθηκαν αρκετά συμπαγείς και οι πράσινοι δεν μπόρεσαν ποτέ να
κινηθούν ανάμεσά τους
Με την έναρξη του 2ου ημιχρόνου όμως η ΑΕΚ μείωσε αισθητά
το pressing στον κέντρο του ΠΑΟ και αύξησε της αποστάσεις των γραμμών
και των παικτών της. Έτσι οι Εσπάρθα και Ζέκα μπόρεσαν και πρέσαραν πιο
αποτελεσματικά –αν και “ανορθόδοξα”- τους στόπερ της ΑΕΚ αφού οι
Μπουγαΐδης και Κουτρουμπής δεν είχαν στηρίγματα να περάσουν τη μπάλα
μπροστά.
Επιπλέον, οι Ζέκα και Σο βρήκαν χώρους ανάμεσα στις γραμμές της Ένωσης, “κλειδώνοντας” το παιχνίδι με το γκολ του τελευταίου.
Η ατομική στατιστική των παικτών του Φάμπρι. Εντυπωσιάζουν τα μηδέν λάθη του Βιτόλο. Πηγή: Superleaguegreece.net
Συμπέρασμα
Ο Λίνεν προσπάθησε αρκετά ρεαλιστικά να αντιμετωπίσει τον
Παναθηναϊκό. Το σχέδιο του Γερμανού απέδωσε για 45 λεπτά. Όσο ο χρόνος
κυλούσε όμως το pressing της Ένωσης κόστισε, αφού δεν μπόρεσε να
σκοράρει όσο είχε ρυθμό. Η μεγάλη ευκαιρία του Κατίδη αποδεικνύει πόσο
συγκυριακό μπορεί να γίνει το ποδόσφαιρο.
Μετά από πολλά ματς ο Παναθηναϊκός πήρε αυτό που του άξιζε. Όσες
ατυχίες είχε στη φετινή σεζόν, σβήστηκαν με το στραβοπάτημα του Πίντο,
που πιθανότατα να κόστιζε στον ασταθή φέτος ΠΑΟ, με τον Φάμπρι να
δικαιώνεται για την συντηρητική προσέγγισή του, από την συνολκή εικόνα
της ομάδας και, φυσικά, από το αποτέλεσμα.
Ο Παναθηναϊκός
έκανε ένα ακόμη βήμα προς τα πλέι οφ της Ευρωλίγκας. Το τελικό 75-62 επί
της Αναντολού Έφες σφράγισε μια σημαντική νίκη στο ΟΑΚΑ, στο πλαίσιο
της 9ης αγωνιστικής του Top16 της Euroleague.
Η Αναντολού Έφες
ήταν αυτή που πήρε πρώτη ένα μικρό προβάδισμα στην αναμέτρηση (5-10 στο
3’, 7-12 στο 3’40’’), αλλά ο Παναθηναϊκός δεν την άφησε να ξεφύγει.
Έμεινε κοντά, βρήκε την ευκαιρία να την κοιτάξει στα μάτια και να
προηγηθεί κάνοντας το 7-12, 17-15 στο 6’50’’) με το πρώτο δεκάλεπτο να
κλείνει 19-21.
Οι «πράσινοι» ήταν
καλύτεροι στα δύο επόμενα δεκάλεπτα. Παρά το ότι κράτησαν το
προβάδισμα όμως και κατάφεραν και να δημιουργήσουν διαφορές που έφτασαν
ως και τους οχτώ πόντους, δεν μπόρεσαν να διατηρήσουν αυτή την απόσταση
από τους Τούρκους, που εκμεταλλεύονταν κάθε ευκαιρία και προσπαθούσαν να
«χτυπήσουν» με γρήγορες αντεπιθέσεις.
Ο Παναθηναϊκός
έφτασε στο 34-26 (15’35’’) με τον Μπανκς να ευστοχεί και τον Σχορτσανίτη
να κάνει τη διαφορά στη ρακέτα, με τους συμπαίκτες τους να βοηθούν στο
να επιβληθεί στον αγώνα ο ρυθμός που το τριφύλλι ήθελε. Με την
ολοκλήρωση του πρώτου μισού ωστόσο, οι δύο ομάδες κοιτούσαν στα μάτια η
μία την άλλη (38-38). Η Αναντολού Έφες προηγήθηκε με την επανέναρξη της
αναμέτρησης (38-40, 20’35’’). Ήταν η σειρά του Παναθηναϊκού να
απαντήσει, να ξαναπάρει τα ηνία και να φτάσει αρχικά στο 44-40 (22’) και
στη συνέχεια ως το 56-48 (27’48’’) με τρίποντο του Δημήτρη Διαμαντίδη
και τον Κώστα Τσαρτσαρή να δίνει και να κερδίζει μάχες.
Ο αγώνας έδειχνε
να έχει δρόμο όμως ακόμη, καθώς οι Τούρκοι για μία ακόμη φορά «έπιασαν»
τον Παναθηναϊκό (56-56, 32’10’’). Οι «πράσινοι» με τον κόσμο στο πλευρό
τους να τους δίνει ώθηση έδειχναν ότι δεν είχαν καμία διάθεση να αφήσουν
τον αγώνα να τους ξεγλιστρήσει. Ένα 13-0 με τους Ούκιτς, Μπράμος,
Μπανκς και Ματισούλις σε μια σκυταλοδρομία και τον Λάσμε να κόβει στην
άλλη πλευρά του γηπέδου, οδήγησε στο 69-56… Ο Κροάτης οδήγησε τη διαφορά
στη μεγαλύτερη τιμή της με ένα ακόμη τρίποντο (72-56, 38’10’’), με τον
αγώνα ουσιαστικά να κρίνεται ως προς τον τελικό νικητή και να απομένει η
τελική διαφορά… Ο Μπράμος με 24’’ να απομένουν έκανε το 75-60, με τους
φιλοξενούμενους να προσπαθούν να διασφαλίσουν τη διαφορά των 14 πόντων
του πρώτου γύρου. Κάτι το οποίο κατάφεραν με το τελικό 75-62, μέσα στα
χαμόγελα και το χειροκρότημα των «πράσινων» για την τελική επικράτηση
και μία πολύ σημαντική νίκη
Ο Δημήτρης Διαμαντίδης ισοφάρισε ένα ακόμη ρεκόρ στην ιστορία της Ευρωλίγκας. Σήμερα ήταν η 164η
φορά που ήταν στην αρχική πεντάδα ενός αγώνα του Παναθηναϊκού.
Ισοφάρισε τον Τζέι Αρ Χόλντεν που είχε αγωνιστεί ως βασικός με την ΤΣΣΚΑ
Μόσχας 164 φορές. Ο Διαμαντίδης έφτασε σε αυτόν τον αριθμό σε 185
αγώνες του «τριφυλλιού», ο Χόλντεν σε 189 παρουσίες με τον ΤΣΣΚΑ Μόσχας.
Ο Γιόνας
Ματσιούλις παρέμεινε ο μοναδικός παίκτης του Παναθηναϊκού που έδωσε το
«παρών» στην αρχική πεντάδα όλων των φετινών αγώνων της ομάδας. Ο
Ματσιούλις και ο Μπράμος είναι οι μοναδικοί παίκτες που έχουν αγωνιστεί
σε όλα τα παιχνίδια.
Για την αντρική ομάδα βόλεϊ του Παναθηναϊκού μπορούν να ειπωθούν πολλά.
Υπάρχουν χίλια δύο ελαφρυντικά για τη σημερινή κατάσταση όσον αφορά το
αγωνιστικό, με τελευταίο την πρόσφατη παραίτηση του Στέλιου Καζάζη.
Πλέον όμως δεν υπάρχουν περιθώρια για πεσιμισμό. Το μόνο που μετράει
αυτή την περίοδο είναι η παραμονή στην κατηγορία. Τα υπόλοιπα, όπως ο
καταμερισμός των ευθυνών, μπορούν να περιμένουν. Το τμήμα πρέπει
κρατηθεί στην Α1 με νύχια και με δόντια και στο τέλος ας βγουν οι
γνωρίζοντες και ας μιλήσουν με στοιχεία για τη σημερινή κατάντια.
Οι αθλητές έχουν δυνατότητες, οι οποίες ξεδιπλώθηκαν στα δύο ματς με τον
Ολυμπιακό, αλλά φαίνεται να μην το πιστεύουν. Εκεί εντοπίζεται το
μεγαλύτερο πρόβλημα. Δεν υπάρχει κάποιος παίκτης - ηγέτης να τους
εμπνεύσει και όπως φάνηκε στον τελευταίο εντός έδρας αγώνα οι παίχτες
αγωνίζονται άνιωθα και μουδιασμένα.
Την έλλειψη ηγέτη πρέπει να αντικαταστήσει η πίστη για παραμονή και η
αγάπη του κόσμου. Οι φίλαθλοι του Τριφυλλιού βρέθηκαν μαζικά δίπλα στο
τμήμα, τόσο εναντίον της Λαμίας, όσο και με την Κηφισιά. Το ίδιο θα
κάνουν και στα πλέι άουτ, εφόσον φθάσει εκεί η ομάδα. Οι νεαροί παίχτες
που έχουν αποδείξει πως «πονάνε» το Τριφύλλι αν δουν τον αγώνα με τον
Ηρακλή (Δευτέρα 11/3, 18:00) ως ματς δίχως αύριο, αν καταθέσουν την ψυχή
τους και όλη τους την ενέργεια, αν δεν υπάρχει άλλη σκέψη στο νου τους,
παρά μόνο η παραμονή, τότε έχουν πολλές πιθανότητες να τα καταφέρουν.
Όλοι μαζί, μία γροθιά, θα παλέψουμε με κάθε ικμάδα των δυνάμεών μας για
να έρθει η σωτηρία. Το άλλοτε δοξασμένο αυτό τμήμα του Παναθηναϊκού
μπορεί να διάγει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τις πιο μαύρες σελίδες
από την ίδρυσή του, αλλά η φανέλα είναι πολύ βαριά.
Ο κόσμος που λατρεύει το Τριφύλλι, πέραν της οπαδικής του παρουσίας
στους αγώνες, έχει συνεισφέρει και οικονομικά για να συνδράμει την
προσπάθεια των αθλητών. Το μόνο που ζητά είναι να νιώσουν όλοι ότι η
ιστορία τους καλεί να ανταποκριθούν στην κρίσιμη αυτή καμπή, να
αγωνιστούν με πάθος και αυταπάρνηση και όπως λέει και το θρυλικό πανό,
ενωμένοι θα μπορέσουμε να σηκωθούμε ξανά (united we stand)...
Υ.Γ.1 Όταν ο «αιώνιος» αντίπαλος συγκεντρώνει σε τελικό του Λιγκ Καπ στο
πλησιέστερο Βραχάτι λιγότερο κόσμο σε μέγεθος και ένταση, από ό,τι οι
οπαδοί του Παναθηναϊκού σε τελικό Νεανίδων στο Άργος, τότε μπορεί εύκολα
να γίνει αντιληπτό πόσο αντιστρόφως ανάλογα είναι τα αποτελέσματα των
τελευταίων ετών με τη δυναμική των δύο ομάδων!
Με τον κόσμο στο πλευρό του, ο
Παναθηναϊκός φιλοξενεί αύριο στις 20:30μ.μ τους Μακεδόνες και θέλει τη
νίκη, η οποία θα εξασφαλίσει σε μεγάλο βαθμό την παραμονή.
Οι
«πράσινες» που τις τελευταίες δυο αγωνιστικές (Ανατόλια, ΔΑΣΩ) έχουν
νικηφόρα αποτελέσματα θέλουν με συγκέντρωση και προσοχή ακόμα τρεις
βαθμούς στο πρωτάθλημα. Σημαντική θα είναι για ακόμα μια φορά η βοήθεια
των φίλων της ομάδας που περισσότερο από κάθε φορά μέσα στη σεζόν
χρειάζεται να γεμίσουν την Κυψέλη και να ωθήσουν τα κορίτσια του Γιώργου
Ρούση σε μια πολύτιμη νίκη.
Ο Παναθηναϊκός
έλαβε μέρος σε ακόμα μια ημερίδα καταδύσεων για τις κατηγορίες Α’, Β’
και Γ’ αγοριών και κοριτσιών στο κλειστό καταδυτήριο του Αγίου Κοσμά.
Καλές επιδόσεις για τον Παναθηναϊκό που συνεχίζει ακάθεκτα την καλή
δουλειά στο τμήμα.
Μετά από αρκετά χρόνια η
κολυμβητική ομάδα του Παναθηναϊκού έκανε αισθητή την παρουσία της στο
χειμερινό Πανελλήνιο Πρωτάθλημα με ένα μετάλλιο και τέσσερις τελικούς,
δυο σε ατομικά αγωνίσματα και δυο σε ομαδικά.
Ο
Γιώργος Δεμέτης στα 200μ ελευθερο ανδρών, σημειώνοντας χρόνο 1.53.94
κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο ενώ καλή εμφάνιση είχαμε στη σκυταδρομία
4x100μ ελεύθερο, που κατετάγη πέμπτη στον τελικό με τους Φιλιππάκο,
Ρέντνικ, Χαραλάμπου.
Η συμμετοχή μας στη
διοργάνωση της Λάρισας ήταν ιδιαίτερα σημαντική για τους κολυμβητές μας
καθώς η ομάδα είναι νεανική και οι εμπειρίες που αποκόμισαν απο τους
αγώνες θα αποδειχθούν πολύτιμες για το μέλλον.
Οι
«πράσινοι» πυγμάχοι Ορέστης Παναγιωτόπουλος, Κων/νος Δρακάς και Νίκος
Παπαχρήστος διακρίθηκαν στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νέων, που
πραγματοποιήθηκε στο κλειστό του Μετς.
«Χρυσός» ο Παναγιώτοπουλος-«χάλκινος» ο Δρακάς
Ο
Ορέστης Παναγιωτόπουλος κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 91 κιλά ενώ ο
Κων/νος Δρακάς 64 κιλά ανέβηκε στο τρίτο σκαλί του βάθρου, κατακτώντας
το χάλκινο μετάλλιο.
Καλή εμφάνιση και από τον Νίκο Παπαχρήστο στα 75κιλά. Ο «πράσινος» πυγμάχος μας κατέλαβε την τέταρτη θέση.
Λίγα λόγια για τον μεγάλο άσο του Παναθηναϊκού και
της Εθνικής, ο οποίος υπέπεσε στο πέμπτο του φάουλ, χωρίς όμως να
αποβληθεί ποτέ από κάθε «πράσινη» καρδιά.
Λίγες μόλις ώρες μετά τη μεγάλη νίκη του Παναθηναϊκού επί της Εφές
Πίλσεν, ένας «θρύλος» του Τριφυλλιού και του ελληνικού μπάσκετ, ο Γιώργος Κολοκυθάς ανέβαινε τα σκαλιά του Παραδείσου, σκορπίζοντας τεράστια θλίψη σε όλους τους φιλάθλους του Τριφυλλιού, και όχι μόνο.
Ερχόμενος στον Παναθηναϊκό το 1965 από τον Σπόρτιγκ, έγραψε ιστορία τόσο
με τα ομαδικά (4 πρωταθλήματα Ελλάδας και παρουσία δύο φορές σε
ημιτελική φάση κυπέλλων Ευρώπης με τους «πράσινους»), όσο και με τα
ατομικά του κατορθώματα (3 φορές πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα, 2 φορές
πρώτος σκόρερ στο Ευρωμπάσκετ του 1967 στο Ελσίνκι και του 1969 στην
Καζέρτα).
Αυτό που λίγοι γνωρίζουν όμως είναι το γεγονός πως ο Κολοκυθάς υπήρξε ο
πρώτος «πράσινος» μπασκετμπολίστας που φόρεσε τη φανέλα της Μικτής
Ευρώπης και ο δεύτερος Έλληνας μετά τον Χρήστο Ζούπα της ΑΕΚ.
Ήταν Ιούνιος του 1970 όταν η FIBA διοργάνωσε στο Παναθηναϊκό Στάδιο ένα
τουρνουά με την επωνυμία «Διεθνές Φεστιβάλ Μπάσκετ», με τη συμμετοχή της
πρωταθλήτριας Ευρώπης, Ίνις Βαρέζε, της κυπελλούχου Ευρώπης, Φιντές
Νάπολι, της Μικτής Ευρώπης και της ΑΕΚ.
Στον πρώτο της αγώνα η Μικτή, της οποίας ο κορμός αποτελούνταν από τους
παίκτες της πρωταθλήτριας κόσμου Γιουγκοσλαβίας, κέρδισε εύκολα την Ίνις
Βαρέζε με 88-72. Ο Πολωνός προπονητής της Μικτής Ζαγκόφσκι θα
χρησιμοποιήσει τον Κολοκυθά στα τελευταία λεπτά του αγώνα με τον Έλληνα
άσο να σημειώνει 4 πόντους. Στο δεύτερο παιχνίδι όμως, αυτό απέναντι στη
Φιντές (την οποία ο Παναθηναϊκός είχε αποκλείσει την προηγούμενη σεζόν)
δεν θα τον χρησιμοποιήσει ούτε δευτερόλεπτο. Ο Κολοκυθάς
απογοητευμένος, και εντελώς απρόοπτα, δε θα εμφανιστεί ποτέ στο Στάδιο
για τον τελευταίο αγώνα της Μικτής Ευρώπης εναντίον της ΑΕΚ.
Με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή χωρίς να το περιμένει κανένας, ένας από τους
μεγαλύτερους αθλητές στην Ιστορία του Παναθηναϊκού μας εγκατέλειψε τα
ξημερώματα, κάνοντας φτωχότερο το ελληνικό μπάσκετ και τον Παναθηναϊκό.
Δεν ταιριάζει όμως η λέξη «πέθανε» για τον Κολοκυθά. Ο Κολοκυθάς θα ζει
για πάντα στις καρδιές όλων των Παναθηναϊκών, και για όσους δεν τον
πρόλαβαν ποτέ να αγωνίζεται, όπως ο γράφων, θα ζει μέσα από τις
διηγήσεις των πατεράδων μας και από τα λίγα βίντεο που έχουν διασωθεί.
Ο Γιώργος Κολοκυθάς έφυγε από τη ζωή όπως έφυγε και από το μπάσκετ.
Πρόωρα. Ήταν το 1972 όταν θα πάρει την απόφαση να μην φορέσει ποτέ ξανά
την αγαπημένη του φανέλα με το Τριφύλλι. Την ίδια χρονιά που το περίφημο
«American Pie» του Don McLean ανέβαινε στην κορυφή των αμερικανικών
charts.
«Bad news on the doorstep
I couldn't take one more step
I can't remember if I cried
But something touched me deep inside
The day the music died»
Συλλυπητήρια στην οικογένεια του, στο μπάσκετ και στον Παναθηναϊκό.
Γιώργο Κολοκυθά σε ευχαριστούμε για όλα.
πηγή:www.greenzone.gr
Ο... Γκάλης του '60
Ο Γιώργος Κολοκυθάς χαρακτηρίστηκε, όχι άδικα, ως ο Γκάλης της
εποχής του και το gazzetta.gr παρουσιάζει την πλούσια καριέρα του θρύλου
που πέθανε σε ηλικία 68 ετών!
Ο «καλύτερος και από τον Γκάλη», όπως αναφέρουν όσοι έχουν δει και τους δύο τεράστιους αθλητές να αγωνίζονται, γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1945 και ξεκίνησε την καριέρα του στον Σπόρτινγκ και τα Πατήσια.
Λάτρης της επίθεσης
Υπήρξε ο μεγαλύτερος σκόρερ τη δεκαετία του '60 και μετά το Σπόρτινγκ πήγε το 1966 στον Παναθηναϊκό, κάνοντας τα καλάθια στον «τάφο του Ινδού» να τον θυμούνται ακόμα. Με το τριφύλλι στο στήθος ο ΓιώργοςΚολοκυθάς κατέκτησε 4 πρωταθλήματα (1967, 1969, 1971, 1972), ενώ το 1969 αγωνίστηκε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων και το 1972 στα ημιτελικά του ΚυπέλλουΠρωταθλητριών.
Το ατομικό του ρεκόρ πόντων σε έναν αγώνα το σημείωσε τη πρώτη του σεζόν στον Παναθηναϊκό με 51 πόντους, ενώ το 1969 αγωνίστηκε στα ημιτελικά του τότε Κυπέλλου Κυπελλούχων, σημειώνοντας από 36πόντους στον διπλό προημιτελικό απέναντι στην Μπενφίκα.
Ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος για τρεις χρονιές. Το 1964, το 1966 και το 1967, πετυχαίνοντας συνολικά 3.529 πόντους στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Ο δικός του μύθος...
Ο Γιώργος Κολοκυθάς έφτιαξε τον δικό του μύθο τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη
αγωνιζόμενος με τα πράσινα, αλλά και με την γαλανόλευκη. Δεν λένε
ψέμματα όσο τον χαρακτήρισαν ως το σπανιότερο και πιο αυθεντικό ταλέντο
που ανέδειξε το Ελληνικό μπάσκετ.
Ο μεγάλος αυτός άνθρωπος σε ένα αφιέρωμα που του είχε κάνει ο ΣΚΑΪ είχε πει πως:
«Μου άρεσε η επίθεση, ήθελα να βάζω καλάθια. Είχα ένα πολύ καλό άλμα
που με βοηθούσε και κέρδιζα κάποιους πόντους. Βρισκόμουν μέσα στη ρακέτα
και και ερχόντουσαν οι πόντοι», είχε πει για τους πόντους που πετύχαινε παρότι δεν ήταν ιδιαίτερα ψηλός (1,95 μ.).
Ο ΓιώργοςΚολοκυθάς όπως μαρτυρούν
άνθρωποι που τον ήξεραν και τον είχαν παρακολουθήσει ήταν πολύ καλός
σουτέρ κοντά στην ρακέτα, είχε πλαστικότητα στις κινήσεις του, ενώ η
αλτικότητα του έμεινε στην ιστορία του αθλήματος.
Δις πρώτος σκόρερ στο Ευρωμπάσκετ
Ο Κολοκυθάς δεν είχε φόβο απέναντι σε αντίπαλο, ακόμα
και όταν έπαιζε με τα μεγαθήρια του ευρωπαϊκού μπάσκετ με το εθνόσημο.
Μάλιστα, στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Φινλανδίας που έγινε το 1967 στο Ελσίνκι και στο Τάμπερε βγήκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, πετυχαίνοντας με την Ισπανία 43 πόντους στην ήττα με 99-95. Τελείωσε τη διοργάνωση με 206 πόντους, δηλαδή μέσο όρο 22,9 και αυτή ήταν η πρώτη διάκριση Έλληνα παίκτη σε διεθνές επίπεδο στην ιστορία.
Αυτό ήταν και το ατομικό ρεκόρ του με το εθνόσημο στο στήθος. Πάντως, 43 πόντους πέτυχε κόντρα στην Β' Βουλγαρίας στο βαλκανικό πρωτάθλημα του 1966!
Δύο χρόνια αργότερα (1969), στο Ευρωμπάσκετ στην Καζέρτα αναδείχτηκε και πάλι πρώτος σκόρερ με 159 πόντους, έχοντας μέσο όρο 22,7! Με την ΕθνικήΕλλάδος αγωνίστηκε σε 90 αγώνες και σκόραρε 1807 πόντους. Είχε 25 συμμετοχές σε Πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα με την Εθνική και σημείωσε συνολικά 492 πόντους (μέσο όρο 19,7) και ο μόνος που τον ξεπερνάει μέχρι σήμερα ήταν ο ΝίκοςΓκάλης.
Η αρχή και το τέλος
Στις 4Μαΐου1971 στο αντίο του από την Εθνική Ελλάδος σκόραρε 35 πόντους εναντίον της Σκωτίας. Το βάπτισμα του πυρός με την ΕθνικήΕλλάδος το είχε πάρει σε ένα φιλικό με τη Ρουμανία στην Αθήνα στις 20Νοεμβρίου1962 πετυχαίνοντας 10πόντους στο 59-63!
Ο ΓιώργοςΚολοκυθάς σταμάτησε την ενεργό δράση σε ηλικία μόλις 28 ετών λόγω προβλημάτων στο γόνατό του, όμως, είχε καταφέρει να γράψει τη δική του ιστορία που θα μείνει για πάντα χαραγμένη με χρυσά γράμματα.
Μετά την καριέρα του ως αθλητής έγινε έφορος και στη συνέχεια πρόεδρος
των εθνικών ομάδων, με τις οποίες ασχολούνταν μέχρι και σήμερα.
Η
χρονιά ήταν φτιαγμένη για όσους πιστεύουν στις συμπτώσεις. Θα ήταν
σίγουροι ότι η τύχη τους έκλεισε το μάτι, όταν είδαν ότι ο Παναθηναϊκός,
στην πρώτη αγωνιστική της διοργάνωσης, κλήθηκε να αντιμετωπίσει την
Ζαλγκίρις Κάουνας.
Και
μπορούσαν να θριαμβολογήσουν απέναντι στους… άπιστους, όταν στο
Βερολίνο στην 02 Arena, δίπλα στο τείχος, οι «πράσινοι» κατακτούσαν και
πάλι την Ευρωλίγκα. Και το 1995 το πρώτο βήμα μιας διαδρομής που είχε
οδηγήσει στο πρώτο αστέρι, είχε γίνει στο Κάουνας. Μέσα από μια δύσκολη
χρονιά, με πολλούς τραυματισμούς, τα κατάφεραν, έφτασαν ως το τέρμα και
στέφθηκαν για πέμπτη φορά πρωταθλητές Ευρώπης.
Η
πρώτη φάση έκλεισε με τον Παναθηναϊκό να μετράει 7 νίκες και 3 ήττες
απέναντι στις Ζαλγκίρις Κάουνας (78-51, 80-69), Μπαρτσελόνα (66-90,
76-87), Νανσί (80-70, 83-69), Μοντεπάσκι Σιένα (81-76, 77-82), Πρόκομ
(67-60, 75-53), με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον τελευταίο αγώνα απέναντι
στους Πολωνούς να κάνει ένα ξέσπασμα στη συνέντευξη Τύπου που έμεινε…
ιστορικό. Στο Top16
οι «πράσινοι» παρά το ότι βρέθηκαν στην τρίτη θέση στην πρώτη φάση,
έκαναν ένα 5-1 (Παρτιζάν 81-63, 56-63/Ουνικάχα Μάλαγα 81-69,
103-95/Λοτομάτικα Ρόμα 92-67, 90-71) και προκρίθηκαν χωρίς προβλήματα
στα πλέι οφ.
Το
«τριφύλλι» υποδεχόταν με πλεονέκτημα έδρας τη Μοντεπάσκι Σιένα στο
ΟΑΚΑ, αναζητώντας τις τρεις νίκες. Στον πρώτο αγώνα πήρε το θετικό
αποτέλεσμα που ήθελε (90-85). Ο δεύτερος αγώνας όμως, δεν κύλησε όπως θα
ήθελαν στον Παναθηναϊκό, ο οποίος ηττήθηκε (79-84). Το πλεονέκτημα της
έδρας είχε περάσει στα χέρια των Ιταλών, καθώς οι δύο επόμενοι αγώνες
φιλοξενούνταν στην Τοσκάνη. Το σύνθημα πάντως δόθηκε αρχικά μέσα και στη
συνέχεια έξω από τα αποδυτήρια του ΟΑΚΑ από τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και
τους παίκτες του: «Πάμε για δύο νίκες!» Το πίστευαν και το έκαναν
πράξη. Επιβλήθηκαν με έναν εκπληκτικό τρόπο, κυριαρχώντας σε κάθε τομέα
και με 72-53 στον τρίτο αγώνα, πήραν τη νίκη στον τέταρτο με 91-84 και η
αποστολή για Βερολίνο ήταν έτοιμη.
Ο
Παναθηναϊκός για πρώτη φορά μετά το 1995 θα αντιμετώπιζε σε έναν
ημιτελικό φάιναλ φορ τον Ολυμπιακό. Η πίεση είχε ανέβει κατακόρυφα, με
το τεχνικό επιτελείο να προσπαθεί να αποφορτίσει την κατάσταση, μιλώντας
για «δύο αγώνες ως τον τίτλο». Οι «πράσινοι» ήταν καλύτεροι, πήραν τη
νίκη (84-82) και έφτασαν στον τελικό. Αντίπαλός τους, όπως και το 2007, η
ΤΣΣΚΑ Μόσχας του Έτορε Μεσίνα. Το «τριφύλλι» ήταν απλά ασταμάτητο στο
πρώτο ημίχρονο, φτάνοντας να προηγηθεί 48-28 στο πρώτο ημίχρονο. Κάποια
πράγματα άλλαξαν στο δεύτερο μισό, ο αγώνας έγινε ντέρμπι, αλλά το
φινάλε ήταν το ίδιο: Το τελικό 73-71 έχρισε πρωταθλητή Ευρώπης για
πέμπτη φορά στην ιστορία του τον Παναθηναϊκό. Πολυτιμότερος παίκτης του
φάιναλ φορ αναδείχθηκε ο Βασίλης Σπανούλης (και μέλος της δεύτερης
καλύτερης πεντάδας της Ευρωλίγκας), αλλά και ο κόσμος της ομάδας ο
οποίος ήταν δίπλα της από την αρχή ως το τέλος, κέρδισε τη μάχη της
εξέδρας. Ο Νίκολα Πέκοβιτς βρέθηκε στην καλύτερη ομάδα της
Ευρωλίγκας,ενώ ο Δημήτρης Διαμαντίδης αναδείχθηκε καλύτερος αμυντικός
της χρονιάς.
22ο ΦΑΪΝΑΛ ΦΟΡ ΕΥΡΩΛΙΓΚΑΣ
ΠΟΤΕ: Παρασκευή 1 και Κυριακή 3 Μαΐου 2009. ΠΟΥ: O2 Arena, Βερολίνο. ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ: Παναθηναϊκός... ΚΙ ΕΜΕΙΣ:
Ταυτοπροσωπία, στην κορυφή οι «πράσινοι» για πέμπτη φορά, τέταρτος ο
Ολυμπιακός στην επιστροφή του σε φάιναλ φορ έπειτα από δέκα χρόνια. ΜVP:Βασίλης Σπανούλης
Δύο χρόνια μετά τη στέψη του στην Αθήνα, όπου ήταν μόνος του, ο
Παναθηναϊκός επέστρεψε στο θρόνο του ευρωπαϊκού μπάσκετ και έγινε
πεντάστερος, ισοφαρίζοντας την επίδοση της Ίνις Βαρέζε και της Μακάμπι
Τελ Αβίβ. Πλέον βρίσκεται έναν τίτλο πίσω από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας και τρεις
από τη Ρεάλ Μαδρίτης, «αλλά ενώ κάποτε φάνταζε αδύνατος, τώρα αυτός
είναι ένας εφικτός στόχος για το μέλλον», όπως είπε ο Ζέλικο
Ομπράντοβιτς όχι στο Βερολίνο, αλλά έξι μέρες αργότερα: στο ΟΑΚΑ, το
βράδυ της φιέστας του Πεντάστερου κι ενώ σε πείσμα της δικής του (και
καθόλου τεχνητής και φτιασιδωμένης μετριοφροσύνης) η ΚΑΕ αποφάσισε να
τον βάλει φάτσα κάρτα στο λάβαρο της οροφής!
Το 2007 στο ΟΑΚΑ παίχθηκε ο καλύτερος τελικός στα χρονικά, αλλά στη
(χτισμένη δίπλα στο Τείχος του Βερολίνου) 02 Arena εκτυλίχθηκε ο μακράν
συγκλονιστικότερος ημιτελικός: ο εμφύλιος ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και
στον Ολυμπιακό, που επέστρεψε σε φάιναλ φορ έπειτα από δέκα χρόνια και
είδε την ευκαιρία (του τελικού) να του γλιστράει από τα χέρια του
Μπουρούση στην τελευταία φάση. Σαράντα οκτώ ώρες αργότερα, στο τρίτο
θρίλερ αυτού του φάιναλ φορ (με τέσσερις ομάδες που όλες τους θα
μπορούσαν να στεφθούν πρωταθλήτριες) ο Παναθηναϊκός έβαλε κάτω και την
ΤΣΣΚΑ, φορώντας το πέμπτο παράσημο στην πλουμιστή στολή του, χώρια που
έσπασε και μια καταραμένη παράδοση: μέχρι τότε σε οκτώ περιπτώσεις,
καμία ομάδα από αυτές που επέζησαν ενός εμφυλίου ημιτελικού δεν είχε
καταφέρει να ανέβει στον θρόνο!
Παρεμπιπτόντως, το 2002 οπότε υπενθύμισα αυτή την κατάρα στον Μεσίνα. Ο Έτορε σιώπησε για λίγο και ύστερα το διέπραξε: «Έτσι
ε; Αν δεν ήταν γυναίκες σε αυτήν την αίθουσα (σ.σ. στο δημαρχείο της
Μπολόνιας) θα έπιανα τώρα αμέσως τα αρχ...ια μου για να φύγει η
γρουσουζιά»! Ο Ομπράντοβιτς πάντως υπήρξε πολύ πιο σεμνός και
δεν εξετράπη σε τέτοιες δηλώσεις ούτε καν για τον Αρτεάγα, που τον
σιχτίριζε όχι μόνο στη διάρκεια του τελικού και στη συνέντευξη Τύπου,
αλλά και ολόκληρη την εβδομάδα στην Αθήνα!
«Στο δεύτερο ημίχρονο έγιναν πολλά περίεργα πράγματα. Δεν είμαι έτοιμος
αυτή τη στιγμή να μιλήσω, αλλά θα δω το βίντεο και θα τοποθετηθώ»,
δήλωσε ο Ζοτς στη συνέντευξη Τύπου, συμπληρώνοντας ότι «αν έχω κάνει
λάθος, που δεν το νομίζω, τότε θα ανακαλέσω δημοσίως». Μολονότι ο
τελικός είχε λήξει και ο Παναθηναϊκός είχε στεφθεί πρωταθλητής, ο
Ομπράντοβιτς συνέχισε να έχει εκείνο το παροιμιώδες... μελιτζανί χρώμα
στο πρόσωπό του και τσατίστηκε ακόμη περισσότερο όταν ο (αρχισυντάκτης
της επίσημης ιστοσελίδας της Ευρωλίγκας) Φρανκ Λόουλορ του υπενθύμισε
ότι ο κανονισμός της διοργάνωσης απαγορεύει τα σχόλια για τη διαιτησία!
Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, Mister Frank!
Τα όργανα για τη διαιτησία είχαν αρχίσει νωρίτερα και μάλιστα στην
εξέδρα των επισήμων, όπου ο Θανάσης Γιαννακόπουλος εξαπέλυσε σκαιά
(φραστική) επίθεση κατά του Τζόρντι Μπερτομέου, ενώ προχώρησε και σε μια
μορφή «έργω εξύβρισης», καθώς άρχισε να πετάει προς το μέρος του
πενηντάρικα και ό,τι άλλα χαρτονομίσματα είχε στην τσέπη του! Έναν μήνα
αργότερα η Ευρωλίγκα επέβαλε στον Παναθηναϊκό πρόστιμο 150.000 ευρώ «για
υποτιμητική συμπεριφορά υψηλόβαθμου στελέχους του», αλλά ο Παναθηναϊκός
προσέφυγε στο CAS, ενώ τον Ιανουάριο του 2010 η υπόθεση τέθηκε στο
αρχείο κατόπιν διαπραγμάτευσης και συμφωνίας των δυο πλευρών, η οποία
σφραγίστηκε μάλιστα από ρήτρα εχεμύθειας!
Ο Παναθηναϊκός στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης για τέσσερις πόντους και
για δύο άστοχα σουτ των αντιπάλων του, θέμα που υπήρξε αντικείμενο
ερώτησης στη συνέντευξη Τύπου μετά τον τελικό και έκανε τον (ήδη
αρπαγμένο ελέω διαιτησίας) Ομπράντοβιτς να απαντήσει με έντονο τρόπο: «Εάν
φίλε μου, ύστερα από έντεκα φάιναλ φορ και επτά τρόπαια, πιστεύεις
ακόμη ότι είμαι τυχερός, κανένα πρόβλημα. Το λέω από μόνος μου κιόλας,
για να σε διευκολύνω: Ναι, είμαι πολύ τυχερός»!
Κανονικά για να το... χοντρύνει ακόμη περισσότερο, ο Ζέλικο έπρεπε να πει «είμαι πολύ Γκαστόνε»,
αλλά αυτό μου είχε κάνει την τιμή να το φυλάξει για μένα την
προηγούμενη μέρα. Φταίει βεβαίως και μια σύμπτωση, διότι όταν
ολοκληρώθηκε η συνέντευξη Τύπου των φιναλίστ και σηκώθηκαν από το πάνελ ο
Ομπράντοβιτς, ο Μεσίνα, ο Σπανούλης και ο Χριάπα, από το κούνημα του
τραπεζιού έπεσαν στο πάτωμα τα τρία από τα τέσσερα καρτελάκια και το
μόνο που έμεινε ακίνητο στη θέση του ήταν εκείνο που έγραφε «Ζeljko
Obradovic, Panathinaikos coach»!!!
Τυχαίο; Δε νομίζω!
Είδα τη σκηνή κι όταν τον πλησίασα συνωμοτικά και του είπα τι έγινε, έβαλε τα γέλια και μου είπε «ε, γι' αυτό πριν από 15 χρόνια με λέγατε Γκαστόνε»!
Για τον Παναθηναϊκό η χρονιά ήταν περίεργη, χώρια που κάποια στιγμή ο
Ομπράντοβιτς ειχε βγάλει στη σέντρα τους παίκτες του λέγοντας ότι «αν συνεχιστεί αυτό το βιολί, θα γελάει μαζί μας όλη η Ευρώπη»!
Ήταν 14 Ιανουαρίου του 2009, όταν ο Παναθηναϊκός επιβλήθηκε της Πρόκομ
με 75-53, αλλά ο (σεσημασμένος για την τελειομανία και το ανικανοποίητον
του χαρακτήρα του) Ζέλικο δήλωσε ότι νιώθει ντροπή για την εικόνα της
ομάδας του, κατηγόρησε κάποιους παίκτες του ότι δεν αξίζουν να φορούν
αυτή τη φανέλα, και στο πλαίσιο των τεχνητών κρίσεων και των ασκήσεων
πανικού, στις οποίες είναι μάστορας, τους προανήγγειλε ότι αν συνεχίσουν
αυτή τη φάμπρικα θα γίνουν ο περίγελος της Ευρώπης!
Πέρασαν τέσσερις μήνες και ο Ομπράντοβιτς δικαιώθηκε πανηγυρικά, διότι
όπως είπε το βράδυ που σήκωσε μαζί με τον Διαμαντίδη την κούπα στην O2
Arena του Βερολίνου ο Αλβέρτης, «όντως πέφτουν πολλά γέλια, αλλά είναι από την ευτυχία μας»!
Δυόμισι μήνες αργότερα, ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε εντός έδρας από τη
Σιένα και την επόμενη μέρα ο Ζέλικο επιφύλαξε ένα βασανιστήριο άνω των
πέντε ωρών στην ομάδα! Έπειτα από τρεις ώρες προπόνησης και άλλες δύο
μπροστά στο βίντεο, ένας συνεργάτης του (εικάζω από τα συμφραζόμενα ότι
ήταν ο Πιστιόλης) του είπε δειλά «κόουτς, κοντεύουμε έξι ώρες εδώ. Μήπως πρέπει να τους αφήσουμε να φύγουν;». Ο Ομπράντοβιτς τον κοίταξε αυστηρά και τον ρώτησε «σε πόσα φάιναλ φορ έχεις πάει;». Αυτός του απάντησε «σε κανένα» και τότε ο Ζοτς του είπε το εξής: «Εγώ,
λοιπόν, που έχω πάει σε έντεκα ως παίκτης και προπονητής σού λέω ότι αν
χρειαστεί θα μείνουμε εδώ για οκτώ ώρες, θα κοιμηθούμε εδώ και θα
πεθάνουμε εδώ»!!!
Ο εμφύλιος ημιτελικός υπήρξε μια μπασκετική έκσταση, με τις δυο ομάδες
να βγάζουν τον καλύτερο εαυτό τους επί σαράντα λεπτά και τον Σάρας να
βάζει (και) την υπογραφή του, καθώς από το δικό του χέρι πέρασε η μπάλα
(για να σκοράρει ο ίδιος ή να δώσει ασίστ) στα 13 από τα τελευταία 14
καλάθια του Παναθηναϊκού. Οι «πράσινοι» προηγήθηκαν με 81-74 δυόμισι
λεπτά πριν από τη λήξη, αλλά ο Ολυμπιακός οιστρηλατούμενος από τον
Παπαλουκά απάντησε με ένα εντυπωσιακό come back και ισοφάρισε 82-82 διά
χειρός Μπουρούση (2/2 βολές). Στο pick 'n' roll o Σάρας σημάδεψε τον
Πέκοβιτς για το 84-82, ακολούθησαν τα άστοχα σουτ του Βούιτσιτς
(τρίποντο) στα 38'' και του Πέκοβιτς στα 15'', και το συγκλονιστικό
μπασκετικό δράμα κορυφώθηκε στην τελευταία επίθεση του Ολυμπιακού, όταν ο
Μπουρούσης σούταρε «και εμείς κάναμε το σταυρό και την προσευχή μας για να μην μπει το καλάθι», όπως εξομολογήθηκε αργότερα ο Περπέρογλου!
Στον άλλο ημιτελικό η ΤΣΣΚΑ νίκησε την Μπαρτσελόνα χάρη στην... οργιώδη
εμφάνιση του Σισκάουσκας, ο οποίος σημείωσε 29 πόντους (εκ των οποίων
26 στο δεύτερο ημίχρονο), το χαμηλό σχήμα του Μεσίνα και μερικές καλές
άμυνες του Χριάπα στον Άντερσεν στα τελευταία λεπτά...
Την Κυριακή η Μπαρτσελόνα φάνηκε λιγότερο απογοητευμένη από τον
Ολυμπιακό και με όχημα ένα σερί 17-0 (προηγήθηκε με 37-19) και
επιβλήθηκε με 95-79, αφήνοντας υποσχέσεις για το φάιναλ φορ της επόμενης
χρονιάς, όταν οι δυο ομάδες συναντήθηκαν στον μεγάλο τελικό, ο οποίος
εξελίχθηκε με παρεμφερή τρόπο...
Ο τελικός ήταν σκέτη... Ψυχώ του Χίτσκοκ! Στο 24ο λεπτό οι «πράσινοι»
παίζοντας το απόλυτο μπάσκετ, το οποίο οι Μοσχοβίτες δεν μπορούσαν (όχι
απλώς να ακολουθήσουν, αλλά ούτε καν) να παρακολουθήσουν, προηγήθηκαν με
56-33 και όλα φαίνονταν προδιαγεγραμμένα, αλλά η αντεπίθεση (απόρροια
εγωισμού και υπερηφάνειας) της ΤΣΣΚΑ, τα κενά αέρος στα οποία έπεσε ο
Παναθηναϊκός (με αποκορύφωμα το σερί 0-17 σε οκτώ λεπτά) και τα «many strange things»
(όπως τα χαρακτήρισε αργότερα ο Ομπράντοβιτς) έφεραν τα πάνω κάτω: στα
26'' ο Σισκάουσκας με τρίποντο μείωσε σε 70-69, στα 10'' ο Διαμαντίδης
με 2/2 βολές έκανε το 72-69, στα 8'' ο Σισκάουσκας με 2/2 βολές έφερε
πάλι το ματς στον πόντο (72-71), ακολούθησε ένας πόντος από τον
Γιασικεβίτσιους για το 73-71 και μετά το... απόλυτο κενό! Τόσο κενό, όσο
χρειάστηκε η μπάλα για να φύγει από τα χέρια του Σισκάουσκας, να
διανύσει την (πολλά υποσχόμενη για την ΤΣΣΚΑ) πορεία της και τελικά
να... φυσήξει ένα αεράκι (όπως είχε πει τέσσερα χρόνια νωρίτερα ο Μέμος
Ιωάννου για τα σουτ του Διαμαντίδη και του Λάκοβιτς σε δύο ημιτελικούς
των πλέι οφς στη Νέα Σμύρνη) και να την τραβήξει πέρα από το καλάθι!
ΚΩΔΙΚΟΣ: «Κοκομπλόκο».
Το φώναζαν ο Αντώνης Φώτσης και ο (φυσικοθεραπευτής) Άκης Παναγιωταράς
έξω από τα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού μετά τη λήξη του τελικού και
έγινε η... λεζάντα του πέμπτου στέμματος. «Το έπαθαν οι αντίπαλοί μας»,
εξηγούσε ο Φώτσης. «Κοκομπλόκο
στη γλώσσα της επικοινωνίας σημαίνει πατατράκ, ζημιά και αυτό που έγινε
και τα δυο βράδια στο Βερολίνο ήταν μεγάλο κοκομπλόκο»!
Ο ΩΡΑΙΟΣ: Ωραίος τότε, ακατονόμαστος (για τον
Παναθηναϊκό) τώρα. Στην καλύτερη σεζόν της καριέρας του μέχρι τώρα, ο
Βασίλης Σπανούλης ανακηρύχθηκε MVP του φάιναλ φορ και ασφαλώς δικαιώθηκε
για την πρεμούρα που τον είχε κυριέψει να εγκαταλείψει το... αφιλόξενο
ΝΒΑ και να παλιννοστήσει στα πάτρια εδάφη. Εκείνη η σεζόν ήταν όντως
συγκλονιστική για τον V-Span, καθότι κατέκτησε το triple crown αλλά και
το χάλκινο μετάλλιο με την Εθνική ομάδα στο Ευρωμπάσκετ του Κατοβίτσε,
όπου συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη πεντάδα. «Είναι το πρώτο φάιναλ φορ μου και το περιμένω με ανυπομονησία»,
δήλωνε προτού φύγει. Απάντησε με μια έκφραση που δεν... γράφεται όταν ο
αυτοκόλλητός του Νίκος Ζήσης τον απείλησε πριν από τον τελικό με το
μήνυμα «φιλαράκι, θα μαρτυρήσεις» και την Κυριακή το βράδυ (ενώ ο Μπατίστ του αφιέρωνε το Κύπελλο) δήλωσε «ζω κάτι συναρπαστικό».
Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ: Εξ ημισείας και εξ αδιαιρέτου ο τίτλος
μοιράζεται στον Γιάννη Μπουρούση και στον Ρομουάλντας Σισκάουσκας, από
τα χέρια των οποίων ξέφυγε η μεγάλη ευκαιρία, του Ολυμπιακού στον
ημιτελικό και της ΤΣΣΚΑ στον τελικό. Για την επιλογή του (να μη
σουτάρει, αλλά) να πασάρει στον Μπουρούση για το τελευταίο σουτ ο Γκριρ
είπε ότι «αυτό ήταν το σωστό και αν έμπαινε το καλάθι, κανείς δεν θα συζητούσε τι ήταν σωστό και τι λάθος», ενώ ο ίδιος ο Γιάννης, που το έφερε βαρέως τόνισε ότι «στη συγκεκριμένη φάση κι αφού ήδη είχα κόψει μέσα στη ρακέτα, αυτό έπρεπε να κάνω».
Μοιραίος θα μπορούσε επίσης να αναδειχθεί (σε περίπτωση ήττας του
Παναθηναϊκού από την ΤΣΣΚΑ) ο Δημήτρης Διαμαντίδης, ο οποίος χρεώθηκε με
παράβαση οκτώ δευτερολέπτων όταν το σκορ ήταν 70-66.
Ο ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ ΗΡΩΑΣ: Για τον αρχηγό της Εθνικής
ομάδας και έναν παίκτη της εμπειρίας και της κλάσεως του Φώτση (που
άλλωστε υπήρξε θεμέλιος λίθος της επιτυχίας του Παναθηναϊκού το...
μακρινό 2000 στην Πυλαία) το να χαρακτηρίζεται απροσδόκητος ήρωας ηχεί
περίεργα, ωστόσο ο Batman τον δικαιούται για τον καθοριστικό ρόλο που
έπαιξε στον τελικό: 13 πόντοι, 8 ριμπάουντ, εξαιρετική άμυνα, μακράν ο
κορυφαίος της front line του Παναθηναϊκού.
ΠΗΓΑΝ ΤΣΑΜΠΑ: Οι αλχημείες του Γιαννάκη και του
Μεσίνα, που εντέλει παραπέμπουν στο «η εγχείρηση πέτυχε, αλλά ο ασθενής
τα κακάρωσε»! Στον ημιτελικό ο «δράκος» χρησιμοποίησε μια ζώνη
προσαρμογής 2-1-2 με τον Πρίντεζη στο κέντρο και τον Παπαλουκά χαμηλά,
για να αναχαιτίσει τα pick 'n' roll των ψηλών του Παναθηναϊκού. Μετά τη
δεύτερη πάσα η ζώνη μετατρεπόταν σε man to man και αυτή η πατέντα
βοήθησε τον Ολυμπιακό να γυρίσει στο ματς. Ο δε Έτορε στον τελικό
μετήλθε ενός πολύ ψηλού (εντελώς φουτουριστικού) σχήματος με τον
Σισκάουσκας στη θέση «2», ενώ έπαιξε κι αυτός άμυνα ζώνης, ωστόσο την
απέσυρε μετά τα 7/10 τρίποντα του Παναθηναϊκού στη δεύτερη περίοδο.
ΤΟ ΑΠΡΟΟΠΤΟ: Η όχι και πολύ κομψή συμπεριφορά του
Ομπράντοβιτς προς τους οικοδεσπότες της εκπομπής του ΣΚΑΪ! Λίγα λεπτά
μετά τη λήξη του τελικού, ο προπονητής του Παναθηναϊκού επρόκειτο να
δώσει ζωντανή συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό που είχε τα δικαιώματα
μετάδοσης του φάιναλ φορ και όντως βρέθηκε ανάμεσα στον Δημοσθένη
Καρμοίρη και τον Ρήγα Δάρδαλη, αλλά τους κρέμασε στον αέρα, φεύγοντας
μόλις άκουσε την πρώτη ερώτηση. Ο Καρμοίρης τον ρώτησε φυσικώ τω λόγω
για τη διαιτησία του τελικού (στην οποία ο Ομπράντοβιτς είχε αναφερθεί
εκτεταμένα στη συνέντευξη Τύπου), αλλά ο Ζέλικο προφανώς περίμενε κάτι
άλλο στην αρχή. Στα απρόοπτα γεγονότα του φάιναλ φορ καταχωρείται επίσης
η απουσία του Παύλου Γιαννακόπουλου, ο οποίος εκείνο τον καιρό υπέφερε
από λουμπάγκο, αλλά τον κάλυψε (και με το παραπάνω μάλιστα) ο Θανάσης!
Η ΓΚΑΦΑ: Και πάλι (όπως και το 2007 στην Αθήνα) από
την Ευρωλίγκα, μόνο που τώρα τη χρεώνεται το τμήμα μάρκετινγκ, επειδή
στα αναμνηστικά μπλουζάκια του φάιναλ φορ ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος στο
σήμα του Ολυμπιακού ήταν μαύρος, λες και τον είχαν βάψει με κατράμι!
Διαμαρτυρήθηκαν για την κακοτεχνία οι «ερυθρόλευκοι» και κάποια στιγμή
οι διοργανωτές εδέησαν να αποσύρουν τα... πειραγμένα μπλουζάκια από τα
ράφια των μπουτίκ, αλλά το κακό είχε γίνει.
ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ: Πώς στ' αλήθεια συγκρατήθηκαν λόγω των
μέτρων ασφαλείας ή αυτοσυγκρατήθηκαν (όταν βρίσκονταν στους δρόμους) τα
άτακτα παιδιά των δυο αιωνίων αντιπάλων; Μεταξύ μας, όποιος έβλεπε τους
σωματώδεις αστυνομικούς με τις βάτες, τις στρατιωτικές αρβύλες και τα
τεράστια (φιμωμένα) σκυλιά, θα το σκεπτόταν πολύ για να κουνήσει ακόμη
και το δαχτυλάκι του. Προσήχθησαν βεβαίως 15 άτομα για φασαρίες στους
δρόμους, αλλά σε σχέση με τα διατρέξαντα στο Τελ Αβίβ και στη Σαραγόσα,
αυτό ήταν πταίσμα! Δεύτερο μυστήριο που επίσης παραμένει αδιευκρίνιστο,
είναι τι είπε ο Ομπράντοβιτς όταν (μετά τη λήξη του τελικού) πήγε
ορμητικά πάνω στον Μεσίνα, που φαινόταν να έχει... στραβώσει για κάποιον
λόγο. Ο Ομπράντοβιτς του είπε κάτι στο αυτί και στη συνέχεια
αγκαλιάστηκαν, αλλά όταν ρωτήθηκε στη συνέντευξη Τύπου για το τι ακριβώς
συνέβη, απάντησε κοφτά: «Αφού δεν σας είπε ο Έτορε, δεν θα σας πω ούτε εγώ»!
Η ΑΤΑΚΑ: Δεν είναι ασφαλώς η πιο πιασάρικη ούτε η πιο
ευτράπελη δήλωση του τριημέρου, αλλά την προκρίνω ανεπιφύλακτα διότι
(κατά την άποψή μου) αποτελεί το απόσταγμα της μπασκετικής σοφίας!
Είχαμε ανοίξει σχετική κουβέντα με τον Γιασικεβίτσιους την παραμονή του
ημιτελικού και κάποια στιγμή είπε ότι «σε συνθήκες πρωταθλητισμού, το παν είναι να αντέχεις στον πόνο και να μπορείς να υποφέρεις».
Του ζήτησα τότε να μου το κάνει… λιανά αυτό και άλλο που δεν ήθελε για
να εξηγήσει το σκεπτικό του, το οποίο μεταφέρω αυτολεξεί: «Υποφέρω
στον αθλητισμό σημαίνει ότι αντιμετωπίζω τα νεύρα μου, την κούραση, τον
θυμό, τα προβλήματα που μου βάζει ο αντίπαλος, τη μουρμούρα ή τις
αποδοκιμασίες από την εξέδρα, την αστοχία, τις αδυναμίες μου.
Αντιμετωπίζω ακόμα την πίεση του προπονητή μου, τις ανάγκες των
συμπαικτών μου και μετά απ’ όλα αυτά, αφού έχω υποφέρει πολύ, αισθάνομαι
έτοιμος για την τελευταία μάχη, στην οποία πρέπει να επικρατήσω»! Τι είπε, ρε, ο άνθρωπος!
Το φάιναλ φορ του 2009 πάντως υπήρξε η... χαρά των δηλώσεων, με κύριο
δράστη τον συνήθη ύποπτο (για την υψηλή αίσθηση χιούμορ και την τάση
αυτοσαρκασμού που διαθέτει) Έτορε Μεσίνα, του οποίου ανθολογώ τέσσερις
από δαύτες:
> «Το κάνεις επίτηδες, Βασίλη. Αυτή είναι η στρατηγική των Ελλήνων,
ξέρετε! Ενεργούν από σήμερα σαν τον πολυμήχανο Οδυσσέα, για να με κάνουν
να φαίνομαι ηλίθιος και να με τρελάνουν, ώστε να μην μπορώ να κοουτσάρω
την ομάδα μου» (απευθυνόμενος προς την αφεντιά μου στη συνέντευξη Τύπου
της Πέμπτης, όταν του υπέβαλα μια ερώτηση στα ελληνικά, αλλά επειδή δεν
είχε φορέσει ακόμη ακουστικά για να έχει τη μετάφραση, την επανέλαβα
στα αγγλικά).
> «Μου τηλεφώνησε η γυναίκα μου χθες το βράδυ μόλις έληξε ο αγώνας
του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό και ξέρετε τι μου είπε; Οχ, Έτορε,
πάλι με τον Ομπράντοβιτς μπλέξαμε» (στη συνέντευξη Τύπου των φιναλίστ το
Σάββατο).
> Οι Έλληνες ξέρουν καλά την ιστορία του Έκτορα, που είναι ένας
συμπαθής ήρωας της μυθολογίας αλλά χάνει από τον Αχιλλέα. Ελπίζω μέχρι
αύριο το βράδυ να έχω βρει την αχίλλειο πτέρνα του Ομπράντοβιτς και να
τον νικήσω» (στην ίδια συνέντευξη).
> «Δεν το είχα υπολογίσει ότι είμαι αήττητος σε οκτώ ημιτελικούς!
Τελικά όταν έχω χρόνο να προετοιμάσω ένα ματς είμαι πολύ καλός, αλλά
όταν πρέπει να κάνω αυτή τη δουλειά μέσα σε 48 ώρες δεν τα καταφέρνω
πάντοτε» (επίσης στη συνέντευξη του Σαββάτου).
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΛΠΟ: Θα μπορούσε να εξελιχθεί στη μεγάλη
γκάφα, αλλά εντέλει πιστώνεται ως (δικαιωμένη εκ του αποτελέσματος, άρα)
μαγκιόρικη απόφαση. Πρόκειται για την επιλογή του Ομπράντοβιτς να μη
γίνει φάουλ στην τελευταία επίθεση της ΤΣΣΚΑ, η οποία κατέληξε στο
άστοχο σουτ του Σίσκα. «Αν
δεχόμασταν καλάθι και χάναμε, θα με περνούσατε από Ιερά Εξέταση, αλλά
πιστεύω ότι πράξαμε το σωστό ανεξαρτήτως του αποτελέσματος», σχολίασε
λίγο αργότερα. Αlea jacta est, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι
Ρωμαίοι: κοινώς ο κύβος ερρίφθη, 5.8'' πριν από τη λήξη του τελικού,
όταν (στο τάιμ άουτ, που κάλεσε κι αφού συσκέφθηκε για 15'' με τον
Ιτούδη και τον Πιστιόλη) ο Ζοτς γύρισε προς την ομήγυρη των παικτών και
είπε «Θα παίξουμε καθαρή άμυνα, αλλά θα αλλάξουμε και πάνω στον Σισκάουσκας, που μάλλον θα πάρει το τελευταίο σουτ, θα πάει ο Νίκολας».
Όντως έγινε η αλλαγή και ο Ντρου πήγε πάνω στον πρώην παίκτη του
Παναθηναϊκού, ο οποίος πήρε την μπάλα μετά την επαναφορά από τον
Σμόντις. Το σκεπτικό του Ομπράντοβιτς ήταν ότι ο Ντρου με τα γρήγορα
πόδια του θα μπορούσε να πάρει γρήγορα θέση και να εκμεταλλευθεί το
γεγονός ότι ο Λιθουανός έχει αργή εκτέλεση. Με το που αστόχησε ο
Σισκάουσκας και ακούστηκε η κόρνα της λήξης, ο Νίκολας έπεσε στο παρκέ
και έμεινε εκεί, σε ένα ενσταντανέ τύπου «νυν απολύοις τον δούλον σου,
Κύριε»!
ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Ο ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ: Δύο χρόνια αργότερα
ο Σπανούλης διέβη τον Ρουβίκωνα με τη μεταγραφή του στον Ολυμπιακό,
αλλά ούτε πέρυσι (στην τελευταία σεζόν του στον Παναθηναϊκό), ούτε
εφέτος κατάφερε να επιστρέψει σε φάιναλ φορ. Στην εφετινή σεζόν
(2010-11) ο Λαρισαίος γκαρντ είχε μέσο όρο 14,2 πόντους, 1,8 ριμπάουντ,
4,3 ασίστ και συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία δεκάδα της διοργάνωσης.
ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ... τον Σάρας να ρουφάει όλη τη
σαμπάνια από το Κύπελλο μέσα στο πούλμαν με το οποίο η αποστολή του
Παναθηναϊκού έφευγε από το γήπεδο για να επιστρέψει στο ξενοδοχείο, όπου
παρεμπιπτόντως ο Μπατίστ παρίστανε όλη νύχτα τον μπάρμαν. Εισέβαλα με
την κάμερα στο πούλμαν, πήγα πάνω από τον Σάρας, που εκείνη τη στιγμή
έπαιρνε την κούπα από τα χέρια του Περπέρογλου και τι έκανε ο αθεόφοβος;
Πήρε ένα μπουκάλι σαμπάνια που είχε στα χέρια του, το άδειασε και την
κατέβασε μονορούφι. Άσπρο πάτο, που λένε!
ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ.. Με δύο
ελληνικές ομάδες στο φάιναλ φορ, με τον εμφύλιο ημιτελικό να τριτώνει
(μετά το Τελ Αβίβ και τη Σαραγόσα) και με τον Παναθηναϊκό να
αναδεικνύεται πρωταθλητής Ευρώπης με συνολική διαφορά τεσσάρων πόντων
(!) η αδρεναλίνη ανέβηκε στα ύψη και το ημερολόγιό μου γέμισε από
συναρπαστικές στιγμές χαράς ή πόντου και θριάμβου ή δράματος και από
δηλώσεις που μένουν ανεξίτηλες στην ιστορική μνήμη. Έχουμε και λέμε,
λοιπόν:
> Μια σκηνή που αξίζει να γίνει εξώφυλλο στη Βίβλο του Παναθηναϊκού:
ο Διαμαντίδης πηγαίνει για να παραλάβει το τρόπαιο, αλλά προτού το
πάρει στα χέρια του, φωνάζει από τη... γαλαρία τον Αλβέρτη για να
μοιραστούν την τιμή. Εκείνη ήταν όντως μια στιγμή παράδοσης και
παραλαβής (που λένε και στα... υπουργεία), μάλιστα ο Φράνκι δήλωσε
αργότερα ότι «αφιερώνω στον Δημήτρη αυτή την επιτυχία και ο ίδιος ξέρει το γιατί»!
> Στην πτήση της επιστροφής του Παναθηναϊκού, ο Ομπράντοβιτς και ο
Ιτούδης έβλεπαν το dvd του τελικού και... σιχτίριζαν πάλι τον Αρτεάγα.
Κάποια στιγμή πήγε από πάνω τους ο Γιασικεβίτσιους και τους είπε: «Η
καρδιά μου έφτασε στον... κώλο μου με αυτά που σφύριζαν οι διαιτητές.
Έχω κατακτήσει τόσους και τόσους τίτλους κι εσύ, κόουτς, όταν
αγκαλιαστήκαμε αντί να μου φωνάξεις “Σάρας, σε αγαπώ, Σάρας” με ρώτησες
αν το πήρα χαμπάρι ότι πήγαν να μας κλέψουν»!
> Ο Παπαλουκάς ξαναβρέθηκε στο στόχαστρο των οπαδών του
Παναθηναϊκού, αυτή τη φορά για μια δήλωσή του που δεν θεωρήθηκε
politically correct, αλλά είχε ιδεολογικό υπόβαθρο. Μετά τους
ημιτελικούς, ο Θοδωρής είχε πει «στον τελικό θα υποστηρίζω την ΤΣΣΚΑ» και επειδή προκλήθηκε σάλος, την επόμενη μέρα εξήγησε το αυτονόητο: «Ήμουν
ειλικρινής και δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιοι εξέλαβαν κακόβουλα τη
δήλωσή μου. Έπαιξα έξι χρόνια στην ΤΣΣΚΑ, πήγα μαζί της σε έξι φάιναλ
φορ, κατέκτησα δύο τίτλους, πήρα ένα σωρό λεφτά και η προτίμησή μου
είναι φυσιολογική. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν, πρόβλημά τους». Την παραμονή των ημιτελικών ο Τεό είχε πει επίσης, σχολιάζοντας τον επικείμενο εμφύλιο, το εξής: «Το χειρότερο δεν είναι να είσαι Έλληνας, αλλά να είσαι Έλληνας, να ζεις στην Ελλάδα και να παίζεις σε ελληνική ομάδα»!
> Αυτό που απεφεύχθη μεταξύ οπαδών, δυστυχώς υπήρξε αναπόδραστο
εντός του αγωνιστικού χώρου, με πρωταγωνιστή και μάλιστα σε δύο φάσεις
τον Γιάννη Μπουρούση, που υπήρξε θύτης και θύμα! Στο 38ο λεπτό του
μικρού τελικού έπειτα από ένα καλάθι που πέτυχε ο διεθνής σέντερ γύρισε
προς την εξέδρα των οπαδών του Παναθηναϊκού και έκανε μια χειρονομία με
τα δέκα δάχτυλα, λέγοντας «σε δέκα μέρες θα τα πούμε» και εννοώντας τη σειρά των τελικών, για την οποία ωστόσο δεν δικαιώθηκε, εξού και το επιγενόμενο ειρωνικό σύνθημα «ρε Μπουρούση, δέκα μέρες έλεγες»!
Τα χειρότερα όμως συνέβησαν ύστερα από δύο λεπτά, όταν ο Μπουρούσης,
κατευθυνόμενος προς τα αποδυτήρια, δέχτηκε φραστική επίθεση από έναν
τύπο ο οποίος φορούσε κάρτα εθελοντή! Ο Γιάννης τον έπιασε από τον
γιακά, του είπε «αν είσαι τόσο μάγκας, έλα στα αποδυτήρια να τα πούμε» και αργότερα δήλωσε «αν τον έπιανα στα χέρια μου, θα τον καρύδωνα»!
>Ο Παναγιώτης Γιαννάκης επέστρεψε ύστερα από 13 χρόνια σε φάιναλ
φορ, αλλά δεν άλλαξε συνήθειες και (στη συνέντευξη της Πέμπτης) αφού
απηύθυνε έναν χαιρετισμό στα αγγλικά, εν συνεχεία ζήτησε να μιλήσει στα
ελληνικά (όπως και το 1996, ως αρχηγός του Παναθηναϊκού στο «Μπερσί»)
εξηγώντας ότι «το ελληνικό μπάσκετ με τις επιτυχίες και τη συνέπειά του έχει κατακτήσει αυτό το δικαίωμα».
> Ο Γιαννάκης εκείνη την εποχή βρισκόταν στη δίνη του κυκλώνα και είχε στοχοποιηθεί από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού. «Δεν
με ενοχλεί ότι η κόντρα των αιωνίων έχει προσωποποιηθεί σε εμένα.
Κάποιοι ενοχλούνται επειδή έχουν αλλάξει τα πράγματα και αντιλαμβάνονται
ότι κάτι άλλο συμβαίνει πλέον», δήλωσε μετά τον μικρό τελικό ο
«δράκος» και ενώ εκείνη τη στιγμή άρχιζε η περιπέτεια που έμελλε να
πάρει δραματικό χαρακτήρα με τη μέση του Παναγιώτη Βασιλόπουλου.
>Λίγα λεπτά αργότερα έξω από την O2 Arena εκτυλίχθηκε μια μάλλον
απροσδόκητη αλλά πολύ συγκινητική σκηνή, καθώς περίπου 1.500 φίλαθλοι
του Ολυμπιακού περίμεναν να επιβιβαστεί η ομάδα στο λεωφορείο και την
αποθέωσαν ζητώντας «δώστε τα όλα για να πάρουμε το πρωτάθλημα».
> Οι αναμνήσεις, η συγκίνηση και η νοσταλγία έβριθαν στο hospitality
room του Ολυμπιακού, όπου εμφανίστηκαν (προσκεκλημένοι από τους
Αγγελόπουλους) ο Έντι Τζόνσον, που μάλιστα εκείνη τη μέρα γιόρταζε τα
50ά γενέθλια του, ο Ντέιβιντ Ρίβερς, ο Αργύρης Καμπούρης και ο Αλέκος
Σπανουδάκης. Παρεμπιπτόντως λίγο πιο κάτω βρίσκεται ένα ελληνικό
εστιατόριο που λέγεται «Ρωμιοσύνη» και γνώρισε πιένες εκείνες τις μέρες,
όπως και το περίφημο στριπτιζάδικο «Άρτεμις», όπου το Σάββατο μετά το
γκαλά της Ευρωλίγκας, έσκασαν μύτη και τρεις παίκτες, όχι πάντως από τις
ομάδες που συμμετείχαν στο φάιναλ φορ!
«Κουφή» δήλωση του Ζόραν Πλάνινιτς μετά τους ημιτελικούς. Του ζήτησαν
τη γνώμη του για τον τελικό Παναθηναϊκός-ΤΣΣΚΑ και ο Κροάτης είπε :«Α,
δεν μιλάω. Αν νικούσε ο Ολυμπιακός θα απαντούσα, αλλά τώρα δεν λέω
κουβέντα. Ήθελα να προκριθεί ο Ολυμπιακός, γιατί έχει να παίξει δέκα
χρόνια σε φάιναλ φορ και θα τον βρίσκαμε νευρικό και τρακαρισμένο, αλλά
δεν έγινε αυτό που ευχόμουν»!
Μια από τις καλύτερες ατάκες στα χρονικά διά στόματος του παρουσιαστή
(σε στιλ... κονφερανσιέ) των εκδηλώσεων της Ευρωλίγκας, Σέρχι Βιδάλ, στη
συνέντευξη Τύπου της Πέμπτης. «Εφέτος είμαστε εδώ στο Βερολίνο,
αλλά το φάιναλ φορ του 2010 δεν ξέρουμε ακόμη πού θα γίνει. Η
διαδικασία όμως είναι απλή: μόλις φύγουμε από εδώ, ο Τζόρντι Μπερτομέου
θα τηλεφωνήσει στον Ομπράντοβιτς και στον Μεσίνα και θα τους ρωτήσει σε
ποια ευρωπαϊκή πόλη θέλουν να πάνε του χρόνου»!!!
> Ο επίλογος γράφτηκε τρεις μέρες αργότερα στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου ο
πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής δέχτηκε για τα συχαρίκια την ομάδα του
Παναθηναϊκού και όταν έφτασε μπροστά στον Ομπράντοβιτς και τον χαιρέτισε
του είπε γελώντας «Σαν πολλούς τίτλους δεν έχεις πάρει, κόουτς;» Ουπς!